Total War: MEDIEVAL II – Definitive Edition

For the love of Christendom, please make Medieval III like this

This game still holds up well and in all the times I've played it , it has never been the same way twice.

Guía de configuración completa para el juego: https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3761397356

the only thing bad about this game is the replenishment and graphics

10/10 Your honor, I cannot explain why I have over 1500 hours on this one game. And I cannot explain that I played probably more than that pre-steam days. All in all, I do believe I've played this game for over 3000+ hours. The mods are great. The game is great. I like to Crusade/Jihad my heathen enemies. I like to stack the Papal States with bad Popes and assassinate all of the Timurids before they can invade Kiev. The America's Campaign, God tier. Apache supremacy. The theme of the Teutonic Order plays through my earbuds as it lives in my workout playlist rent free. This game is something else. Truly one of the greatest strategy games ever made and I'm so hype for TW:M3.

I have played all the Total War games, but still come back to Medieval 2. The variety of units, the sieges, the papal politics. The battles are kinetic and the graphics just graphic enough. Also it DOESNT have much that distracts from the core gameplay (Pharoah, I'm looking at you!)

Oyunu öğrendikten sonra saatlerce başından kalkamıyorsunuz ben gece 12 de başladım kuşatmaya şu an sabah 10 aq ne ara geçti lan

the best

Şu oyuna bir remastered yapın be Warhammer a 150 tane dlc çıkarttınız şu oyuna bir remastered çok gördünüz

Medieval II: Total War to dla mnie jedna z tych gier, które przypominają, dlaczego zakochałem się w strategiach. Nie dlatego, że była idealna. Nie dlatego, że miała najpiękniejszą grafikę czy najbardziej rozbudowane mechaniki. Chodzi o coś znacznie prostszego. Ta gra dawała poczucie prowadzenia własnego królestwa w sposób, którego do dziś wiele nowoczesnych strategii nie potrafi odtworzyć. Pamiętam, jak pierwszy raz uruchomiłem kampanię. Kilka prowincji, skromna armia, ograniczone fundusze i mapa pełna sąsiadów, którzy tylko czekali na moment słabości. Nie było tutaj miejsca na bezmyślne podboje. Każda wojna kosztowała pieniądze, każda utracona armia bolała, a każda decyzja mogła mieć konsekwencje odczuwalne przez kolejne dziesiątki tur. To właśnie ten balans między mapą strategiczną a bitwami sprawił, że Medieval II wciągnął mnie na setki godzin. Do dziś uważam, że jest to jedna z najlepszych odsłon całej serii Total War. Nowsze części są większe, bardziej skomplikowane i znacznie ładniejsze, ale często brakuje im tego trudnego do opisania klimatu. Medieval II pozwalał przeżyć własną historię. Raz prowadziłem Polskę do dominacji nad Europą. Innym razem Anglię zamieniającą się w potęgę handlową. Jeszcze innym razem niewielką Szkocję, która z czasem stawała się postrachem kontynentu. Każda kampania tworzyła własną opowieść i właśnie dlatego nigdy nie czułem, że gram dwa razy w tę samą grę. Ogromną rolę odgrywały również bitwy. Nawet dzisiaj niewiele jest rzeczy równie satysfakcjonujących jak obserwowanie szarży ciężkiej kawalerii uderzającej w bok przeciwnika albo desperackiej obrony murów podczas oblężenia. Medieval II nie potrzebował setek umiejętności specjalnych, bohaterów rzucających zaklęcia czy przesadnie widowiskowych efektów. Tutaj liczyło się ustawienie wojsk, wykorzystanie terenu i umiejętność przewidywania ruchów przeciwnika. Kiedy plan działał, satysfakcja była ogromna. Kiedy nie działał, zazwyczaj mogłem mieć pretensje tylko do siebie. Jednocześnie jest to jedna z niewielu strategii historycznych, która naprawdę sprawiała wrażenie podróży przez epokę. Początkowo walczymy prostymi oddziałami feudalnymi, by z czasem rozwijać miasta, budować gospodarkę, odkrywać nowe technologie i obserwować, jak nasze armie zmieniają się wraz z upływem stuleci. Do tego dochodzą krucjaty, dżihad, papież mieszający się do polityki, inkwizycja, buntownicy, Mongołowie i Timurydzi. Świat żyje i nieustannie zmusza gracza do reagowania na nowe zagrożenia. Oczywiście po latach widać wiek tej produkcji. Sztuczna inteligencja potrafi podejmować absurdalne decyzje, dyplomacja momentami przypomina losowanie numerków, a interfejs nie zawsze jest tak wygodny, jak przyzwyczaiły nas współczesne gry. Są też kampanie, które po osiągnięciu odpowiedniej przewagi stają się stosunkowo łatwe. Mimo to są to wady, które wybaczam bez większego problemu, ponieważ rdzeń rozgrywki nadal działa znakomicie. Nie mogę też nie wspomnieć o modach. Dla wielu graczy Medieval II nigdy się nie skończył właśnie dzięki nim. Od historycznych przeróbek po ogromne projekty osadzone w świecie fantasy, na czele z kultowym Third Age: Total War. Niewiele gier może pochwalić się społecznością, która przez tyle lat nie przestała rozwijać i ulepszać swojej ulubionej produkcji. Medieval II: Total War jest dla mnie przykładem gry, która nie potrzebowała idealnych mechanik ani technologicznej rewolucji, żeby stać się klasykiem. Potrzebowała tylko jednego - pozwolić graczowi napisać własną historię. A kiedy po kilkudziesięciu turach zaczynasz patrzeć na swoje królestwo nie jak na zestaw prowincji, ale jak na coś, co sam zbudowałeś od podstaw, wtedy rozumiesz, dlaczego mimo upływu niemal dwóch dekad ludzie wciąż do niej wracają. Nie jest to tylko jedna z najlepszych części serii Total War. To jedna z najlepszych strategii, jakie kiedykolwiek powstały.