SILENT HILL f

《寂静岭f》是一部很特别的寂静岭IP作品，也是这个IP被雪藏了10年之后重见天日的全新之作。我玩着它真是双手直打颤啊！ 它的画面之细腻，体验之好让我激动的打颤是其中之一的原因，另一个原因则是《寂静岭f》的故事情节对日本那封建，不平等，歧视，暴力，黑暗的婚嫁习俗，即便住在城镇上受过了教育的家庭，比起我们这山卡拉里还未启蒙的封建山村里的习俗还要封建，不平等，歧视，暴力和黑暗。 最绝望的不仅仅是那充满了暴力的家庭和无能保护孩子的母亲，甘愿贩卖女儿换取利益的父亲，还有“从夫姓”习俗（注：我们只有冠夫姓，譬如陈氏嫁入戚家，往后则称为“戚陈氏”，古代女子确实可能会没有名字，但我们是不会夺取女方的血脉传承的。）和被自愿地放弃过去从此不再有未来的家庭主妇“职业”，甚至不能够自由地选择回娘家。无疑是对日本女性的从身体、精神和身份认知上的全方位摧残，这也难怪日本女性更容易恐婚，抑郁和自杀。 　　　[b]　评测出自： [u]网易 UU 鉴赏家培训计划[/u][/b] 　　　[b]感谢由 [u]网易 UU 鉴赏家培训计划[/u] 提供游戏[/b] 　　　[b][i]　加速 云存 领游戏，满足 热爱游戏梦！[/i][/b] 之前在《寂静岭2》的评测中提到了，可乐妹旗下的寂静岭研发团队做游戏真是特别细致，作为一个日本团队，不仅了解本国国民的心理状况——凡事比较纠结，也会有更多的负面与抑郁，还能详细了解到美国的一个有着上百年历史，充斥着灵异、怨气、罪恶和邪教信仰的不知名小城镇，从而诞生了寂静岭这个IP。 《寂静岭f》的特别之处就在它保留了刻画人物内心黑暗面的故事，分割成了现实世界、表世界和里世界三重空间的设定，但故事发生在了日本昭和时代的本土某个小城镇，离开了美国的那个名为寂静岭的区域。但它仍是正统血脉的“寂静岭”！ 故事围绕着女主角雏子恐婚的心理变化（其实是不断加深这个恐惧），以及她要面临的婚后处境和婚后生活，衍生出了这样一副日式的，百鬼夜行的地狱画面。 众所周知，只有一个地方会有遍地的彼岸花——忘川河畔。而在日本的鬼怪传中，在忘川徘徊着的怪物名叫“荒骷髅”，这也是雏子在表世界中决心反抗后面对的怪物，只是模样被“寂静岭化”了。但柴瘦如骨以及反关节行动不难猜到原型就是荒骷髅。 玩过阴阳师的朋友都知道，晴明曾被河童拉着去解救心仪的女孩鲤鱼精，而她是被狐妖所骗走的，那么日本国民应该更加清楚百鬼夜行里狐妖所代表的含义。可是，在里世界的雏子却心甘情愿地跟着狐妖离去，即便到处都留着有劝诫的小tips。这代表着已经屈服于现状，但内心仍旧且更加恐惧的雏子，所以才有自断手臂，贴上烙印，割皮带面具，手刃亲友，最终自己成为了自己所惧怕的怪物模样的桥段。 好闺蜜，好朋友，自己的姐姐，以及自己父母的做法、表现和前车之鉴，一步步逼着雏子越陷越深，这一点也体现了日本国民内心戏非常足，足以细腻到抑郁，细腻到她并没有认出来新郎其实是她的青梅竹马，是她曾经救过的男孩，他来报恩了，迎娶了她，其实这场婚姻她能够得到幸福。 只是，她早已被内心的恐惧所吞噬。 这时我也理解了为什么阿酱主演的《不求上进的玉子》里，会说玉子以后不会呆在娘家里，且很肯定的说玉子会放心的离开娘家的。原来是真的回不来了！

Bu evrene ve korku oyunlarına dair en farklı, en derin kırgınlıkların hikayesiyle gözlerimi dolduran bir başyapıtla tanışmanın şerefine nail olmak tarif edilemez bir histi. Oyuna ilk başladığımda hantal yakın dövüş mekanikleri ve ortalama kombat yapısı yüzünden sürükleyici olmayacağını, beni içine çekemeyeceğini düşünmüştüm. Ancak hiç ummadığım bir şekilde, hikayenin büyüleyici girdabına kapılıp farklı sonları deneyimlemek için tüm başarımları kazanmaya çalışırken her bir kareden bambaşka bir tat aldım. İşin renginin hiç de göründüğü gibi olmadığını anladım; nihayetinde bu biraz da beklenti ve haz meselesi, herkesin bu puslu dünyadaki deneyimi şüphesiz apayrı olacaktır. Yine de oyunun asıl büyüsü mekaniklerinde değil; her bölümünde ruhumuza farklı bir travmanın izini kazıyan o kusursuz psikolojik anlatısında gizli. Yüzleştiğimiz çarpık ilişkiler, karanlık kötülükler, yaşanmışlıklar ve yaşadığımızı sandığımız illüzyonlar arasında mekik dokurken, kendimizi sürekli sürreal bir korku dünyasının içinde akıntıya kapılmış buluyoruz. Gerçeklerin avuçlarımızın arasından kayıp gittiği, sevdiklerimizi erkenden kaybettiğimiz, ebeveynlerin deliliğe teslim olduğu ve kırılmışlıkların düzgün ifade edilemediği bu tekinsiz atmosferde her olgu kendi dertleriyle kavruluyor. İhanetin pençesindeki bu karanlık düzende, insanlar statüye ve baskıcı geleneklere hizmet eden birer böcek gibi beyninden kemirilip yok ediliyor. Bu dayanılmaz çaresizliğe şahit olurken, kendimi o kabusun içinde adeta her şeyi düzeltmek isteyen bir kahraman gibi görmek istedim. Hinako, güzel kardeşim o kırmızı örümcek zambaklarının ve sülük gibi yapışan kederin ortasında sen ve senin gibi ruhlar için herkesin, hepimizin orada, senin yanında olmasını ne çok isterdim. Oyunun hikayesi hakikaten bünyede çok farklı, sarsıcı bir etki yaratıyor; tutkudan ziyade can yakan, çaresizliği iliklerinize kadar hissettiren bir kara düzen bu. 1960'lar Japonya'sının o gölgeli dönemi ve sanatın kan kırmızısı çiçekleri, en acılı et yığınlarına kutsanmış bir katananın karşı koyuşuyla capcanlı bir tezahür olarak karşımıza çıkıyor. Yaşanmışlıkların geleceği esir aldığı o anlarda, insanın engin ve dingin durmaktan başka kaçışı kalmıyor. Kendimize müttefik sandıklarımızın kahrını ve ihanetini, bilinmezliğin kederini yüzümüze çarparak psikolojik bir deneyimi en çıplak haliyle yaşatıyor. Kaçınılmaz bir yolun sonunda kendi karanlık benliğimize çıkarken, kapalı bir kapıdan ziyade aslında hiç var olmamış bir kapının önünde umut beklemek kadar çaresiz kalıyoruz. Yine de ne olursa olsun ışık sızacak bir yolunu buluyor, tüm o trajik fedakarlıklar tam olarak bu anın gerçekleşmesi içindi. Kalbimi çok kıran bu oyun, yaşattığı derin acıyla da şifasıyla da ruhumu olgunlaştırmayı başardı. Bize dayatılan bu kasırga ortasındaki karanlık labirentten her zaman bir çıkış yolu olduğunu unutmayacak, kendisini duvarlardaki çatlaklardan gösteren o ince ışık süzmeleriyle yolumuzu yeniden kazanacağız.

First Silent Hill for me. I kept asking myself, what the hell is going on? as the game progressed. Then you start your first NG+, then another, then a third, and even a fourth run, and you gradually begin to understand all the stories the game has to tell and what is hell is actually going on. On a negative note, I got several crashes, and the FPS drops can be pretty severe in certain areas. But overall, it's a great game! PS : (100% is cool)

A crítica do jogo é interessante e muito pertinente. No entanto, Silent Hill F deixa muito a desejar em quase todos os aspectos. Embora a história seja muito pesada e simbólica, ela acaba sendo exageradamente confusa, de modo que, mesmo após zerar o jogo, parece que nada se esclarece. Dá para ter uma noção da mensagem que o jogo quer passar, mas só será possível entendê-la por completo jogando os NG+ e tendo contato com os outros finais (ou, por óbvio, vendo vídeos destes). Claro que, como todo bom Silent Hill, se espera que a história seja confusa, mas, nesse título, falta aquele final esclarecedor que justifique a narrativa sinuosa. Vale destacar que, para mim, esse nem é o pior ponto, e sim a gameplay, que simplesmente é muito chata. O jogo é repetitivo em um nível que chega a ser maçante. O combate é muito simples e nada atrativo. A atmosfera do jogo não dá nem um pouco de medo. A ambientação e gráficos, embora bonitos, não compensam todas as aludidas falhas do jogo. A título comparativo, o Silent Hill 2 Remake (obra-prima suprema), por sua vez, dá uma aula para o Silent Hill F no que diz respeito a executar, com maestria, todos esses pontos e preservando a essência da franquia. Por fim, vale ressaltar que a otimização do jogo é péssima; há muito stuttering. Não recomendo.

Kasabanın sınırını geçtiğimde saat kaçtı, hatırlamıyorum. Hatırladığım tek şey, 1960’lar Japonya’sının o nemli, insanı nefessiz bırakan yaz sıcağında, ağustos böceklerinin kulakları tırmalayan çığlıklarıydı. Ama sonra, o çığlıklar aniden bıçak gibi kesildi. Yerini tekinsiz bir sessizliğe ve sisin içinden sızan, insanı sarhoş eden tatlı bir kokuya bıraktı. Karanfil değildi bu. Gül de değildi. Bu, insan etinin üzerinde açan, o lanetli kırmızı zambakların kokusuydu. İşte o an anladım; burası Silent Hill’di ama bildiğimiz o paslı borularla örülü Amerikan kabusu değil, doğanın ve suçluluk duygusunun insanı canlı canlı yuttuğu yepyeni bir cehennemdi. Eğer bu tekinsiz sokaklarda benimle yürümeye cesaretiniz varsa, fenerinizi kapatın ve ayak izlerimi takip edin. Size bu kasabanın sunduğu lütufları ve fısıldadığı lanetleri anlatayım. Gözlerimi sisin içinde ilk açtığımda, bir dehşetin bu kadar estetik ve büyüleyici olabileceğine inanmakta zorlandım. Karşıma çıkan kabuslar, üzerime paslı satırlarla koşan canavarlar değildi; vücutlarından taze çiçekler filizlenen, ahşap kuklaları andıran buruk trajedilerdi. Oyun, geleneksel Japon korku sanatını o kadar derin bir görsel felsefeyle harmanlamış ki, kaçmam gereken bir canavara dakikalarca hayranlıkla bakarken buldum kendimi. Kulaklarıma çalınan sesler ise bambaşka bir büyüydü. Eski dostumuz Akira Yamaoka’nın o tekinsiz, endüstriyel tınıları, bu kez geleneksel bir koto ve şamanik davullarla evlenmişti. Arkamdaki karanlık koridordan gelen o hafif ahşap gıcırtısı ve ardından başlayan hüzünlü melodi, kalbimi göğüs kafesimden fırlatacak gibi hissettirirken bile arkamı dönüp o müziğin kaynağına yürüme isteği uyandırdı. En sürükleyici olanı ise, ayak bastığım bu toprakların altında yatan hikayenin o ağır, edebi dokusuydu. Yazar, ruhumun en ücra köşelerine sızmayı başardı. Attığım her adımda, bulduğum her eski mektupta ve karakterimin gözlerindeki o tarifsiz suçluluk duygusunda, Shinto mitolojisinin arınma ve lanet ritüellerini hissettim. Hikaye acele etmiyordu; beni bir bataklık gibi, yavaşça ve hissettirmeden kendi trajedisinin içine çekiyordu. Fakat her rüya gibi, bu uykunun da insanı boğan anları vardı. Sokaklarda ilerledikçe içimi kemiren o tanıdık hissi bastıramadım: "Ben gerçekten Silent Hill’de miyim?" Sis aynı sisti belki ama o çocukluğumuzun geçtiği sisli Amerikan banliyölerinin, paslı demir parmaklıkların ve tekinsiz siren seslerinin eksikliği, göğsümde yabancı bir boşluk yarattı. Kasaba o kadar köklü bir kabuk değiştirmişti ki, bazen kendimi Silent Hill adını arkasına almış bambaşka bir oyunun içinde sürüklenirken buldum. Bu köklü değişim, eski bir dosta sarılmak isterken bir yabancıyla tokalaşmak gibiydi. Dahası, bu kasabanın zaman algısı fazlasıyla yavaştı. Hikayenin o felsefi, ağır işleyişi zihnimi kurcalarken, bazen saatlerce sadece yürüdüğümü, aynı karanlık koridorlardan geçtiğimi fark ettim. Dehşet anları ve bulmacalar arasındaki o uzun boşluklar, atmosferin o yoğun büyüsünü yer yer bir durağanlığa, ritim kaybına dönüştürüyordu. Nabzımın delice atmasını beklediğim anlarda, kasaba beni bitmek bilmeyen bir melankoliyle baş başa bıraktı. Mekaniklerin sıradanlığı da bu büyüleyici dünyaya vurulan bir başka darbeydi. Karşıma çıkan kadim bulmacaları çözerken ya da o çiçek açmış kabuslardan kaçarken, kendimi tamamen türe yön veren yaratıcı bir zekanın içinde değil, daha önce defalarca yürüdüğüm güvenli oyun şablonlarının arasında hissettim. Sanat tasarımı ne kadar devrimciyse, oynanış bir o kadar tanıdıktı. Fenerimin pili bitmek üzere ve sis, ayak bileklerimi çoktan sardı. Silent Hill f, eski defterleri kapatıp geçmişin günahlarını yepyeni, doğulu bir ayinle yakmak isteyen cesur bir adım. Eğer o tanıdık metal kokusundan vazgeçip, kırmızı zambakların ölümcül kokusunu içinize çekmeye ve sizi yavaşça yutacak edebi bir kabusa teslim olmaya hazırsanız... Buradaki ağustos böcekleri sizin için de susacaktır.

la verdad que para ser objetiva, no es mal juego, pero tampoco es la gran cosa. la historia me parece increíble por donde la veas, es muy buena, muy falopa y eso me copa. pero después por otra parte, la jugabilidad, el entorno y los enemigos reciclados me recuerdan a pasadas malas experiencias como por ej. "Downpour" y "Homecoming". Venía completamente ilusionada porque SH 2 REMAKE me encantó y encima al ser en Japon dije LISTO ESTO VA A SER TREMENDO, pero no. cinemáticamente me parece una locura, el combate, tosquisímo, que triste. el arte del juego, HERMOSO, la música INCREIBLE COMO SIEMPRE pero bueno, tiene esos detallecitos que me hacen que lo califique con un SEIS de diez. banco que haya que rejugarlo para poder ir desbloqueando el lore, pero al ser un juego tan denso en algunas partes debido a lo mal diseñado que esta en mi opinión la dificultad de los niveles se me hace IMPOSIBLE rejugarlo para poder desbloquear ese potencial escondido que tiene. el hecho de que no sea en silent hill me gusta, porque me gusta que se pueda aplicar la maldición del pueblo en otros sectores y así ver como afecta, como en este caso en el Japón tradicional. no banque los puzzles, muy fáciles, muy chotos, mil disculpas. el combate esta bueno pero podría haber sido mejor si lo pulían un poquito mas. banque pero no volvería a jugarlo, me costó una banda sentía que jugaba 10 horas y había pasado 1 hora solamente. nt.

SILENT HILL f Wir haben hier ein Spiel was ein spinn off von Silent Hill ist und in Japan spielt Story Die Story spielt in Japan und behandelt die Probleme die Frauen dort haben. Also im Grunde eine Story die schon 1000-mal behandelt worden ist. Hier halt nur in einen Horror spiel. Man sollte sich auch ein wenig mit der japanischen Kultur auskennen, um die Geschichte in Ganzen zu verstehen. So richtig interessant ist die Geschichte erst gegen Ende geworden wo sich alles, was auflösen tut. Gameplay Vom Gameplay ist das ganze wie in allen Silent Hill teilen aufgebaut. Leider fühlen sich die Kämpfe hier recht schwach an. Besonders wen man in der Traumwelt ist, finde ich das der Charakter echt op ist. Dadurch das die Kämpfe bis auf den Boss kämpfe die doch schon etwas mehr Geschick vertragen. Haut man einfach auf allen drauf, was man sieht, da man Waffen auch zu genug findet. Interessanter wäre das ganze wen die Kämpfe was knackiger wären und man dadurch auch das ein oder andere Mal vor den Gegner besser weglaufen sollte. Die Bosskämpfe fand ich schon eher eine Herausforderung und man muss da achten, was der Gegner macht, sonst ist man schneller weg, als man 3 zählen kann. Atmosphäre Horror Von der Atmosphäre her kommt das Ganze nicht so an die anderen Teile ran. Es entsteht zwar eine leicht bedrückende Atmosphäre aber nicht so intensiv wie in dem Original teilen. Für mich bleibt die einfach zu flach und es kommt keine richtige Angst auf. Auch das Wechseln zwischen den Welten ist hier nicht so beklemmend wie im Original. Soundtrack Musik Die Musik und der Soundtrack sind gut gelungen und passend zum ganzen spiel. Ähneln sehr den anderen Silent Hill teilen. Pro -Silent Hill teil - guter Horror -mehrere Enden - gute Grafik Negativ -Zu wenig Abwechslung bei Monster -Charakter ob -Story was flach Fazit Das Spiel offenbart nur nach mehrfach Spielen seine ganze Geschichte. Ich fand die Atmosphäre und Story aber etwas flach und mir hat ein Durchgang gereicht. Wer hier ein spiel erwartet, was wie die anderen Silent Hill teile ist, kann vielleicht was endtäuscht sein. Da mich das ganze unterhalten hat und der Preis ok war Daumen hoch von mir. 👑 Powered by HoI 4 Deu Curators group in German / English 👑⠀⠀⠀[list][*][url=https://store.steampowered.com/curator/30388691/] Follow Main group [/url][*] [url=https://store.steampowered.com/curator/40282064/] Follow Second group [/url][*] [url=https://store.steampowered.com/curator/44688798/] Follow Third group [/url][/list] and discover more reviews from me.

Автор игры хотел сказать, что если вам хоть раз в жизни хватило ума подсесть на препараты для менталки, то хорошую концовку, увы, не получить. Лучше помолиться...

剧情4/5 美术4/5 音乐4/5 战斗系统1/5 给一分感觉都多。 如果可以接受长达一个世纪的僵直，闪避成功怪物依旧可以在后摇捅你一刀，后期解密高度重复的话这个游戏是值得一试的。毕竟整体剧情还不错，感觉比寂静岭2更丰富，而且画面确实蛮美的，音乐水平也在线。解密虽然后期重复枯燥但是比较简单。但我还是送上不推荐，因为这个战斗系统真的非常难受，很难想象流畅的动画场景和卡顿的像20年前的战斗系统可以出现在同一个游戏，

Performance issues aside, having played the og team silent games, this game pretty good, the japan setting is really cool and gives it new air. I like the direction they are going with this. Silent hill needs something like this to keep it alive. This is like Resident Evil 7 but for Silent Hill