To prosta i tania gra. Podobała mi się też ścieżka dźwiękowa, piosenki są świetne. Po 40-50 poziomach robi się dość trudno i może być nieco frustrująca. Mimo to, dobrze się bawiłem.
Naprawdę ciekawy pomysł na łamigłówkę, w której potrzebne są dobre reakcje. 75 poziomów do sprawdzenia swoich umiejętności. Dla graczy o średnich/niskich umiejętnościach ostatnie poziomy będą przynajmniej trudnym wyzwaniem. Jedyne, czego mi brakuje, to więcej osiągnięć (za skoki 1, 5, 10, 15...), pokonywanie wrogów, śmierci, przechodzenie każdego poziomu. Osiągnięć mogłoby być o wiele więcej, ale jest dobrze. Fanom łamigłówek daję 91%, zwykłym graczom 76%, a łowcom osiągnięć 87%. Dzięki za przeczytanie.
Ponieważ pełny opis gry zajmuje 2-3 godziny, jest ona zbyt droga jak na pełną cenę (10€/12$).
Ale ponieważ mam kupon z 90% rabatem na grę i możliwość zdobycia odznaki Steam, mogę z łatwością napisać kilka słów uznania.
Prosta reżyseria, fajna muzyka (czasem zbyt wolna jak na szybką grę), uporządkowane otoczenie, łatwe osiągnięcia „związane z fabułą”.
I są też ważne punkty kontrolne: nie za dużo, ale są w idealnych miejscach, co bardzo pomaga, żeby nie zwariować i nie zmarnować za dużo czasu.
Trzeba po prostu skakać precyzyjnie, strzelać szybko i STARAĆ SIĘ NIE DOSTAĆ ZAWROTÓW W GŁOWIE. :D
Powodzenia! Baw się dobrze!
Ocena ogólna – średnia ★★★☆☆
Pierwsze wrażenia
Po wypróbowaniu kilku gier platformowych, które nie zajmują dużo pamięci, moje oczekiwania wobec nich zaczęły się ze sobą mieszać. Rozpoznaję je jako odrębne tytuły, ale i tak myślałem, że Cube Runner (CR) będzie po prostu kolejnym niezależnym doświadczeniem z gatunku „od lewej do prawej”, które nie oferuje zbyt wiele, by uczynić je tak interesującym. Zamiast tego gra się w nią zupełnie inaczej, niż się spodziewałem, więc to powinno mi przypomnieć, żeby nie oceniać czegoś tylko na podstawie tego, co się widzi na pierwszy rzut oka.
Rozgrywka
Kiedy pierwszy raz grałem w CR, zajęło mi chwilę, zanim zorientowałem się, że przesuwa kostkę za mnie. Po uświadomieniu sobie, że to nie błąd, a celowy zabieg projektowy, całkowicie zmieniło to moje postrzeganie gry. Zamiast bezpośrednio kontrolować ruchy, polegałem jedynie na projekcie poziomów, aby grać za mnie, od czasu do czasu dostosowując tempo do przeszkód. To zupełnie inne podejście i całkowicie zmienia odbiór gry. Ponieważ ruchy nie są skoordynowane z muzyką, w niektórych sytuacjach gra przypomina trochę łamigłówkę, ponieważ trzeba wymyślić odpowiednią akcję. Łatwiejsze poziomy sprawiają, że jest to dość oczywiste, ale pod koniec potrzeba trochę prób i błędów, aby dowiedzieć się, jak przejść dalej.
Sterowanie
Technicznie rzecz biorąc, w tę grę można grać za pomocą kontrolera, ale nie polecam tego. Celowanie gałką analogową jest naprawdę okropne, głównie ze względu na to, że gra porusza się automatycznie. Z tego powodu celowanie jest niewygodne w najlepszych sytuacjach, ale mając wolną rękę, by korzystać z myszki, znacznie łatwiej było grać zarówno myszką, jak i klawiaturą. Kiedy wiedziałem, kiedy przejść dalej, sterowanie wydawało się responsywne w większości sytuacji.
Fabuła
Gra nie ma żadnej fabuły ani historii. Jesteś tylko świecącym sześcianem, który próbuje uniknąć zagłady.
Oprawa wizualna
To interesujące połączenie, pseudo-2D platformówka z minimalistyczną oprawą wizualną. Wszystko w grze składa się z prostych figur geometrycznych i tworzy iluzję głębi za pomocą prostych trików artystycznych, o których uczyliśmy się w szkole podstawowej: „Jeśli narysujesz trzy linie pod tymi kątami, będzie to wyglądać jak róg pokoju. To trójwymiarowość”. Dzięki gradientowemu stylowi, gwiaździstemu tłu i platformom wykonanym z czarnych bloków, większość gry wygląda dość mrocznie. Kilka plam koloru odróżnia jeden obiekt od drugiego, na przykład kwadraty wroga mają pomarańczowy lub czerwony odcień, a platformy na pierwszym planie i w tle wyróżniają się niebieskim lub żółtym kolorem. Może to i proste, ale skoro działa, to po co się kłócić? Jednym z problemów z projektem i niektórymi układami poziomów jest to, że wielokrotne obracanie ekranu może dezorientować, ponieważ trzeba zmieniać perspektywę i zastanawiać się, gdzie jest kostka. Gdyby było jeszcze bardziej ekstremalnie, robiłoby się niedobrze.
Projektowanie dźwięku
Ponieważ muzyka nie synchronizuje się z momentami, w których trzeba działać, daje to większą swobodę w tworzeniu utworów dla CR. W związku z tym nie jestem pewien, czy poszli w dobrym kierunku, komponowanie agresywnych rockowych utworów. To nie jest zła muzyka, ale nie pasuje do estetyki ani rozgrywki. Coś tak intensywnego, rozbrzmiewającego w tle, gdy próbujesz się skoncentrować i wyczuć czas kolejnych ruchów, nie jest najlepszym rozwiązaniem. Nie byłoby to złe rozwiązanie, gdyby wyciszyć muzykę i włączyć coś mniej rozpraszającego podczas gry. Może byłem zbyt wyczulony na muzykę, ale nie pamiętam, żeby gra miała jakieś charakterystyczne efekty dźwiękowe. Zalety
🌟 Jeśli poziom zaczyna być zbyt długi, najprawdopodobniej będzie zawierał punkt kontrolny. Twórcy nie chcieli tworzyć etapu, który wymagałby zbyt wielu kroków, aby go ukończyć.
🌟 Poza koniecznością strzelania do niektórych bloków, ogólnie podobała mi się gra.
