Disciples: Liberation

用尽一切办法不能加速，没有2周目的欲望，节奏太慢

So... Disciples. A long-suffering franchise with great ideas and questionable developers. A good story? Average. A great idea? Yes. True to the canon of the second game? Yes. Is it worth playing? Debatable. For those who prefer a short rating: it’s a 7 out of 10. No more, no less. As for a long one... I played Liberation when it first came out, and initially, I was charmed by the variety of factions, rich dialogue, story, characters, and even the hint of romance. Recently, I decided to replay it with a clear head... and I came away with some very different conclusions.Right from the start, as a series veteran, I sensed something completely alien. This wasn't the Disciples we used to know. Those niche, complex turn-based battles (where you actually had to strategize and desperately protect your backline units like Bethrezen or healers), the deep strategy, and the base-building tied directly into the plot... It's all gone. Instead, the series was transformed into a generic RPG—and managed to lose its RPG soul in the process. Half the dialogue isn't voiced, which is awful. Half the characters feel half-baked. And don't even get me started on how the factions feel. Then there are the dialogue choices, which are literally just for show. No matter your morals or beliefs, or who you choose to ally with, you almost always end up fighting both sides anyway. There are so many stupid design choices here that it's impossible to list them all. But the most annoying part—aside from the illusion of choice and the shallow leveling system—is the incredibly drawn-out campaign. Is the story moderately interesting? Yes. Canonical? Yes.BUT... roughly 70% of the way through, every single battle becomes a monotonous slog. The AI has zero tactical intelligence from the get-go, meaning brute force always wins over actual brains. That is the ultimate death of any turn-based system. By the final stretch, the game isn't just uninteresting; it's a tedious, boring chore. You are simply expected to waste your time on hundreds of identical, predetermined battles just to read two paragraphs of story. It's pure misery, not entertainment. To make matters worse, a simple fix already exists in the code, but the developers completely botched it. Im talking about the "conquest" mechanic meant to let you auto-win battles against significantly weaker enemies. Unfortunately, it's completely broken. Even when the enemy is 100% guaranteed to lose, the auto-resolve button refuses to light up. And if enemy is 10 level abouve you - you cant win with brains. Like a wall of "NOPE! Not gona happen! Just becouse." Fixing that single feature could have saved the game from its main flaw: a million repetitive battles with obvious outcomes. Be that as it may, it’s time to sum it up. This game is only worth playing for die-hard fans of the series who are starving for lore. For anyone else, skip Liberation. The protagonist sounds like a broken record, constantly repeating the exact same voice line (probably 10,000 difrent variations of it throughout the game—poor voice actress). The interface looks like a boring corporate white-board, and the gear changes barely register visually. The only reason this game sits slightly above average is the plot involving familiar legacy characters. Story: 7/10 Gameplay: 4/10 Variety: 3/10 System Requirements: Potato (though it'll still burden you with a pointless launcher and annoyingly long loading times) Grinding: 8/10 Overall Rating: 6/10 (A generous 7 for hardcore fans of the series)

It's a confusing mess with features that make it actively hostile to play. The tab button ends your turn, and there's no way to undo it. You can't undo moves either, so I lost turns to realizing that the unexplained targeting mechanics didn't work like I thought they would. I kept accidentally ending my turn just by instinct, because why would you bind that to tab with no option to change it? The story is just weird. You're in sewers then own a city and months pass, maybe? Then you're thrown into the first zone as the plot forces you forwards and the first battle is impossible without first going back to the city and buying a bunch of stuff. Throw in a narrator who seems actively bored by the concept of a magic city and no thoughts to the characters suddenly owning a city that can summon zombies, I guess, and it just makes a magical experience seem like a mundane afterthought.

Disciples: Liberation to gra, wobec której mam mieszane odczucia. Jest fajnie przez jakiś czas, ale uważam że tkzw. „late game” jest totalnie sknocony. Tak, jak jest frajda z rozwijania miasta, zdobywania nowych jednostek i eksperymentowania z nimi, towarzyszami… Tak kiedy uzyskamy dostęp do najlepszych jednostek i wyrzeźbimy najbardziej optymalną dla nas armię – gra przestaje bawić, bo od pewnego etapu mierzyć się będziemy praktycznie z takimi samymi armiami złożonymi z tych samych przeciwników, rozlokowanych w ten sam/bardzo podobny sposób. A to sprawia, że niestety ale od pewnego momentu – Liberation po prostu męczy. I to bardzo… [b]Fabułka, świat[/b] Z punktu widzenia osoby która w Disciples ogólnie jakoś nie siedzi za bardzo – fabularnie, cytując klasyka – tak średnio bym powiedział. W paru miejscach, a w zasadzie głównie na początku do mid-game, potrafiła czymś zainteresować czy lekko wciągnąć, by później jakoś totalnie się rozmyć do tego stopnia, że nawet zdarzyło mi się zapominać, co ja właściwie robię z punktu widzenia historii i po co (a sklerozy nie mam!). Coś tutaj nie do końca pykło w mojej opinii. Jest jedna rzecz z punktu widzenia świata, która siedzi – a mianowicie towarzysze. W mojej opinii wątki niektórych towarzyszy przebijają główny wątek, a same postacie towarzyszy (a przynajmniej większości) są w miarę spoko napisane. Ale całościowo – no niestety nie porwało. [b]Gameplay[/b] Jeśli chodzi o gameplay, zasada jest dość prosta – poruszamy się bohaterką po mapie, gdzie mamy wrogie armie, NPC’ów, lokacje, znajdźki i tak dalej. System znany z gier typu Heroes, King’s Bounty i tak dalej. Mięso stanowią tutaj walki, które ogólnie systemowo są zrealizowane całkiem spoko – gorzej natomiast z ich urozmaiceniem czy z boss fightami, ale do tego jeszcze przejdę. Bohaterkę rozwijać możemy na kilka sposobów, to wpływa na jej umiejętności w walce i przedmioty których może używać. Jest podstawowy system ekwipunku, ulepszania go. Do tego księga czarów no i armia. Do armii wcielać możemy jednostki poziomów I-IV, ile jakich i jakiego typu musimy sobie dobrać sami w zależności od potrzeb, no i ograniczeni przez reputację z frakcjami i współczynnik dowodzenia, który rośnie z rozwojem zamku i postaci. Generalnie większych zastrzeżeń nie mam, same jednostki podobnie jak bohaterka – z reguły dysponują jakimś atakiem i bonusową umiejętnością. Jednostek jest sporo i różnią się od siebie znacznie, co jest dość fajne. Same bitwy odbywają się na zasadzie znanej chociażby z Heroesów – hexowa plansza, rozstawione jednostki, każda jednostka ma inicjatywę, współczynniki, HP, określony ruch, wspomniane umiejętności i tak dalej. A teraz pora wytknąć główne grzechy gry – powtarzalność, brak urozmaicenia od pewnego momentu oraz absolutnie beznadziejne boss fighty… a) powtarzalność i brak urozmaiceń – do momentu, kiedy jeszcze będziemy sobie rotować jednostkami w armii i nie odblokujemy wszystkich, potrafi być fun i bitwy raczej wciągają… ALE, w momencie gdy stworzymy sobie optymalną dla nas armię i wybierzemy jednostki, które nam pasują i dobierzemy taktykę na wygranie – owej taktyki będziemy raczej używać w 99 % bitew, bo niestety – ale większość wygląda tak samo od pewnego momentu. Zwłaszcza na późniejszym etapie gry jest to nużące, bo armie wrogów wyglądają praktycznie identycznie – zawierają prawie że te same jednostki, mają takie samo rozstawienie, a plansza niczym się nie różni. W rezultacie – odtwarzamy sekwencję ruchów która skutecznie i bez większych strat wygrywała nam większość poprzednich bitew, no i wygrywamy znów. Brakuje starć z bardziej unikalnymi i urozmaiconymi armiami, brakuje różnic na polu walki (przeszkód itp. - pojawiają się okazyjnie, ale z reguły po prostu zmniejszają delikatnie prędkość, co nie wpływa za bardzo na przebieg bitwy. Faktycznie urozmaicone plansze, a’la wąskie gardło na środku to RZADKOŚĆ). Główny czynnik który zmienił moje początkowo dobre zdanie o Liberation na mniej przychylne, bo gra zaczęła męczyć. b) boss fighty – podręcznikowy przykład, jak ich NIE ROBIĆ. Pierwszy big boss – w zasadzie atakuje tylko jakimś AoE, gdzie podświetla nam hexy na których będzie efekt i mamy całą turę by z tego wyjść jednostkami, co jest dziecinnie proste. W kolejnych turach zrespi jakieś małe ścianki i wysepki, po czym zaatakuje wszystkie jednostki nie-schowane zadając im obrażenia, po czym powtórka z rozrywki. Z tym, że z odpowiednimi jednostkami w armii, dwie/trzy tury zanim znów dostaniemy damage pozwala na uzdrowienie wszystkich jednostek, więc nawet nie było sensu ich za tymi filarami zrespionymi chować. No i absurdalna liczba HP, przez co ta beznadziejnie denna walka trwała z ja wiem, 20 minut? Drugi przykładowy big boss to była zwykła jednostka z giga-zboostowanym HP i grupą minionków. Nie oczekuję cudów, ale w grze opartej na budowaniu armii i taktycznych walkach boss powinien zmuszać nas do zmiany podejścia, a nie być po prostu gąbką na obrażenia. W tego typu grze naprawdę można było wymyślić i zrealizować coś dużo lepszego, bo niestety – ale bitwy z bossami w Disciples: Liberation to jest paździerz niesamowity. [b]Audio/wideo[/b] Graficznie – wybitnie nie jest, ale styl jest całkiem spójny i artystycznie wizja w miarę mi siedzi, bo mapki wyglądały całkiem fajnie, podobnie jak jednostki, ekwipunek i inne obiekty. Designowo, jednostki, potworki itp. - raczej mi się podobają! Co do audio, w sumie nie mam jakichś zastrzeżeń. Soundtrack w zasadzie jest git, efekty dźwiękowe też, aktorzy głosowi – tyłka nie urywają, ale good enough. Tyle co, że może niektórym jednostkom przydałoby się przynajmniej kilka tekstów w bitwach, bo słyszenie jednej jedynej kwestii wypowiadanej przez tą jednostkę w kółko… No też już zaczyna męczyć xD [b]Stan techniczny[/b] Raczej bez większych zastrzeżeń, CHOCIAŻ kilka razy zdarzył się bug, gdzie po wykonaniu ruchu jednostki, tura się zablokowała i nie można było za nic pchnąć jej dalej – trzeba powtarzać bitwę. [b]Podsumowanie[/b] Disciples: Liberation początkowo mi się podobał, ale niestety im dalej, tym bardziej zaczynałem odczuwać zmęczenie grą. Sam fundament jest naprawdę niezły – rozwój bohaterki, budowanie armii, różnorodne jednostki i początkowa frajda z eksperymentowania robią robotę. Problem w tym, że gra bardzo szybko dochodzi do momentu, w którym mamy już swoją optymalną armię i skuteczną taktykę, a kolejne starcia niewiele się od siebie różnią. Do tego dochodzą fatalnie zaprojektowani bossowie i mocno rozwleczona końcówka. Mogę polecić Liberation komuś, kto nie będzie miał parcia na maksowanie/ukończenie gierki, bo przez pewną część gry jest naprawdę przyjemnie. Jeśli jednak ktoś będzie chciał przejść ją od początku do końca, musi się liczyć z tym, że za połową gra może zamienić się z nienajgorszej przygody w żmudną mękę.

The game is nice, but it keeps freezing in combat. I guess all the bugs were not ironed out, even a few years after the full release. Too bad, because I liked the gameplay and the story. I bought it in prevision of also purchasing Disciples; Domination, but that won't happen now.

Großartiges RPG-Schwergewicht mit extrem hohem Suchtfaktor! Disciples: Liberation hat mich von der ersten Minute an positiv überrascht. Die Story rund um die Söldnerin Avyanna ist packend inszeniert und führt uns durch eine kompromisslose, düstere Welt. Was mir besonders gefällt: Tiefgründiges Kampfsystem: Die Schlachten sind taktisch knifflig, aber nie unfair. Die verschiedenen Einheiten der vier Fraktionen (Menschen, Untote, Elfen, Verdammte) ergänzen sich fantastisch. Echte Entscheidungsfreiheit: Dialoge beeinflussen, wer sich dir anschließt und wie die Welt auf dich reagiert. Umfangreiches Kampagnen-Erlebnis: Mit über 80 Stunden Spielzeit und mehreren verschiedenen Enden bekommt man hier richtig viel Inhalt für sein Geld. Wer auf der Suche nach einem ausgereiften Strategie-Rollenspiel mit tollem Soundtrack und starker Atmosphäre ist, sollte hier unbedingt zugreifen!

还挺好玩的，好久不玩战旗游戏甚是想念。苯人懒得深思熟虑就故事模式了，但普通模式也不算难，难度随时可以调节，所以建议多尝试不同难度的战斗。配音暂时没听到特别辣耳朵或者演技特别不好的，比较中规中矩。不过不是全程配音，是和正义之怒一样是只有部分对话有配音。故事方面暂时没什么特别值得一提的就不评价了，如果通关了可能会更新评价

Спочатку я ставився скептично, але це якісна гра. Тінь Disciples 2 нависає над нею не даючи оцінювати її як самостійне творіння. Таку классику майже неможливо віддтворити і розробники і не намагались: це може відштовхувати, якщо прийти сюди в пошуках минулих відчуттів. Сама по собі гра цікава, квести добре зроблені, багато видів юнітів (далеко не всі юніти доступні для найму в фракціонних будівлях, проте їх можна знайти(якщо пощастить) як найманців на ринку). Тільки бої дещо затянуті. Для любителів жанру ця гра не буде розчаруванням.