Return to Castle Wolfenstein

Endgegner nicht zu besiegen

Nazilere Karşı Savaşırken Bir Anda Zombi Avına Çıkıyorsun FPS tarihine şöyle bir bakınca bazı oyunlar vardır ki yaşlanmaz. Return to Castle Wolfenstein de onlardan biri. Çünkü bu oyun sadece "Nazileri vur." demiyor. Bir noktadan sonra "Nazileri vur, zombileri vur, mutantları vur... Aklına ne gelirse vur." diyerek freni tamamen bırakıyor. Hikâye, ajan B.J. Blazkowicz'in gizli bir Nazi kalesine sızmasıyla başlıyor. İlk dakikalarda klasik bir İkinci Dünya Savaşı oyunu oynadığını sanıyorsun. Sonra mezarlıklar açılıyor, ölü askerler ayağa kalkıyor, bilim insanları Frankenstein'a özeniyor ve işler raydan çıkıyor. Tam da olması gerektiği gibi. Silah çeşitliliği oldukça başarılı. MP40 hâlâ mermi kusuyor, Thompson güvenilir dostun oluyor, keskin nişancı tüfeği uzaktan tek tek avlamanın keyfini yaşatıyor. Sonlara doğru çıkan deneysel silahlar ise "Naziler bilimde biraz fazla ileri gitmiş galiba." dedirtiyor. Düşman çeşitliliği de oyunu sürekli diri tutuyor. İlk başta sıradan askerlerle çatışırken ilerleyen bölümlerde elit birlikler, mutantlar, zombiler ve doğaüstü yaratıklarla uğraşıyorsun. Oyun sürekli yeni bir şey gösterdiği için temposu kolay kolay düşmüyor. Bölüm tasarımları ise hâlâ ders niteliğinde. Kaleler, laboratuvarlar, yer altı mezarları, köyler... Her bölüm farklı bir atmosfer sunuyor. Bugün bile birçok FPS'nin tekdüze koridorlarından daha akılda kalıcı mekânlara sahip. Tabii yaşını hissettiren tarafları da var. Yapay zekâ bazen seni görünce Einstein oluyor, bazen de duvara ateş edip hayatına devam ediyor. Gizlice ilerlemeye çalışırken bir askerin seni kilometrelerce öteden fark etmesi de ayrı bir klasik. Ama oyunun en güzel tarafı ciddiyetle absürtlüğü aynı potada eritmesi. Bir bölümde Nazi subaylarını sessizce indiriyorsun, bir sonraki bölümde elinde Tesla silahıyla elektrik saçan mutantlara ateş ediyorsun. Normalde kulağa saçma geliyor ama oyun bunu öyle doğal yapıyor ki sorgulamıyorsun bile. Grafikler artık doğal olarak eski görünüyor. Karakter modelleri köşeli, kaplamalar düşük çözünürlüklü. Ama sanat tasarımı ve atmosfer o kadar güçlü ki birkaç dakika sonra bunları düşünmeyi bırakıyorsun. Ve müzikler... Gerilimi yükseltmeyi çok iyi biliyor. Sessiz koridorlarda tedirgin ilerlerken bir anda çatışmanın başlaması hâlâ etkisini koruyor. Sonuç olarak Return to Castle Wolfenstein, FPS tarihinin en önemli klasiklerinden biri. İkinci Dünya Savaşı temasını korku ve bilim kurgu ile harmanlayarak ortaya unutulmaz bir macera çıkarmış. Bugün bile açıp oynandığında eğlendirmeyi başarıyor. Puanım: 9.5/10 Bu oyun ilk başta sana "Nazilere karşı savaşacağız." diyor. Sonra bir bakmışsın... Elektrik atan mutantlarla dolu gizli laboratuvarda koşuyorsun. Ve garip olan şu ki, bunu son derece normal karşılıyorsun.

FPS at 60 on steam deck, everything works fine but looking around is jumpy, as though fromes at 15fps, bit it's not frames, it's the game itself, not sure why it's like that. On steam deck oled

Игруха бомба)

worth

Un juego interesante, clásico y muy bueno pero por supuesto...necesita parches para jugar en computadoras actuales

😍 🇴🇻🇪🇷🇼🇭🇪🇱🇲🇮🇳🇬🇱🇾 🇵🇴🇸🇮🇹🇮🇻🇪 📘 😏 🇵🇴🇸🇮🇹🇮🇻🇪 😐 🇲🇮🇽🇪🇩 😒 🇳🇪🇬🇦🇹🇮🇻🇪 😣 🇴🇻🇪🇷🇼🇭🇪🇱🇲🇮🇳🇬🇱🇾 🇳🇪🇬🇦🇹🇮🇻🇪