DARK SOULS™ II

[b] İlk oynadığım souls oyunu çünkü zamanında bu oyun diğerlerinden daha ucuz olduğundan param buna yetiyordu. [/b] [hr][/hr] Souls-like türünün geldiği souls serisinin oyunlarından ikinci oyunudur. Bende yeri çok ayrı bir noktada bulunuyor. Orijinal souls'ların çakmalarına göre en büyük başarısı oyuncuyu sonuna kadar körükleme ve zorlukların üstesinden gelmesini öğretebilmesidir. İyi hissetmediğiniz zamanlarda bile karanlık çukurların dibinden sizi çıkışa götüren ışığın peşinden gitmenizi sağlıyor. Bunu ağzınızı burnunuzu kırıp her öldüğünüzde siyah ekrana gelen karakterinizin kan kırmızısı ''YOU DİED'' yazısıyla baş başa bırakıp yapıyor. Oyuna ilk girdiğimde kesinlikle ilk birkaç saat çok zorlayıcıydı, hem blacksmith'i açamadan silahım kırıldı, hem de yanlış yollardan ileri seviye kısımlara gitmiştim. Sonra biraz gameplay izleyerek yeni bir savede tekrar şansımı denemeye karar verdim. Oyunlar biraz eski olmalarından dolayı yönlendirmeler ve oyunun nasıl işlediği konusunda hintler size çok yardımcı olmayabiliyorlar. Özellikle souls türüne hakim olmanız ve ilk oyunu bitirmeniz varsayıldığı için oyun sizi önce keşif yaparak nereye gitmeniz gerektiğini sizin bulmanızı istiyor. Biraz azim ve sabır ile oyuna şans verdiğinizde unutulmaz deneyimler yaşatma vaadi veriyor. Kombat zorlayıcı, ve ilk oyundan farklı olarak oldukça tartışmalı Adaptability stat'ı var. Doğru zamanda dodge atma ve saldırı yapma ile savaşlar hem dikkat istiyor hem de çok çarpıcı oluyor. Lakin alışmak ve oyunun dünyasına kendinizi kaptırmak çok uzun sürmüyor. Evren çok detaylı ve o dünyanın bir parçası gibi hissettirebiliyor. Oyunu bitirdikten sonra bile çoğu mekan ve karakter akılda kalıcı bir etki bırakıyor. Majula bile tek başına oyun dünyasında çok ayrı bir yerde bulunuyor. Garip bir hüzün ile karışık huzur veriyor ki oyunun tüm atmosferi bu temalar üzerine kurulu. İnsanlığın insanlıklarını kaybettikleri, canavarlaştığı çarpık ve her şeyin baştan aşağı yozlaştırdığı bir dünyada bir avuç insanlığınız ve strength'iniz ile savaşıyorsunuz. Lore oldukça derin ve çok fazla detaya sahip, yer yer bu temalar metaforlaşabiliyor. Savaştığımız boss'ları genellikle lore açısından blind yenmemiz daha sonra kim olduklarını merak ederseniz öğrenmek için ekstra uğraşmanız gerekiyor. Eklenen DLC'ler ve yeni güncellemeler içinse şunları söyleyebilirim: DLC'ler cidden zor, hala geçemedim bir boss (daha önce kestiğiniz boss'un save noktasından daha uzakta, renginin siyah olduğu ve aynısından 2 tane eklendiği) var. Etkileyici ve çok farklı mekanlar olsa da zorluk seviyesinin bu uçurumsal farkı biraz insanı broken build yapmaya itekliyor. Güncellenmiş versiyonunda da enemy lokasyonlarındaki değişiklikleri hiç beğenmedim, saçma bir seçim olmuş. Oyunun başı aşırı kolay hissettiriyor yorumunu oyunun en sonlarında karşımıza çıkınca ''Oha oyunda bu da mı var??'' dediğimiz enemyler'i oyunun en başına ekleyip bir odadaki düşmanı kopyalayıp ondan 15 tane koymak bana çok da iyi bir level dizaynı gibi gelmedi. [b] Müzikleri olsun, oyunun beni bulduğu zamanlar olsun, karanlık ve zorlayıcı dünyası olsun hep derin bir parçam olacak.[/b]

Топ лучший соулс

"B-team? More like best team amrite? Alright alright alright."

Game wont let me use my controller. I shouldn't have to spend 4 hours setting up a game and never get to actually play it.

Забавный факт, что при игре в ДС2, даже несмотря на то, что игру делал не Хидетака, после каждой вашей смерти вспоминать вы будете именно его и, возможно, его маму. Парадокс, не иначе?

Когда бабадзаки били ремнем, урон был сплешом по всей комнате - А ещё в бабадзаки что-то кидали когда он пытался попить А так рекомендую!!!

Спасибо авторам, что отобразили своё детство в такой прекрасной игре. Мне ОЧЕНЬ понравилось, как меня пиздили 6 гаргуль в башне луны <3. Так же отдельно хочу поблагодарить человека, который отвечал за хитбоксы, я твою мамашу лысую в очко драл <3<3<3 (без негативчика, на добром). Ах да, как же я мог забыть о людях, которые расставляли врагов по локациям, надеюсь в жизни на вас также бегут 5 бомжей с катанами на перевес при в ходе в здание. Ну и прям отдельный респект человеку, который придумывал управление, ты просто ♥♥♥♥♥♥ ♥♥♥♥♥♥ мертвой ♥♥♥♥♥. Огромное спасибо фром софтвер за игру, особенно за боль в очке, как будто тебя ебали в 4 ♥♥♥, после прохождения. Дальше меньше, сыновья пидорасов. <3<3<3

THE WORST SOUL GAME EVER

UPA ADP LA TROUXA KKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKK

The black sheep of the Dark Souls trilogy. Needs to be played to understand how good the newer games have gotten. It tries a lot of new things and it is not just the same game in a new jacket. The system got overhauled. Lot of quality of life changes that were implemeneted worked well. Some had the averse effect. It takes guts to try all these new things, but you can tell the devlopers missed thetime to properly implement everything. Monsters bosses and NPC fights are very frustrating to pass. The runback or travel to bosses is the worst of the 3 DS titles. Sometimes its just better to grind away the enemies, since they stop respawning after 12 deaths, than to rush back to the boss. Enemy lock on and tracking distance for ranged attacks is absurd, while your own spells and ranged attacks are close to melee distance. Response time for attacks or defensive rolls require serious stat investments to actually have the standard defensive rolls or potion drink times like the other games. Unlike DS3 "the door does not open from this side edition" this game feels more open though in praactice it loops around a lot too. Graphic wise it's good at the beginning but at the end of the game, most areas start to feel empty or copy-paste same texture. DLC is horrible and a mess. The bosses a pure PITA or even worse, boring, except for the Fume Knight and the samurai. Te second game to grind 100%, not as tedious as DS3 but not fun either. Covenant grinding is just not fun anytime. Completionists beware. change of pace from DS1 is very refreshing but at the same time you get the idea a different developer made this and slapped a Dark Souls sauce on it, like Doki Doki panic and Super Mario 2 for the NES. A decent standalone story that holds together better than Ds1 and DS3 but thats given the other 2 too much credit. Its about the journey and not the destination. Going Tank build saved me the most frustration but better players than me have gotten through it with glass cannons on a much higher pace.