Ni no Kuni Wrath of the White Witch™ Remastered

Me gusta mucho la saga y me encanta su apartado artístico pero el combate es horrible, para seguir disfrutando las historia hay que combatir mucho y en ningún momento es divertido. Mejor se hubieran quedado con los combates por turnos.

i like this game and im not a weeb

game kinda ass ngl

Not only would I not recommend this game to other players, I wouldn't recommend it to my worst enemy. Once you get the ship, the game is entirely unplayable. It doesn't help that glaciers move faster than the pacing of this one. Why couldn't they have just had Level-5 make Dark Cloud 3 like they wanted to instead of... this. The best part of the game is the Studio Ghibli graphics, which are unfortunately wasted on one of the worst JRPGs I've ever had the displeasure of playing. It takes over 30 hours to get to the ship, by which time it is way, way, way too late to get a refund. If you really want the familiars aspect, play Dragon Quest 5 which is MUCH better, or heck, even Dragon Quest 6's original version which is still decent. Or any of the Pokemons or Dragon Quest Monster games or almost any monster-familiar battling game. Avoid this one.

A great game in the side of graphics and beauty, but it can't be a game if the GAMEPLAY was pretty bad!!

Nie będę ukrywał rozczarowałem się Ni no Kuni. Od lat widziałem, że gra jest wysoko oceniana zarówno przez recenzentów jak i graczy. Nawet tutaj na steamie ma ponad 80% pozytywnych opinii. Wyniki te, oraz art style od studia Ghibli, zmotywowały mnie do zakupu gry. Niestety głównie podczas rozgrywki towarzyszyło mi uczucie irytacji i znużenia. Dla pełnego kontekstu ograłem już wiele jrpg'ów i jestem zaznajomiony ze specyfiką tego gatunku, w tym z jego przywarami. W związku z tym moja frustracja przy rozgrywce nie ma związku z typem gry. Zanim opiszę wady, pozwolę sobie dodać chodź łyżkę miodu do tej beczki dziegciu. Mimo wszystko trzeba oddać, że gra wygląda i brzmi bardzo dobrze. Studio Ghibli ze swoim sygnaturowym stylem sprawia, że gra jest ponadczasowa - a warto to podkreślić, bo oryginał wyszedł w 2011 roku. Muzykę skomponował związany bezpośrednio z Ghibli Joe Hisaishi, więc nie ma się co dziwić, że również została tam wykonana absolutnie mistrzowska robota. Warto też dodać, że pozytywnie zaskoczyła mnie ilość zaprojektowanych lokacji. Nie chcę się zbytnio rozpisywać, bo jest całkiem spore prawdopodobieństwo, że nikt tego nie przeczyta to też postaram się zwięźle opisać moje wszelkie żale. Najsłabszym elementem gry jest gameplay. Jest nudny, żmudny i irytujący. Chodzenie z punktu A do punktu B zajmuje wieczność. Cały czas gracz musi toczyć pojedynki z przeciwnikami, a ze względu na ich prędkość nie da się od nich uciec. Dosłownie chwile po ich pokonaniu pojawiają się w tym samym miejscu ponownie. Pójście w złą stronę, a potem zawracanie oznacza przedzieranie się przez te same hordy przeciwników, których się dopiero ubiło. Sam system walki jest męczący, nieintuicyjny, nieresponsywny i źle zaprojektowany. Bawimy się w walki pokemonów, ale stworek jedną komendę wykonuję długo, jest mało czasu na wybranie jednej konkretnej, którą gra oczekuje. Co chwilę trzeba zmieniać stworki, leczyć siebie i biegać wokół areny. Gra niestety zmusza do grindu, niektóre encountery są piekielne trudne, a inne w tej samej lokacji banalne. Na samą walkę też nie ma sposobu, należy być po prostu silniejszym niż wróg. Całkiem rozbawił mnie dialog w grze mówiący, żebym omijał przeciwników w jednej sekcji, bo są dosyć mocni i żebym kierował się prosto do aktualnego celu. I to nie tak, że jest jakiś sposób na skradanie albo na ucieczkę w walce. Po prostu: mobek łapie agro = walka. Miałem się nie rozpisywać, a napisałem dopiero o jednej kwestii, no trudno. Drugim słabym aspektem jest fabuła. Dlaczego Studio Ghibli nie mogło jej napisać? Zrobili muzykę i wizualia wszystkie, a fabułę napisali deweloperzy Level-5. Czuć po prostu dysonans między jakością audiowizualną a historią. Jest ona nijaka, generyczna i nudna. Mam wrażenie, że została przygotowana tylko i wyłącznie dla dzieci, co zdecydowanie kontrastuje z poziomem trudności walk. Wszystkie Side-questy to najtańszy sposób na wydłużenie czasu rozgrywki. Nie ma w nich absolutnie nic ciekawego. Przynieś, znajdź, upoluj, a potem biegnij przez kilkanaście minut, aby te questy oddać. W wielu jrpgach występuje sidekick-przewodnik. Ten tutaj wbija się zdecydowanie do topki pod względem irytacji. Nie podoba mi się jego design, jego charakter, jego styl mówienia. Jedyny plus jego istnienia to, że można go potrącić jak się przez niego przebiegnie. Szczerze to jestem w szoku, że gra ma tak wysokie noty. Powód upatruję w nostalgii osób, które ogrywały oryginał z 2011 roku. Być może też wysokie oceny wystawiane są wyłącznie na podstawie grafiki i audio. Poza tymi aspektami gra zbyt wiele nie oferuje. Być może na standardy 2011 roku gra była dobra, ale dziś zbyt wiele rozwiązań jest po prostu nie do przyjęcia.

10/10