SILENT HILL 2

Вообще-то я никогда особо не любил SH2. Один раз кое-как прошел ее еще в год выхода PC-версии, подглядывая в прохождение на сайте «Игромании», а потом благополучно забыл. В памяти остались только невероятная музыка Ямаоки, весьма топовый для 2002 года визуал и то, что игра была действительно страшной. Сейчас я купил ремейк ровно за тем же - попугаться, послушать отличную музыку и протестировать новую RTX 5080. До того же Dead Space remake он, конечно, не дотягивает, но даже со своими недостатками слишком хорош, чтобы его пропускать, если вы любите жанр хорроров. Собственно, оригинал я перепрошел еще раз как раз к выходу ремейка, чтобы вспомнить, как оно было, благо фанаты сделали просто шикарную сборку. И очень забавно, что игра одновременно: а) кошмарно нелепая по сюжету; б) очень простая на нормале по балансу; в) просто немыслимо всратая по условиям получения концовок, которые за пределами трех базовых совсем уж уровеня «японская шиза». Но удивительно, что пугает она до сих пор отлично. Правда, местами совсем не так, как задумывалось. Например, голос Джеймса всю игру настолько пресный, что я всерьез начал подозревать, будто он уже умер, просто сам об этом еще не знает. От ремейка я ждал, что он исправит самые тупые моменты или хотя бы сгладит острые углы, но изменения оказались очень точечными. Все осталось на своих местах, увы. Кроме боевой системы - вот ее прокачали как следует. Если в оригинале вы находили пистолет, забывали про палки и трубы, стреляли во все, что движется, а к финалу носили в карманах СОТНИ (!) патронов, то здесь ситуацию немного выправили. Боеприпасов меньше, но и расходуются они быстрее. Во-первых, теперь приходится целиться, а враги очень подвижные (в оригинале выручал консольный автоэйм). Во-вторых, боссы сжирают просто безумное количество патронов. Поэтому регулярно придется раздавать врагам трубой по голове, а для этого уже нужно уклоняться, помнить о противниках за спиной и вовремя реагировать. Потому что... МАНЕКЕНЫ. Господи, их создал какой-то сумеречный гений. Они не издают ни звука, пока стоят на месте. Они идеально сливаются с окружением. Они всегда находятся именно там, где вы их не ждете. Пара их появлений настолько дьявольски коварна, что после этого до самого финала будете проверять каждый угол. Хотя в итоге он все равно напрыгнет сзади. Столкнуться с таким в тесном туалете - это настоящая проверка сердца на прочность. Я не шучу: пару раз реально открывал меню и отходил перевести дух. Жаль, нельзя сказать того же про остальных монстров. Зато приятно удивили медсестры. Теперь они реагируют на ваше радио, а если немного подождать, их начинает «глючить», и тогда можно убить одним ударом со спины. Если успеете. Если нет — это, пожалуй, самый опасный противник вне боссов, удачи. Сюжетно почти ничего не изменилось. Я понимаю, что у Silent Hill есть целая армия фанатов. Они уже написали собственную библию, связали воедино все игры серии и могут часами объяснять, почему Лора не видит монстров, а Джеймс не видит галлюцинации Анджелы. Но нормальному игроку на это, если честно, как-то плевать. Все объяснения сводятся к одному: «у каждого свой персональный ад». Тогда почему одни персонажи видят других? Тот же Эдди, судя по всему, перестрелял кучу вполне обычных людей, а мы за всю игру встречаем только монстров, таких же чудиков, как он сам, и маленькую девочку, которой вообще непонятно, что здесь нужно. Еще я очень надеялся, что в тюрьме и лабиринте уберут тупизну из версии 2001 года: «Так, епана, у нас тут консоль еле дышит, не будем ничего придумывать, просто пусть чувак прыгает в черную бездну, остается живым ПОТОМУ ЧТО ПОШЕЛ НАХЕР». Но нет. Тогда это еще работало, а сейчас я смотрю на ультрареалистичную графику, и мне физически больно видеть, как взрослый человек падает с такой высоты и спокойно идет дальше. И да, главное блюдо - графика просто невероятная. Первый раз я пробовал пиратку еще на RTX 3080 Ti, и даже DLSS в режиме «Баланс» с трудом выдавал 60 кадров, нагружая видеокарту на 100%. Только с последним поколением и Frame Generation наконец можно включить трассировку лучей, и она действительно того стоит. Холодная картинка идеально передает настроение. Жаль только, что туман любит оставлять шлейфы практически на любых настройках. Впрочем, жить это особо не мешает. Еще немного изменили детали ключевых сцен и добавили «памятные» места, где можно посмотреть, как в оригинале решались головоломки. Получился довольно жирный намек на что-то вроде «Дня сурка» в реалиях Silent Hill, но это скорее фансервис для тру-фанатов. Я даже не поленился собрать все странные фотографии и записки. И это абсолютно бессмысленная фигня ради ачивки. На половине снимков буквально невозможно понять, что вообще сфотографировано. Итог простой: если хочется очень красивого и по-настоящему страшного приключения, где ради атмосферы придется закрыть глаза на сюжетные дыры и проблемы с логикой, играть определенно стоит. Рекомендую. P.S. И немного ностальгии вам. Я вспомнил, что в 2002 как обычно заходил на сайт игромании, которая тогда вообще не чуралась выкладывать у себя саундтреки из игр (пиратство!). Нашел через веб-архив и эту фразу я помню до сих пор: «Собственно, это один из тех немногочисленных саундтреков к играм, которые сразу направляются на прилавки магазинов и мгновенно разлетаются по $25 за диск. И да - это лучший саундтрек года по версии Игромании.» https://web.archive.org/web/20030130051029/http://www.igromania.ru/music/?sh2ost Эх, как я все это по модему выкачивал тогда часами. В римейке вроде бы саундтрек немного поменяли, я где-то читал негативные отзывы, но в самой игре все было норм.

恐怖动作游戏的四大名著：《生化危机》《寂静岭》《死亡空间》《恶灵附身》，终于在二十五年后，补齐了童年时不敢玩的最后一部。 我很喜欢詹姆斯的性格设定，平时有着淡淡的死感，像极了上班时为了一群傻逼装内向的自己。但是为了心爱之人，可以随时变成“我要干死你”的冷面魔鬼：前脚刚深深地共情完安吉拉和艾迪的创伤，后脚就能手抡钢管大战性感女护士。平静、脆弱、冷静、暴力、执行力强、专注当下。作为一个ESTJ，我猜主角詹姆斯一定是我上班时伪装的人格镜像版——ISTJ。随时在地图上做标记的好习惯，跟我旅游前做攻略Excel表如出一辙。遇到一扇门打不开、一个线索在哪个房间、哪里要打问号、哪里已经排除，这是他用物理标记对抗心理崩塌的方式。他无法处理“妻子为什么死了”的抽象悲痛，但可以立马处理“这扇门锁着，需要三个钥匙”的具体问题。 再来说关卡设计。原以为经历了《生化8》的唐娜洋娃娃房间和脐带巨婴、《恶灵附身1》里鲁维克的无解追逐、《死亡空间2》的脑科手术，没什么能精神污染到我了。亲自探索了兰溪公寓、黑文监狱、南谷大街三个里世界，觉得也就还好。虽然箱庭解谜和地图引导都很优秀，但这只是它进入恐怖四大名著殿堂的下限。被太多恐怖游戏拔高了阈值后，我很好奇它后期关卡想象力的上限。 果然，监狱、迷宫、湖景酒店员工区，都贡献了足以载入恐怖关卡史册的阴间设计。游戏中有很多只身跳进深不见底大洞、并让你站在悬崖边、再三向你确认要不要跳下去的离谱操作，甚至到最后，我还得主动跳进墓碑上写着自己名字的大坑、主动在绞刑架上上吊，还有很多巨逼长的走廊、隧道，象征着男主必须主动挖掘和坠入心灵的深处，直面自己的恐惧。一关一关他妈的逐渐离谱，心理恐怖也被推向了极致。 托卢卡监狱太太太太阴间了，绝对可以被称作恐怖游戏史上最噩梦的关卡。从一开始伴着防空警报、一眼望不到头的超长隧道开始，像是坠入十八层地狱。这里比黑文医院灯光更昏暗，拉下电闸后，工业灯光时亮时灭，砝码天平所在的空旷院子更是伸手不见五指。四足怪在这一关更会像蜘蛛一样爬墙，随时可能从天花板或墙角朝你扑来。在极端恐惧中，你还要前往四个大区，寻找藏在深处的砝码，解开天平谜题。 可能是监狱那关叫了太多声“卧槽”叫累了，到迷宫这关，倒是回到了我的舒适区。因为最近玩过太多阈限空间的后室类游戏，看到迷宫里有活物、我手里还有三把枪，甚至会有点兴奋。超现实的魔方和七上八下爬楼梯的关卡结构，物理空间与心理空间的融合，更像一个巨大的心理隐喻。遇到死而复生的玛丽亚，面对安吉拉被性侵形象的父亲，拖着三角头的砍刀看着周围的断肢墙为你让路，这种与幻象亦真亦幻的互动，让人进一步陷入精神错乱。 走出迷宫重见室外白天的迷雾时是巨大的救赎感，但是别急，湖景酒店还有高手。都说一切恐惧的来源于火力不足，在谜底即将揭晓的时候，进入员工区的电梯时，游戏直接强制要求男主把所有物品放进储物柜，火力直接归零。在之前的关卡里，遇到怪物，你可以战斗或逃跑，但这里直接砍掉了战斗的部分。员工电梯就像一道心理安检门，踏进去后，你不再是手拿喷子的猎人，而是待宰的羔羊。这个反人类的设计完美契合了结局所需的赎罪与脆弱感。当你空手进入员工区，哪怕听到最轻微的异响，神经都会因为火力值为零而瞬间绷紧。之前攒下的所有武器、弹药、药品，一切安全感都没了，这种无力感，比跳脸和堆砌成群怪物更有压迫感——真正的恐怖从来不是怪物有多强，而是你明知道有危险，却连反抗的资格都被剥夺了。 当然除了这些让人印象深刻的关卡名场面，《寂静岭2》和其他三部名著相比最绝的，是这个带着愧疚赎罪的悲剧故事。即使在那个受限于主机机能的2001年，因为这个足够优秀的故事，它达到了游戏艺术严肃表达的巅峰，并和生化危机系列形成了明显的风格区分度，放在所有寂静岭系列的故事里，它也是最夯。 为什么说四大名著里，只有《寂静岭2》是叙事艺术的巅峰呢？其它三个系列的故事的内容总结一下套路，都是反派BOSS在面对过去的各种创伤时，留下执念，逐渐变成可怕的怪物，主角作为正义的一方，探索真相，击败怪物，皆大欢喜。但是《寂静岭》恰好反过来，主角自己就是罪人，是杀人犯，一直怀着愧疚和懊悔，所有的怪物都是他内心创伤的隐喻和潜意识的投射。如果仔细看，你会发现很多细思极恐的细节：三角头跟男主身高一样，南谷大街、兰溪公寓、艾迪冷库里地上躺着的死人，服装、头型，都和男主一模一样。这样反套路的设定，和陀思妥耶夫斯基在文学作品《罪与罚》中的设定高度类似。《罪与罚》里说，如果上帝不存在，一切皆被允许。那么詹姆斯在寂静岭里的赎罪之旅进一步证明了，即使上帝不存在，良心依然会把你拖进愧疚的地狱。准确的说，它不是一部恐怖游戏，而是一部披着血腥外衣的存在主义文学巨著：罪是逻辑的起点，罚是逻辑的终点，而爱——是逻辑断裂的悬崖。 最后想说，这二十多年的隔夜冷饭真好吃！嗝！老版寂静岭134也都是神作，建议科乐美赶紧跟隔壁卡婊学起来，有让尼哥当主角的功夫，不如把黄金冷饭继续炒起来，好吃爱吃多吃！

Silent Hill 2'yi sonunda bitirdim ve rahatlıkla söyleyebilirim ki bu oyun, bugüne kadar deneyimlediğim en etkileyici yapımlardan biri oldu. Çoğu kişi Silent Hill serisini yalnızca korku oyunlarıyla özdeşleştiriyor ancak benim için Silent Hill 2, korkudan çok insan psikolojisini anlatan güçlü bir dramdı. Oyun boyunca korkmaktan ziyade merak ettim, düşündüm ve karakterlerin yaşadığı duyguları anlamaya çalıştım. Bu yüzden Silent Hill 2'yi yalnızca bir korku oyunu olarak değerlendirmek bana haksızlık gibi geliyor. Çünkü bu oyun, psikolojik anlatımı ve sembollerle örülü hikâyesi sayesinde oyuncuyu yalnızca oynatan değil, aynı zamanda düşündüren bir deneyim sunuyor. [h2]Atmosfer[/h2] Silent Hill 2'nin en güçlü yönü benim için atmosferi oldu.Sisle kaplı sokaklar, dar apartman koridorları, terk edilmiş hastaneler ve her adımda üzerime çöken o baskıcı hava... Oyunun her bölgesi büyük bir özenle tasarlanmış. Kendimi gerçekten Silent Hill'in içinde yürüyormuş gibi hissettim. Atmosferi bu kadar başarılı yapan en önemli unsur ise ses tasarımı. Uzaklardan gelen metal sürtünmeleri, boğuk uğultular, radyo cızırtıları ve neredeyse hiç bitmeyen o huzursuz sessizlik oyunun gerilimini sürekli canlı tutuyor. İlginç olan ise tüm bunlara rağmen oynarken hiç korkmamış olmam. Sanırım psikolojik korku türü beni doğrudan etkileyen bir tür değil. Ancak bu durum oyunun atmosferini takdir etmeme engel olmadı. Tam tersine, korkudan bağımsız olarak ne kadar ustalıkla tasarlanmış bir dünya oluşturulduğunu daha net görebildim. [h2]Hikaye[/h2] Silent Hill 2'nin hikâyesi, bana göre oyun tarihinin en başarılı hikâyelerinden biri.Başlangıçta oldukça gizemli ilerleyen olaylar, oyun boyunca yavaş yavaş açılıyor ve finale yaklaştıkça her parça kusursuz biçimde yerine oturuyor. Hikâye yalnızca cevap vermiyor; oyuncunun sürekli sorgulamasını sağlayarak karakterlerin psikolojisini de katman katman ortaya çıkarıyor. James Sunderland'in yolculuğu, kaybettiği eşini arayan bir adamın hikâyesinden çok daha fazlası. Suçluluk, pişmanlık, inkâr, kabullenme ve insanın kendi vicdanıyla yüzleşmesi üzerine kurulmuş son derece güçlü bir anlatı deneyimliyoruz. Geçen yıl oynadığım Expedition 33 de beni hikâyesiyle derinden etkileyen oyunlardan biriydi. Ancak iki oyun bunu tamamen farklı yollarla başarıyor. Expedition 33 daha duygusal ve epik bir anlatım sunarken, Silent Hill 2 psikolojik yönüyle öne çıkıyor ve oyuncuyu karakterin zihninin içine hapsediyor. Benim için ikisi de farklı nedenlerle unutulmaz hikâyelere sahip yapımlar arasında yer alıyor. Oyunun finaline geldiğimde ise gerçekten tüylerim diken diken oldu. Uzun süre jeneriği sessizce izledim ve yaşadıklarımı zihnimde tekrar tekrar değerlendirdim. Bir oyunun finalinin oyuncuda böyle bir etki bırakabilmesi, bence ne kadar güçlü yazıldığının en büyük göstergelerinden biri. [h2]Karakterler[/h2] Silent Hill 2'nin karakterleri, hikâyeyi taşıyan en önemli unsurlardan biri.James başta olmak üzere Angela, Eddie, Maria ve Laura'nın her biri kendi travmalarını temsil ediyor. Hiçbiri yalnızca hikâyeyi ilerletmek için var olan karakterler değil. Her biri Silent Hill'in neden var olduğunu ve kasabanın insanlara nasıl yaklaştığını farklı bir açıdan gösteriyor.Özellikle James'in yaşadığı iç çatışma, oyunun her anında hissediliyor ve finalin etkisini kat kat artırıyor. [h2]Bölüm Tasarımları[/h2] Bölüm tasarımları atmosferle kusursuz bir uyum içinde.Apartman, hastane, hapishane ve labirent gibi bölgelerin her biri farklı bir his uyandırıyor. Mekânlar yalnızca görsel çeşitlilik sunmuyor; aynı zamanda hikâyeyi anlatmanın da bir parçası hâline geliyor. Dar koridorlarda ilerlemek, her kapıyı kontrol etmek ve bilinmeyene doğru yürümek bana sürekli tetikte olma hissi verdi. Bunun nedeni korku değildi; oyunun yarattığı belirsizlik duygusuydu. [h2]Müzikler ve Ses Kullanımı[/h2] Silent Hill 2'nin müzikleri, oyunun atmosferini tamamlayan en önemli unsurlardan biri. Oyun için yapılan müzikler yalnızca güzel melodiler sunmuyor; hikâyenin duygusal yükünü de omuzluyor. Özellikle ara sahnelerde kullanılan müziklerin zamanlaması son derece başarılı. [h2]In Water Sonu Hakkındaki Düşüncem[/h2] Ben ilk oynayışımda In Water sonunu gördüm.Pek çok oyuncu bu sonu kötü son olarak değerlendiriyor olabilir. Ben ise buna farklı bakıyorum. James'in yaşadığı olayları, yaptığı seçimleri ve taşıdığı suçluluk duygusunu düşündüğümde, kendisini affedememesi bana oldukça doğal geliyor. Bu yüzden bu son bana yalnızca bir intihar gibi gelmedi. Daha çok vicdanının altında ezilen bir insanın, artık taşıyamadığı yükten kurtulmaya çalışmasının kaçınılmaz sonucu gibi hissettirdi. Bu nedenle ben bu sona trajik ama karakter açısından oldukça tutarlı bir final olarak bakıyorum. Bir yönüyle de James'in sonunda Mary'ye kavuştuğunu düşünmek istiyorum. Elbette bu mutlu bir son değil, ancak oyunun anlattığı hikâyeyle en uyumlu finallerden biri olduğunu düşünüyorum. [h2]Sonuç[/h2] Silent Hill 2 benim için yalnızca başarılı bir korku oyunu değil; atmosferi, karakterleri, müzikleri ve psikolojik anlatımıyla unutulmaz bir deneyim oldu. Özellikle atmosfer konusunda bugüne kadar oynadığım en başarılı oyunlardan biri olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Hikâyesi ise oyun tarihinin en başarılı anlatılarından biri olmayı sonuna kadar hak ediyor. Her detayıyla oyuncuyu düşünmeye iten, sembollerle dolu yapısı sayesinde oyun bittikten sonra bile etkisini kaybetmeyen nadir yapımlardan biri. Geçen yıl beni hikâyesiyle en çok etkileyen oyun Expedition 33 olmuştu. Silent Hill 2'yi ise çıktığı dönemde sistemim yetersiz olduğu için oynayamamış, ancak şimdi deneyimleme fırsatı bulabildim. Açıkçası bu kadar bekledikten sonra oyunun beklentilerimi karşılayıp karşılamayacağını merak ediyordum. Fakat oynayıp bitirdiğimde, yıllardır neden bu kadar saygıyla anılan bir yapım olduğunu çok daha iyi anladım. Expedition 33 beni duygusal ve epik anlatımıyla derinden etkilerken, Silent Hill 2 ise psikolojik derinliği, sembolik anlatımı ve insan ruhunu işleyiş biçimiyle bende aynı derecede güçlü bir etki bıraktı. Silent Hill 2, bence herkesin en az bir kez deneyimlemesi gereken oyunlardan biri. Korku türüne ilgi duysanız da duymasınız da, anlattığı hikâye ve yarattığı atmosfer sayesinde uzun yıllar hafızanızda kalacak özel bir deneyim sunuyor. Puanım: 9,5/10

Silent Hill 2 is more than just a game, it is a true psychological experience. I loved every detail of the game. I recommend playing it on the highest difficulty the first time for a better experience.

This is the only game that I would totally recommend to depressed and alcoholic people. Silent Hill 2 drags you through loneliness, guilt, self-destruction, and grief in a way that only a few games have ever managed. This game is just so insanely BEAUTIFUL. From the atmosphere and soundtrack to the smallest details, everything feels like it carries a deeper meaning. I did run into a few annoying bugs during the Rotating Cube puzzle and the Labyrinth section, though, and I had to replay those parts, which was pretty annoying. Definitely a 10/10, came for psychological horror and left with psychological damage

Good game!

Silent Hill 2 Remake'in atmosferi gerçekten çok iyi. Ses tasarımı, ışık kullanımı, mekanların dönüşümü ve psikolojik baskıyı hissettirme biçimi konusunda uzun zamandır gördüğüm en etkileyici oyunlardan biri. Bazı sahnelerin yalnızca çevrenin değişimiyle oyuncuya hissettirdikleri gerçekten bambaşka. Bu konuda Bloober Team çok iyi bir iş çıkarmış. Benim oyunla ilgili sorunum ise atmosferle değil, tamamen oynanış yapısıyla alakalı. Oyun ilerledikçe sürekli aynı döngünün içine girmeye başlıyor. Yeni bir bölgeye gir, kapıları tek tek kontrol et, eksik anahtar veya nesneleri bul, tekrar geri dön, yeni kapılar aç, ardından aynı süreci yeniden yaşa... Bulmaca mantığı tek başına kötü olmasa da, ilerleme yapısı sürekli aynı ritmi tekrar ettiği için keşif hissi yerini görev listesi mantığına bırakıyor ve oyuncuyu zorunlu dolaşmaya itiyor. Hikaye tam ivme kazanmış gibi hissettirdiği anlarda bile oyun yeniden aynı eşya arama kalıbına, dar koridorlara ve artık kim bilir kaçıncı kez öldürdüğünüz yaratıklarla baş başa bırakıyor sizi. Karakterin verdiği bazı tepkiler ise bana zaman zaman zorlama geldi. Bir yandan onlarca grotesk yaratığı demir boruyla acımasızca öldüren James'i oynarken, diğer yandan kirli bir tuvaletten ya da bir deliğin içinden eşya alırken sanki ilk kez böyle bir çarpıklıkla karşılaşıyormuş gibi iğrenmesi, karakter gelişiminden çok oynanışla çelişen bir tasarım tercihi gibi hissettirdi. Remake'in en göze batan kısımlarından biri de, sanırım orijinale sadık kalma dürtüsüyle korunan eski arayüz anlayışı. Gereksiz bir zorluk yaratacak şekilde oyuncuya mouse kullandırmayan arayüz (sadece menülerde kullanabiliyorsunuz), bazen de bulmaca geri dönüşlerinde ya da gördüğünüz bir sahneyi incelemeniz gerekiyormuş hissi veren yakın kamera açılarıyla sizi "Acaba burada bir şey yapmalı mıyım, yapmamalı mıyım?" diye boş boş ekrana baktırabiliyor. İşin ilginç tarafı ise şu; atmosfer beni sürekli oyunun içinde tutmaya çalışırken, oynanış yapısı tam tersine beni oyundan uzaklaştırıyor. Bu yüzden oyunu bırakmış değilim, sadece şimdilik ara verdim. Belki bir süre sonra geri dönerim, belki de hiç dönmem; bunu şu an ben de bilmiyorum. Güçlü atmosferi ve merak uyandıran hikayesi beni tamamen koparamasa da, tekrar eden oynanış döngüsü geri dönme isteğimin önüne geçmiş durumda. [b]"Kararsız" seçeneği olmadığı için incelemeyi şimdilik olumsuz olarak işaretledim. Oyunu herkese rahatlıkla tavsiye edemediğim gibi tamamen gömebileceğim bir yapım da değil. Satın almadan önce beklentilerinizi iyi değerlendirmenizi öneririm.[/b] [b][url=https://store.steampowered.com/curator/32515007-s%25C9%2590%25D7%259Fn%25C9%259Fnsn%25CA%258E/][u]Kuratör Sayfamı takip etmeyi unutmayın [b]sɐןnɟnsnʎ[/b]...[/u][/url][/b] ːcozybethesdaː [b][url=https://store.steampowered.com/curator/44359868-pixgamist/][u]Don't forget to follow my Curator Page [b]pixgamist...[/b] [/u][/url][/b] ːsteinː [b][url=https://www.youtube.com/@yusufulas81/videos][u]Youtube Sayfamı takip etmeyi unutmayın...[/u][/url][/b] ːsummercat2023ː

Absolutely impeccable. I waited a long time for this, scared to play it due to my love for the OG. I decided to give it a shot, after upgrading my pc to be able to max out the settings (highly recommend this, ray tracing looks incredible and the atmosphere feels incredibly brutal and vibrant.). I was not disappointed, not even once, I barely have any criticisms of this game, and it hit all the right spots that the OG hit for me too. 9.5/10, recommend it to fans of the OG and newcomers to SH

True masterpiece, freaking love this game^^

Ремейк вышел очень качественным и сильным. Это красивая, атмосферная и верная духу оригинала игра, которая отлично погружает в мрачный мир Сайлент Хилла. Хоть история Джеймса уже давно известна, но она по прежнему затягивает, а графика и звук создают потрясающее, давящее чувство тревоги. Спасибо за последнее Акире Ямаоке. Великий гений не оставил проект без качественной музыкальной составляющей. Знакомые всем мелодии в новой аранжировке - это нечто! Дополнительно хочу отметить отличную английскую локализацию, актеры озвучания подобраны грамотно, близко к оригинальной игре. Также понравился обновленный дизайн монстров, архитектура значимых строений и мест. Все выглядит до боли знакомо, но в то же время кажется, что попал в какой то новый мир. Единственный заметный минус — боевая система. Она местами для меня была неудобной и излишне сложной, что может немного выбивать из атмосферы игры. На мой взгляд, все эти нововведения в боёвке не для такой игры, как Сайлент Хилл. Это игра про философию и атмосферу, про безысходность и принятие себя (или не принятие). А экшен здесь второстепенная часть, оставьте это для другой игры. Проходил на стандартной сложности боев. Иногда медсестры душили, хоть это и выходило за рамки их должностных обязанностей :) А вот бои с боссами понравились - сделали их более зрелищными и опасными. В целом, в ремейк интересно играть, изучать локации, следить за развитием сюжета. Это определённо стоящее возвращение классики. Вердикт: 8 из 10 лечебных напитков