Resident Evil 5

Resident Evil 5 foi uma experiência muito melhor do que eu imaginava, principalmente jogando em coop. Zerei a campanha inteira com um amigo e posso dizer que foi uma das experiências cooperativas mais divertidas que já tive. Apesar de muita gente criticar o jogo por seguir um caminho mais voltado para a ação do que para o terror, ele faz isso muito bem. A campanha é recheada de momentos marcantes, chefes memoráveis e uma enorme variedade de cenários, mantendo o ritmo divertido do começo ao fim. O sistema de inventário em tempo real também deixa os combates mais tensos, já que você precisa administrar munição e itens enquanto a ação acontece. Mas o grande destaque, sem dúvida, é o modo cooperativo. Jogar sozinho deve ser uma experiência completamente diferente, porque dividir estratégias, salvar o parceiro nos momentos críticos, administrar recursos juntos e dar risada das situações inesperadas torna o jogo muito mais especial. É um daqueles títulos feitos para serem aproveitados ao lado de alguém. Mesmo sendo um jogo de muitos anos atrás, Resident Evil 5 continua extremamente divertido e prova que um bom coop envelhece muito bem. Se você tem um amigo para jogar junto, recomendo demais. Foi uma campanha cheia de momentos épicos, boas risadas e uma daquelas aventuras que ficam na memória muito tempo depois dos créditos finais

In my opinion its the best resident evil game, and i'll tell you some reasons: (note: its just my opinion, don't spam hate for no reason) - for a old 2009 game, it doesnt feel bad at all - the co-op side character ai is really good, interacts with behaviour etc - cool ui menu background - weird badly movement, but once u learn how to control it, it aint that bad - good atention to details - intriguing mechanics (like u can shoot bottles in zombies hands etc) - combat is so fun, especially when u can stomp and kick and punch - story is interesting and well executed - locations are the best in all resident Evil games - map system is useful unlike other re games - environment animals that even attack u (snake, crocodile, chicken) - a small Downgrade would be the fact that the game saves late, so it takes some time to finish a chapter / stage - huge enemies diversity Tak naprawdę to totalne gówno ♥♥♥♥♥. Gra jest tak dobra i emocjonująca jak polski dubbing the amazing digital circus gdyby został napisany przez vivziepop.

Best Resident Evil of all time. Have so many memories playing with many of my friends replaying this game because co-op in this game is peak. Chris Redfield punching boulders? What else can you ask for in a game.

Не знаю чи зможу від себе додати щось нового, проте все ж вирішив спробувати гру попри відгуки знайомих, що 5-6 частини це взагалі не RE та вони жахливі. Після проходження 1-4 частин та Requiem звісно ця гра в першій же місії відчувається надзвичайно застарілою в усіх аспектах і тим не менш, пересилив себе та пройшов першу місію, а там якось і затягнуло, що вже пів гри пройдено. Та чим далі грав, тим більше розчаровувався, бо дизайн рівнів ставав якось все гірше та гірше. Дизайн босів це взагалі біль, особливо останні 25-30% гри були не в кайф через це. Відчуваю, що в кооперативі грати було б веселіше, бо в соло звісно з AI було чимало затупів, та і просто гра не така вже цікава. Кріс як головний герой не особливо відгукується щось порівняно з Джил, Леоном та Клер. Чи вважаю я цю гру жахливою - ні, але і особливо рекомендувати навіть не фанатам Resident Evil теж якось немає за що, бо це і не survival horror, проте на 26 рік це і застарілий шутер з маленьким інвентарем.

By far my top 1 resident evil game, other resident evil games are great but this one i liked the most, the locations, Chris and Sheva is one of my fav duos, our beloved Wesker which i had to take out (the fights were amazing), absolutely beautiful story, and great re-playability, the system with chapters and episodes is so good for replaying certain parts or even better to get the achievements that you want. The versus achievements are hard ash, but i guess that's the point. Variety of weapons, variety of treasures that u can get and then later sell for money and use the money to buy stuff in the store or upgrade your weapon, being able to buy infinite ammo for weapons is also cool because it will help A LOT in completion of the game on veteran and on professional mode (professional is HELLA hard). For me this game is beautiful in every way except of some pretty hard achievements. To be honest we need Sheva Alomar back in resident evil games, such a cool character, if they'd ever consider making a remake of re5 im buying it no matter the price fr.

⠀⠀⠀⠀⠀⣠⣤⣾⣿⣿⣿⣿⣿⣶⣄⡀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⢠⠛⠋⠉⠛⠋⠛⠛⠙⠿⣿⣷⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠸⣀⣀⣀⣤⣤⣤⣤⣶⡆⣿⢿⡇⠀seven minutes is all ⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⢸⣿⣿⣿⢿⣻⣟⣿⢷⡼⠿⢟⠀ I can spare ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠛⠉⠉⡉⠀⠀⠀⣠⣴⣶⣻⠀⠀ to play with you⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⢢⣤⣴⣿⠀⢲⣾⣿⣿⣿⡏⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⢻⣿⡦⠤⠼⢿⣿⣿⣿⡇⢠⠀⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠻⣶⣶⣿⡿⠋⠁⠈⢀⣾⣧⡀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠈⠉⠀⠀⠀⠀⣰⣿⣿⣿⣷⢀⡀⠀ ⠀⠀⣀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠘⣿⣿⣿⢏⣿⣿⣷ ⣿⣿⣿⡟⠁⠀⠀⠠⣤⣤⣤⢀⣤⣴⠂⠘⣿⠋⣾⣿⣿

i hate how piers died I HATE IT

Best game to play with the wife

Played it in co-op. At times it felt pretty frustrating, mostly because of the outdated gameplay mechanics. I honestly can't recommend playing it solo in 2026—the game's age really shows there. The gameplay is what has aged the worst. That said, the game is still fast-paced and entertaining enough, especially with a friend. Rating: 3 antidotes out of 5. --- Проходил игру в кооперативе. Местами было довольно душно, но в основном из-за устаревших геймплейных механик. В одиночку проходить Resident Evil 5 в 2026 году я бы точно не рекомендовал — многие шероховатости ощущаются гораздо сильнее. Именно геймплей состарился хуже всего. При этом сама игра остается достаточно динамичной и не дает заскучать, особенно если проходить ее с другом. Оценка: 3 антидота из 5.

Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cmon! Cm