The Witcher 3: Wild Hunt

lo que pudo haber sido la serie...

best

The Best Game , i have Ever Played in my Life

Wiedźmin 3 to nie jest gra. To podróż, która powoli zjada ci życie — i jeszcze jesteś jej za to wdzięczny. Po pierwszym Wiedźminie byłem zachwycony klimatem i moralnymi wyborami. Po drugim byłem zmęczony mapami, questami i technicznym chaosem. Do trzeciej części podchodziłem więc z mieszanką ciekawości i ostrożności. No i przepadłem. Wiedźmin 3 robi coś, co udaje się bardzo niewielu grom: nie tylko daje ogromny świat, ale sprawia, że ten świat ma sens. Velen jest brudne, ciężkie i pełne wojennej rozpaczy. Novigrad zmienia grę w kryminał o ludziach, którzy bywają gorsi od potworów. Skellige to już prawie filmowa saga: morze, klany, honor, wiatr, stare pieśni i decyzje, które mają ciężar. Największa siła tej gry nie leży nawet w walce, choć ta jest bardzo satysfakcjonująca. Leży w tym, że każda część arsenału Geralta zaczyna mieć sens. Miecz, znaki, oleje, mikstury, kusza, petardy — to nie są ozdoby w menu. Kiedy wchodzisz do ciemnej jaskini, pijesz Kota. Kiedy walczysz z insektoidami, smarujesz miecz odpowiednim olejem. Kiedy grupa przeciwników naciska w ciasnym korytarzu, używasz znaku, eliksiru, uniku i głowy. Walka potrafi być łatwa nie dlatego, że jesteś przesadnie mocny, tylko dlatego, że dobrze się przygotowałeś. To jest prawdziwe uczucie bycia wiedźminem. Najbardziej imponuje mi jednak pisanie. Ta gra rozumie ludzi. Nie daje tylko prostych wyborów „dobro albo zło”. Częściej pyta: ile jesteś w stanie zrozumieć, zanim przestaniesz wybaczać? Czasem potwór jest ofiarą. Czasem człowiek jest potworem. Czasem najlepsza decyzja nie jest czysta, tylko najmniej brudna. Do tego dochodzi Gwint, który zaczyna się jako minigra, a kończy jako osobna choroba. Człowiek miał ratować Ciri, a siedzi w karczmie i analizuje, czy lepiej poświęcić pierwszą rundę, wyciągnąć przeciwnikowi karty i dobić go oblężeniem. Wady? Jasne, są. Interfejs potrafi zirytować, czasem ekwipunek jest upierdliwy, czasem znaczniki prowadzą jak pijany utopiec. Ale przy całości tego świata to są drobne zadrapania na arcydziele. Wiedźmin 3 to jedna z tych gier, w których po kilkudziesięciu godzinach myślisz: „przecież ja jeszcze nawet nie widziałem wszystkiego”. I to jest najlepsze. Bo nie chcesz końca. Chcesz jeszcze jednego questa, jeszcze jednej rozmowy, jeszcze jednej decyzji, jeszcze jednej partii Gwinta. Polecam absolutnie. Nie jako hack and slash. Nie jako zwykłe RPG. Tylko jako jedną z najlepszych interaktywnych opowieści, jakie kiedykolwiek powstały.

Must play.

PEAK

This game is definitely worth even after 10 years still best rpg ever made

cool game

Everything's great except for the camera angle

güzel güzel