Prince of Persia (2008) to kolejny reboot serii, kompletnie oddzielny od trylogii Piasków Czasu, czy na dobrą sprawę jakiejkolwiek innej części. Pod pewnymi względami, jest to powrót do baśniowych klimatów z Sands of Time (2003), ale w zupełnie innym ujęciu.
[h2]Cudowna opowieść[/h2]Podobnie, jak w poprzednich częściach protagonistą jest tytułowy książę (choć w tej części jest bardziej bezimiennym, przystojnym bandytą) i towarzyszy mu kobieca postać. Tą postacią jest Elika i jest znacznie bardziej kluczowa dla fabuły, niż którakolwiek z towarzyszek z poprzednich gier. Cała ta opowieść zresztą skupia się na relacji tych dwóch postaci i przez całą grę możemy wysłuchać całej tony opcjonalnych rozmów pomiędzy nimi. Dialogi w tych rozmowach, jak i wszędzie indziej są na prawdę świetnie napisane, a obie główne postacie niezwykle charyzmatyczne. Interakcje między księciem, a Eliką są zresztą jednym z głównych highlightów tej gry, podobnie jak fabuła, której odmienny ton oraz niespodziewane zakończenie czynią ją (moim zdaniem) najlepszą w serii.
[h2]Zautomatyzowanie elementów platformowych[/h2]Parkour został zupełnie zmieniony i ogólnie niestety trochę na gorsze. Choć ogólna płynność i wygląd animacji są trochę lepsze niż w poprzednich 3 odsłonach, to większość akcji została zautomatyzowana i często będziemy obserwować jak nasza postać robi sama z siebie długą sekwencje animacji, w między czasie naciskając tylko 1-2 przyciski (nawet nie będące przyciskiem skoku) niczym jakieś QTE. To powiedziawszy, niektóre nowe ruchy bardzo mi się podobały (jak zjeżdżanie po ścianie pazurem, double jump z pomocą Eliki czy możliwość odnowienia biegu wzdłuż ściany po wyskoku z poprzedniego biegu), a parkour mimo wszystko daje trochę wyzwania. Sekwencji oglądania animacji jednak mogłoby być trochę mniej, szczególnie tych związanych z mocami wymagającymi dotknięcie jednej z magicznych płytek, które odblokowujemy w trakcie gry i które potrafią trwać okropnie długo (ale przynajmniej wyglądają fajnie).
[h2]System walki[/h2]To raczej najgorsza rzecz w tej produkcji. Jest on jeszcze bardziej zautomatyzowany niż parkour - pomyślne wprowadzenie combosa to praktycznie cutscenka, a QTE regularnie pojawiają się w każdej walce gdy przeciwnik nas powala, a te wymagające naku*wiania klawisza ataku, nawet wtedy gdy idzie nam dobrze i niektórych przeciwników nie pokonamy bez walenia paluchem z nieludzko szybką prędkością. Jedna rzeczą, która od strony mechanicznej ratuje to wszystko jest parowanie, które sprawia satysfakcję i działa dość dobrze. No i nie mogę jeszcze zaprzeczyć, że animacje tych combosów-cutscenek wyglądają bardzo ładnie.
[h2]Brak manipulacji czasem[/h2]Cofanie czasu z poprzednich odsłon wyleciało do kosza. Zamiast tego, nasza towarzyszka ratuje nas od śmierci za każdym razem gdy odniesiemy śmiertelne obrażenia w walce lub wpadniemy w pułapkę/przepaść. Nie mam nic przeciwko tej mechanice w trakcie elementów zręcznościowych (Elika może nas podrzucić na ostatni twardy grunt na którym byliśmy, a często sekwencje platformowe trochę trwają zanim trafimy na stabilne podłoże, więc to w zasadzie po prostu częste checkpointy), ale czyni ona walki zdecydowanie zbyt łatwymi, a w przypadku gdy przeciwnik odnawia sobie HP przy pokonaniu nas, niepotrzebnie wydłuża już i tak mozolną i średnio przyjemną potyczkę.
[h2]Półotwarty, lekko metroidvaniowy świat[/h2]Świat gry jest podobny do tego z Warrior Within, to znaczy, eksplorujemy jedną krainę po której obszarach przechodzimy i możemy do nich wracać kiedy tylko chcemy. Kluczową różnicą jest jednak to, że otrzymujemy praktycznie 100% dowolność w kolejności wyborów następnych lokacji, a także metroidvaniowe moce pozwalające nam zyskać dostęp do poszczególnych lokacji, które to też odblokowujemy w wybranej przez nas kolejności. Ta losowość na szczęście nie wpływa negatywnie na fabułę, która to jest napisana tak, że niezależnie od naszego wyboru będzie mieć sens (skupia się ona na opisywaniu lore świata oraz rozbudowywaniu relacji między głównymi bohaterami).
[h2]Oprawa audiowizualna[/h2]Dzięki użyciu cell-shadingu, art-style gry wyglądem wyprzedza swój rok wydania o przynajmniej kilka lat. Jest to też świetnie wykorzystywane w designie obu głównych postaci, jak i całych poziomów. Widoczne z huba, monumentalnie wyglądające pustkowie z charakterystycznymi widokami każdej z 4 części krainy, a także inne przepastne kolorowe krajobrazy czy światła na niebie niejednokrotnie wprawiały mnie w zachwyt, szczególnie w połączeniu z budującą baśniowy klimat muzyką.
Choć od strony gameplayu, PoP 2008 uczyniło wiele rzeczy zbyt prostymi/zautomatyzowanymi, to warstwa fabularna i wizualna to nadrabiają i sprawiają, że Prince of Persia (2008) jest bardzo enjoyable produkcją. Bardzo mnie cieszył też brak jakichkolwiek problemów technicznych zarówno z uruchomieniem gry jak i jej działaniem, choć niestety tak samo jak w poprzednich 3 częściach, nakładka steama odmawiała mi współpracy od początku do końca. Polecam każdemu, kto umie wybaczyć grze "potknięcia", dopóki ma do opowiedzenia ciekawą historię. Z racji kompletnej odrębności od pozostałych odsłon, można bez problemu zacząć od tego tytułu, jeśli wydaje Ci się najbardziej interesujący. Po skończeniu miałem na liczniku 13 godzin.
+ Piękna, cell-shading'owa oprawa wizualna, która się praktycznie nie zestarzała
+ Baśniowa opowieść ze świetnymi protagonistami
+ Dobrze uzupełniająca ten klimat baśni muzyka
+ Świetne animacje i ogólna płynność parkouru
+- Mimo paru nowych fajnych ruchów, parkourowania wydaje się być zbyt zautomatyzowane
- Mimo fajnego parowania, system walki nie jest zbyt przyjemny
- Zdolności do odblokowywania kolejnych części mapy są dość nudne i wszystkie opierają się na wskakiwaniu na podobnie wyglądające płytki
