NIE POLECAM - Sprocket to zmarnowany potencjał, który zamiast być świetnym symulatorem czołgów stał się męczącym eksperymentem
Kupiłem Sprocket z ogromnymi oczekiwaniami. Pomysł sam w sobie brzmi genialnie: stworzyć własny czołg od podstaw, zaprojektować kadłub, wieżę, pancerz, silnik, układ jezdny, a potem sprawdzić, czy własna konstrukcja przetrwa prawdziwą walkę. To brzmi jak spełnienie marzeń każdego fana historii wojskowości i pojazdów pancernych.
Problem polega na tym, że między świetnym pomysłem a dobrą grą jest ogromna różnica. Sprocket pokazuje, że sam pomysł nie wystarczy. Gra próbuje być zaawansowanym symulatorem projektowania czołgów, ale w wielu momentach zamiast dawać satysfakcję, daje przede wszystkim frustrację.
Pierwsze godziny z grą nie przypominają odkrywania fascynującego świata projektowania pojazdów pancernych. Bardziej przypominają walkę z niejasnymi mechanikami, dziwnymi ograniczeniami i brakiem odpowiedniego wprowadzenia. Zamiast czuć się jak konstruktor wojskowy, często czujesz się jak ktoś, kto próbuje zrozumieć skomplikowany system, który nie zawsze działa tak, jak powinien.
I tutaj pojawia się pierwszy ogromny problem. Sprocket wymaga od gracza wiedzy technicznej, ale jednocześnie nie potrafi jej dobrze przekazać. Zamiast spokojnie nauczyć się projektowania maszyn, nowy gracz zostaje wrzucony w ogromną ilość ustawień, parametrów i zależności, które trzeba samemu odkrywać.
Edytor pojazdów jest jednocześnie największą zaletą i największą wadą tej gry. Możliwości są duże, ale obsługa potrafi być bardzo nieprzyjazna. Projektowanie prostego pojazdu może szybko zamienić się w długą walkę z menu, ustawieniami i szukaniem odpowiednich rozwiązań.
Gra chce być realistyczna, ale momentami ten realizm bardziej przeszkadza niż pomaga. Zamiast dawać poczucie kontroli, często sprawia wrażenie, że systemy gry walczą przeciwko graczowi.
Tworzysz pojazd, poświęcasz dużo czasu na dopracowanie szczegółów, a potem okazuje się, że konstrukcja zachowuje się zupełnie inaczej niż zakładałeś. Układ jezdny potrafi być problematyczny, mobilność nie zawsze daje satysfakcję, a testowanie własnych projektów bywa bardziej irytujące niż zabawne.
Największym rozczarowaniem jest sama walka. Cała idea gry opiera się na tym, że budujesz maszynę, a potem sprawdzasz ją w boju. Jednak kiedy dochodzi do momentu, na który czekałeś, często okazuje się, że brakuje tej wojennej atmosfery.
Bitwy nie dają takiego poczucia skali i emocji, jakie powinny mieć starcia czołgów. Brakuje większego świata, bardziej rozbudowanych scenariuszy i większej różnorodności sytuacji bojowych.
Sztuczna inteligencja przeciwników również nie robi wielkiego wrażenia. Wrogowie potrafią zachowywać się przewidywalnie, a walka nie zawsze wygląda jak starcie dwóch zaawansowanych konstrukcji pancernych. Bardziej przypomina test laboratoryjny niż prawdziwe pole bitwy.
Grafika jest kolejnym elementem, który może rozczarować. Oczywiście nie każda gra musi wyglądać jak wielka produkcja AAA, ale Sprocket często sprawia wrażenie bardzo surowej. Modele, otoczenie i efekty wizualne nie zawsze dają poczucie gotowego produktu.
Przy grze, której głównym elementem jest oglądanie własnych konstrukcji, chciałoby się większego dopracowania. Czołgi powinny wyglądać ciężko, potężnie i realistycznie, a nie jak prototypy z programu testowego.
Dźwięk również nie buduje odpowiedniego klimatu. Pojazdy pancerne powinny mieć charakter. Silnik powinien robić wrażenie, gąsienice powinny oddawać ciężar maszyny, a wystrzały dział powinny być potężne. W Sprocket często brakuje tego uczucia siły i ogromu.
Kolejny problem to zawartość. Gra ma ogromny potencjał, ale potencjał nie jest tym samym co gotowy produkt. Możliwość stworzenia własnego czołgu jest świetna, ale po pewnym czasie pojawia się pytanie: co dalej?
Budujesz kolejne pojazdy, testujesz je, poprawiasz błędy i robisz to samo ponownie. Dla części graczy będzie to świetna zabawa, ale dla wielu osób szybko stanie się powtarzalne.
Sprocket jest przykładem gry, która ma bardzo ciekawy fundament, ale sam fundament nie wystarczy. To jak stworzenie świetnego projektu maszyny, ale pozostawienie jej bez odpowiedniego wykończenia.
Można docenić ogrom pracy włożonej w stworzenie takiego systemu budowania czołgów. To ambitny pomysł i coś, czego praktycznie nie ma na rynku. Jednak gracz nie kupuje samego pomysłu. Gracz kupuje doświadczenie.
A doświadczenie w Sprocket często jest męczące.
Brakuje większej liczby atrakcyjnych trybów.
Brakuje bardziej emocjonujących bitew.
Brakuje lepszego wprowadzenia nowych graczy.
Brakuje elementów, które sprawiają, że chce się wracać do gry każdego dnia.
Sprocket mogło być wyjątkową produkcją dla fanów czołgów. Mogło połączyć projektowanie, strategię i emocjonującą walkę. Niestety obecnie zbyt często przypomina narzędzie techniczne zamiast pełnoprawnej gry.
Dla największych fanów konstrukcji pancernych może być interesującym eksperymentem. Dla zwykłego gracza może okazać się zbyt skomplikowane, powolne i wymagające zbyt dużej cierpliwości.
Po wielu godzinach z tą grą pozostaje przede wszystkim poczucie zmarnowanego potencjału.
Sprocket miało wszystko, aby zostać świetnym symulatorem czołgów.
Niestety obecnie jest to projekt, który bardziej pokazuje możliwości edytora niż dostarcza prawdziwej rozrywki.
Gra z ogromnym potencjałem, ale obecnie zbyt wiele problemów sprawia, że trudno ją polecić.
Ocena końcowa: 1/10
