DOOM

The Best DOOM game

Положительный отзыв не доступен в вашем регионе

GUNS, BLOOD, GUNS, VIOLENCE, GUNS, ♥♥♥♥♥♥♥ GUNS, SHOOTING DEMONS, AND BIGGER ♥♥♥♥♥♥♥ GUNS! 10/10

Прекрасная игра. Она идеально передает то чувство, когда ты изо всех сил пытаешься выстроить свою жизнь, но судьба раз за разом спавнит перед тобой двух Баронов Ада и одного Кибердемона!

⭐⭐⭐⭐❌ "They are rage, brutal, without mercy... But you, you will be worse. Rip and tear, until it is done!" DOOM 2016 was the only one of the modern DOOM games I didn't play fully when I was initially exposed to the franchise in the quiet period between it and DOOM: Eternal. I was aware of the plot, the enemies and the bosses, but something about it never hooked me like Eternal and The Dark Ages did. However, after playing the full game now I wonder why I ever skipped out on it because it is a very strong game. Some quick praises I want to note firstly is the weapon roster, as each weapon is primarily stripped from the original games of old with the exception of the Gauss Cannon. All of these weapons are fun to quickly switch around, and you'll find yourself hooked onto their upgrades, especially in the later levels. Speaking of, I think the level design and the weapons work greatly with one another as I can weave around corners or leap up jump points with a lock on rocket barrage or missiles. These are refined later in Eternal and The Dark ages based on personal experience. I did want to critique that some levels around the middle of the game felt too cramped for the enemies that they were throwing my way, and I could have easily cleared the arenas in a single run if it weren't for corners that felt unnecessarily tight. There's also the demon roster, which was really fun, although I felt like they introduced all of the demons a bit too early, I found all of them to be used correctly in the arenas nonetheless. Their designs are brilliantly remade from the ground up, all looking familiar but hosting a beautiful variety of differing character silhouettes, and their unique attacks allow you to cheese them out for extra damage. Again, this is refined to be even better in Eternal and The Dark Ages. The weapons and the variety of demons are another thing that work really well together as once you find a rhythm of weapon swapping with each demon it really lives you hungering for more. Which, for a series not initially built off immersion, really makes you feel like DOOMGuy in his current state of mind. Not every demon is built for the same weapon either, which encourages you to remember what demon is weak to what and always have your finger on the keypad. Finally, the story is simple, having an in-universe way of writing a reboot to DOOM by having DOOMGuy be transported to another universe with a similar demonic problem always worked really well with me. As it allows us to feel familiarized with similar concepts and plot-points but still have stakes feel new as this isn't the same world anymore. Samuel Hayden and VEGA are nice additions, even if they're relegated to voices in DOOMGuy's visor 90% of the time, but I can clearly see they were building up the reveals of The Father and Samur, The Seraphim in DOOM: Eternal with a couple lines in 2016. I want to expand upon this by also greatly complimenting Hugo Martin's ability to have storytelling feel consistent and fresh while not impacting the gameplay, having environmental storytelling around in every level also adds a lot of visual wonder the the world of the modern DOOM games. I appreciate it even more now in Eternal and The Dark Ages. I'll be replaying DOOM: Eternal and it's Ancient Gods DLCs soon, hungry for more...

I finally got around to playing DOOM, and it absolutely lives up to the hype. The combat is fast, aggressive, and constantly pushes you to stay on the move instead of hiding behind cover. Every weapon feels great to use, and the game does an awesome job of making you feel stronger as you unlock new abilities. The story definitely takes a backseat, but that's clearly not the focus. It's all about the gameplay, and it delivers from start to finish. The soundtrack is incredible, the level design keeps things fresh, and every fight feels like pure chaos in the best way. It's one of those games that's just ridiculously fun to play and never gets old.

I don't write a lot of reviews, but I am torn to hear the news that almost half of the staff at id Software has been laid off. I have been playing through the DOOM games over the last couple years and I have really enjoyed my time with them, especially DOOM (2016) as it is my favourite and an easy recommendation. The recent releases in the franchise which I have experienced are incredibly polished and that can only be achieved with the a strong QA department, which has reportedly been decimated. It's said that the focus for the studio is going to be on its flagship IPs such as DOOM, and while that is at least somewhat of a relief to hear, these are outstanding developers being unfairly punished for the continued failures of the moronic suits overseeing Xbox as a whole. Take care of your product people, their talent and effort is the only thing you have that is worth a damn, they are what make you eternal, without them, you are nothing.

başyapıt fiyatına kesinlikle değer

DOOM 2016 is a fantastic game. Just some fast paced ripping and tearing with our favorite psychotic demon hating marine. I wish the online for this wasn't dead. I loved the deathmatch stuff. Still I definitely recommend the campaign to those who want a really fun and entertaining shooter campaign.

İlkokul öğrencisiydim. Belki 2.sınıf belki de 1.sınıf tam hatırlamıyorum. Bir gün amcam büyük bir sürpriz yapıp evin ilk bilgisayarını getirdi. Hatırladığım kadarıyla ilk oyunlarım FIFA 04, Ford Racing 3, GTA Vice City, Age of Empires 2 , Need For Speed ve Max Payne 2'ydi. Bir de DOOM 3 vardı. Diğer bütün oyunlar benim gözümde normal oyunlardı. Açılır, oynanır, eğlenilirdi. Ama DOOM başka bir şeydi. DVD kutusunun üzerindeki o şeytan bile beni geriyordu (yıllar sonra adının Hell Knight olduğunu öğrenecektim). Kutuyu ellemeye çekiniyordum ama oyunu da inanılmaz merak ediyordum. Amcama ne zaman "açsana" desem ya beni yanından kovuyor ya da izlememe izin vermiyordu. Şimdi düşününce adamın da hakkı varmış. Kendisi oynarken bile geriliyor, anlık tepkiler veriyordu. Çocuk aklımla "adam kendi korkuyorsa bana neler olur" diye düşünüyordum. O zamanlardan aklımda kalan birkaç sahne var. Dar koridorlar, uçan yaratıklar, şişman zombiler ve köpek gibi saldıran korkunç canavarlar. O yaşlarda hepsi ya canavardı, ya şeytandı ya da zombiydi. İsimlerinin olduğunu ve her birinin ayrı bir hikâyesi bulunduğunu çok daha sonra öğrendim (bu oyun sayesinde öğrendim, Codex'ler sağ olsun). O dönem çevremde bu oyunun muhabbeti çok dönerdi ama bitirebileni hiç görmedim. Çünkü oyun yalnızca zor değildi. Rahatsız ediciydi, kasvetliydi ve insanın içine işleyen bir atmosferi vardı. Bazıları korkudan bırakıyor, bazıları zorluğundan devam edemiyordu. O yıllarda DOOM oynayan herkesin ortak noktası oyundan bir şekilde çekinmesiydi. Yıllar geçti. Lisenin ilk yaz tatilinde sonunda korka korka Xbox'ta Doom 3'e başladım. Çat pat İngilizcemle hikâyenin yarısını anlamadan oynuyordum ama içimde yıllardır duran merak ağır basıyordu. Oyun inanılmaz gericiydi. Karanlığıyla, sesleriyle, atmosferiyle insanı sürekli rahatsız eden bir yapısı vardı. Ama aynı zamanda çocukken oynayamadığım günlerin hırsını da taşıyordu. Sonunda bitirdim. Ne olduğunu tam anlamadan ama yıllardır içimde duran bir hesabı kapatmış gibi hissederek. Sonra yıllar geçti. Bir gün bir fragman yayınlandı. Arka planda Refused - New Noise çalıyordu. Ve videonun başlığı da en az şarkı kadar gazdı: "Fight Like Hell." Ve çocukluğumun o korkutucu oyunu yeniden karşıma çıkıyordu. İlk düşündüğüm şey çok basitti: "Tamam işte, vur kır parçala oyunu. Alır oynarız." Ama bu sefer yaş büyümüştü. Artık sadece oynayan biri değildim. Karakterlere, atmosfere, dünyaya ve anlatılmak istenene dikkat ediyordum. Bu yüzden yıllar sonra DOOM 2016'yı oynarken beklediğim şey sadece iblis kesmekti ama karşılaştığım şey bundan çok daha fazlası oldu. Çünkü DOOM 2016'nın en büyük başarısı hikâyesini sana uzun uzun anlatmaya çalışmaması. Oyun seni bir masaya oturtup saatlerce konuşmuyor. Daha ilk dakikada bir tabuttan çıkıyor, önüne çıkan ilk iblisin suratına yumruğu geçiriyor ve sana tonunu anında belli ediyor. O andan itibaren oyun ne olduğunu değil, ne yapman gerektiğini anlatıyor. Ve bu his bir saniye bile kaybolmuyor. Bugün dönüp baktığımda oyunun en güçlü yanı da bu. Silahların hissiyatı muazzam. Her pompalı tüfek atışı hissediliyor. Her Glory Kill ayrı bir vahşet gösterisine dönüşüyor. Soundtrack zaten başlı başına bir savaş suçu. Mick Gordon öyle bir iş çıkarmış ki bazen müzik mi seni ileri itiyor yoksa sen mi müziği taşıyorsun anlamıyorsun. Hatta bugün yıllardır metal müzik dinleyen biri olmamda bu oyunun ve soundtrack'inin payı az değildir(Doom 3'un Theme çok sağlamdır). Çatışmalar sürekli hareket etmeye zorluyor. Bir yere sinip beklediğin an cezayı kesiyor. Oyun senden korkmanı değil saldırmanı istiyor. Atmosfer kısmı ise benim için apayrı bir yerde. Çünkü çocukluğumda beni korkutan şeylerin büyük kısmını burada tekrar gördüm. Karanlık koridorlar gitmiş olabilir ama yerini endüstriyel bir cehennem almış. Mars tesislerinde dolaşırken her köşede bir felaketin izini görüyorsun. İnsanların açgözlülüğünün ve kibirlerinin nelere yol açtığını adım adım izliyorsun. Kusursuz mu? Hayır. Bazı bölümlerde nereye gitmen gerektiğini bulmak için haritayla güreşiyorsun. Bazı platform kısımları çatışmanın gazını kesebiliyor. Hikâye anlatımı da sonradan gelen Eternal kadar detaylı değil. Lore'un önemli kısmı Codex okumak isteyen oyuncuların önüne bırakılmış durumda. Ama bunların hiçbiri oyunun yaptıklarının yanında büyük kusurlar olarak kalmıyor. Çünkü DOOM 2016'nın olayı hiçbir zaman karmaşık bir hikâye anlatmak olmadı. Bu oyun sana çok basit bir şey söylüyor: Karşına ne çıkarsa çıksın ileri git. Bir kapı mı kapandı? Kır geç. Karşında iblis ordusu mu var? Vur geç. Önünde cehennem mi duruyor? İçinden geç. İşte bu yüzden yıllar sonra dönüp baktığımda DOOM benim için sadece bir FPS oyunu değil. Çocukken korktuğum, gençken merak ettiğim ve büyüdüğümde neden bu kadar sevildiğini anladığım oyunlardan biri. İlk başta gördüğüm şey kan, vahşet ve metal müzikti. Yıllar sonra gördüğüm şey ise bunların altında yatan saf iradeydi. Hatta bir noktadan sonra oyunun hikâyesi bile Doom Slayer'ın karakterinin altında eziliyor. Çünkü insanlar yıllardır bu seriyi iblisler, silahlar ve cehennem üzerinden konuşsa da beni en çok etkileyen şey bunlar olmadı. Beni etkileyen şey, karşısına çıkan hiçbir engeli kabul etmeyen bir karakter görmekti. Doom Slayer'ın peşinden koştuğu şey intikam olabilir, onu ileri taşıyan şey nefret olabilir ama onu asıl durdurulamaz yapan şey iradesi. Bu yüzden hikâyenin bir yerinden sonra Doom Slayer sadece bir karakter olmaktan çıkıyor. Hepimizin hayatında önüne çıkan engellere rağmen devam etmek zorunda kaldığı anların bir yansımasına dönüşüyor. Belki de bu yüzden yıllar geçmesine rağmen hâlâ bu kadar etkileyici. Çünkü oyunun asıl hikâyesi Mars'ta, cehennemde ya da UAC tesislerinde geçmiyor. Oyunun asıl hikâyesi pes etmeyi reddeden bir iradenin hikâyesi. Belki de bu yüzden Doom Slayer hâlâ bu kadar seviliyor. Çünkü adamın en güçlü silahı BFG değil. En güçlü silahı pes etmeyi reddetmesi. 10/10 Cehennemin yerinde olsam kapıları kilitler, ışıkları kapatır ve evde yokmuş gibi davranırdım.