Lorn's Lure

The best megastructure exploration game I've played so far. If you love the vibes of being lost in a grey world full of despair you will like this.

É um jogo muito divertido, relaxante (Até chegar na fase final) e com uma ambientação muito interessante Recomendo bastante, pois tem conteúdo suficiente e é bem legal de explorar as megaestruturas

muy buen juego, tiene una muy buena jugabilidad y atmosfera. Lo unico negativo de todo el juego es lo injusto que es el final del juego, aun asi vale la pena 9/10

Gran juego, atmosfera inquietante, historia simple pero atrapante, gameplay simple pero funciona a la perfeccion, despues de dejar a medias muchos juegos este me hizo sentir algo 10/10

操作手感是败笔

Великолепнейшая игра! 10 да как мне сюда залезть из 10 да как я сюда залез

玩了一章，感觉不错，氛围很好，手感很棒

Очень атмосферно! Игра про сложный паркур, особенно ближе к концу игры с ограничением по времени. Учтите, что там есть режим исследователя, так играть проще. Но те, кто считает, что он сильный и смелый, рекомендую. Сам только что прошёл в обычном режиме, понравилось! Больше всего, правда, не понравился седьмой уровень, больно он душный. Спасибо разработчику за такую интересную игру!

Kojarzysz jak gdzieś skoczysz w grze, nie wiesz czy 'dociągniesz' skok do krawędzi i na ułamek sekundy aż podnosisz się na krześle? No więc średnio połowa tej gry wywołuje to uczucie co kilkadziesiąt sekund. Gra w parkourowym stylu, zdaje się mocno inspirowana zabawami typu 'surf' na mapach do Counter-Strike, ale ma kilka własnych mechanik. Okazjonalny backtracking nie był aż tak irytujący jak bym się spodziewał, ponieważ wymagał nowego podejścia do 'tej samej' trasy. Wbrew pozorom, rdzeń fabularny rozgrywki jest dość prosty, odległość kolejnych krawędzi często sporo wybacza, a checkpointy są dosłownie co parę sekund (a i wczytanie takowego zajmuje mniej niż jedną). Dla hardkorów jest zbieranie kryształów i tryb symulacji dla każdego z 8 rozdziałów jako nagroda. Nie wiem na czym polega, bo nie jestem platformowym hardkorem. Ale fani tych masochistycznych gier typu "getting over it" powinni być zachwyceni. Podstawowe przejście kampanii zajęło mi też więcej (uśredniając, godzinę na rozdział, a jest ich 8) niż bym się spodziewał po tego typu grze indie. Produkcja typu "kino drogi" gdzie fabuła jest podawana szczątkowo i zdawkowo. Przetestujemy tu czy aby na pewno nie mamy agorafobii, akrofobii, aneblofobii, batofobii, klaustrofobii, kenofobii, gefyrofobii, monofobii czy oczywiście gefyrofobii czy jakiegoś innego rodzaju przestrachu, o którego istnieniu nie wiem. Na osobisty minus ostatni rozdział (zarówno jego pierwsza jak i druga połowa). Nie podobało mi się tu nic - rodzaj przeszkód, rozwój fabuły, muzyka czy nagła presja czasu, gdzie każda sekunda ma znaczenie. Choć czasowo chyba najkrótszy segment gry, okraszony był dla mnie największą ilością zgonów (236 gdzie wcześniej chyba tylko raz przekroczyłem setkę). Samo zakończenie fabularne choć nieco rozczarowujące, to w sumie wpasowuje się w ideę całości. Dodatkowo warto wspomnieć że gra posiada też DLC dla hardkorów oraz warsztat społeczności, gdzie można rzeźbić własne poziomy.

It is what says on the tin, climbing game.