CRISIS CORE –FINAL FANTASY VII– REUNION

Oynadığım açık ara en duygusal ama aynı zamanda en keyifli ve sıkmayan çook fazlasıyla güzel bir oyundu. Sırf her şeyi ayrıntısı ile anlatıp duygularımı ifade edebileyim diye creditte 15 dk boş boş düşündüm asgdhjasdh. %100 favori oyunlarım arasına rahatlıkla oturur hatta ilk 3te çok rahat tahtını kurabilir (umarım oyun bittikten 1 hafta sonra hypeım düşmez) :DD Oyunda beğenmediğim az şey olduğu için ilk onları sıralayacağım; 1) Oyundaki mission sistemi hiç bu kadar illet ettirmemişti, hani main storyi kısalım ki insanlar missionlarda zaman geçirsinler dermişçesine hem çok fazla sayıda ve bazen de gerçekten aşırı zor missionlar, hem de aynı 4-5 haritada aynı 8-9 bossla random bir şekilde missionları yapmak bazen cidden "of kasmam gerekiyo mu ya" diye düşündürtüyordu. 15 saatte rahat bitecek oyunu sırf missionların %30unu tamamlayıp az Zacki geliştireyim derken 22 saate çıkardım ve dediğim gibi daha missionların %30-35ini bitirdim, yarısını bile değil. 2) İlk yorumun devamı olarak, hikaye çoook güzeldi ancak çoook da kısaydı. 10 chaptera sanki çoğu şeyi sığdıramamışlar, bazı şeyler eksikmiş gibi hissettirdi. Mesela ben Sephiroth ve Cloud ile ilgili ciddi bilgi sahibi olmak istiyordum ama biraz fazla hayal kırıklığına uğrattı. 10 değil 15 chapter olsa ve 8-10. chapterlar arasındaki olayların daha ele alınmış şekilde olsaydı bence bu oyun baya masterpiece seviyesine çıkardı, yine de hikaye beni yeterince tatmin etti (özellikle ff7 remake'e göre) 3) Bu aslında düşünürken bile kendime şaşırdığım bir şey ama, belki de kendimi hikayeyi çok iyi anlayacağım diye kaptırdığım için olabilir, özellikle (hatta tek o) genesisin cutscenelerinde aslında çok güzel mesajlar veriliyordu ve çok iyi anlatımlar vardı ama ben hem hızlıca okuyup hem anlayacağım derken çoğu şeyi kaçırdığımı fark ettim. O yüzden bence türkçe altyazı olsaydı oyunda çook daha bazı şeyleri rahat anlayabilirdim diye düşünüyorum (totally opinion based) 4) Bu da aslında "totally opinion based" yani çoğu kişi buna katılmayabilir hatta yargılayabilir ama bence achievementlar biraz fazla "oyun en az 2-3 kere oynansın" dermişçesine yapılmış. Bu durumun aynısı ff7de de vardı ama bu oyunda çok kolay missable questler ve missionlar vardı bu yüzden oyunu bitirince extra 3 chapterı 2 kere tekrar edip 4-5 kolay ve missable başarımı alabildim Güzel kısımlarına da şimdi spoilersız madde madde değinmeye çalışıcam. 1) Benim ff serisindeki en sevdiğim karakter her zaman Zack olmuştur çünkü her açıdan gerçekten güzel yansıtılan bir karakterdi. Saf, eğlenceli, azimli, eğitmeninin öğrettiği gibi hayalleri ve onuru + sevdikleri için her zaman mücadele veren bence muazzam bir karakter. Hem eğlendirip hem düşündürüp hem hüngür hüngür ağlatan ve oyuna gerçekten bir tat bıraktırdığı için kendisi direkt mükemmel bir deneyimdi. 2) GENESİS. Bir oyunda en çok anlamak için çaba sarf ettiğim karakterlerden biriydi. Aslında üzerinde gayet yeterli durulmuş ama yine de araştırıp tam doyuma ulaştığım bence iyi bir karakterdi. Spoilersız nasıl anlatacağım pek emin değilim ama, yaşadığı bir durumdan dolayı kendisini bir tiyatro eserine (LOVELESS) saplantılı hale getirmiş ama sonunda her şeyi yerli yerine oturtmuş cidden saygı duyulası bir karakterdi, eğer bu oyuna şans verirseniz LÜTFEN bu karaktere de biraz ilgi vermeyi unutmayın ;) 3) Aerith ve Zack sahneleri gördüğüm en tatlı sahnelerdi. FF7 serisinde en büyük fandom kavgaları shipler arasından çıkıyor o yüzden çok fazla shipleri önemsemiyorum ama Zack ve Aerith kadar masum ve mükemmel hissettiren bir çift olmamıştı. Oyunda yani baya duygusal olan ve cidden ağladığım sahneler genellikle hep bunların olduğu sahnelerdi. 4) Bu genel oyun yapısı ile ilgili olacak, oyunun müzikleri bence güzeldi ama ff7 remake kadar çeşitli değildi, yine de favori oyun müzikleri listeme giren 3-4 müziği var. Cutsceneler ff7 remake kadar epic ultra hd oha şeklinde olmasa da bence çook tatlı ve yeterliydi ama çok büyük beklentiniz varsa sizi biraz hayal kırıklığına uğratabilir. Onun dışında oyunda herkesin laf ettiği ama benim hani ayıla bayıla övdüğüm şey, savaş mekaniği ve DMW özelliği. DMW açılımı Digital Mind Wave ve bu limit brake, summon, level up, healing gibi şeylerin, Zack'in fight sırasındaki anın anılarına ve duygularına göre geliştiği ya da oluştuğu tatlı bir sistem. Mesela Zack eğer Aerithi düşünüyorsa ve o sistemde size 777 gibi aynı sayılar arka arkaya gelmişse, healing wave özelliği kazanıyorsunuz ve hp, mp, ap'niz otomatik doluyor ya da extra can ekleniyor. Oynarken biraz kumarvari hissiyat verdiği için de eğlenceli hissettirdi :D Genel bir özet yapacak olursam eğer sırf Zack için bile bir şans verilir, eğer oyundan tam deneyim almak istiyorsanız ff7 remake sonrası oynayın ve öncesinde de og ff7 hakkında bilgi sahibi olun. Angeal, Sephiroth ve Cloud gibi karakterlerde tam olarak hikaye beklentilerinizi alamasanız bile (ki Cloud ve Sephiroth Rebirth ile yeni gelecek Revelationda yeteri kadar anlam kazanacak diye umuyorum), Genesis ve Zack için + Zack ve Aerith sahneleri için, kesinlikle ama kesinlikle şans verin. THANKS TO YOU, ZACK :,)

米加德第一法师

[h1] HOW? [/h1] Playing this right after the OG, I was so excited. I can't understand why people love this game so much, and why it has such a high rating across the internet. I'm sure glad this ♥♥♥♥ isn't canon, there's no way Genesis is a real character in this universe. The ending was actually really good, it was nice to o see more Sephiroth, there were some nice moments with Cloud, as well as some cute Zack and "Aerith" moments. But how did they massacred my girl, this Aertih is so bland and boring, such a nothing character compred to the OG or the Remakes. They stripped her characteristics to give them to Zack; her ribbon, her pink clothes, her spunky and fun personality, her "one date payment".. They want me to belive that everything that makes her - her is all thanks to Zack, even though she was already a fully realised character before this game?! This is what hurts the most, especially for people who love her character. The story and writing and dialogue is so ♥♥♥♥, I couldn't get invested at all despite it already being a world that I care about. How does anyone thinks that Lazard, Angeal or Genesis are well made characters, or that the story based around them is good. Very dissapointed, and confused by the public opnion.

[h1] Possible spoilers [/h1] [i] I don't use half points for my scores [/i] [hr] [/hr] [list] [*] First game in the FFVII compilation that I'm playing. This is a prequel to FFVII [*] The game follows the story of [spoiler]Zack Fair[/spoiler] on his way to SOLDIER 1st class and his fate in the original game. There's also two new SOLDIER characters, Genesis and Angeal. They're both not great but Zack is really fun [*] First game I've reviewed for this that has voice acting, it isn't great but in some parts it's got the sauce. Lots of cutscenes too [*] In the beginning the combat seemed cool, spacing seemed important and materia fusion seemed to have some amount of depth. But by the end I was just spamming one button and killing everying with 99999 damage after breaking the damage limit. There's a slot machine called the DMW that symbolizes [spoiler]Zack[/spoiler]'s emotions. Constantly spinning in combat and you sometimes get limit breaks or some other fun little buffs. The battles are also random encounters [*] The music is by Takeharu Ishimoto. I really didn't like the music, only good tracks were main menu theme and the remixes from the original [*] The main story has a bad case of prequel-itis. [spoiler]Zack[/spoiler] is somehow a part of everything from the main game. Overall, the story is meh. [spoiler]Genesis[/spoiler] is the personification of "yap" and is a confusing villain. [spoiler]Zack[/spoiler] does grow throughout the game though. There are 300 optional side missions, with a superboss at the end. They're way too grindy stopped halfway. This also made the pacing of the story weird. There's 10 chapters but nothing happened in some and the side missions being so numerous definitely didn't help. [*] I played on hard mode, and eventually the enemies just become damage sponges so I got bored and wanted to get done. [*] Overall, it's decent for a one time playthrough. I don't see the replay value and the missions were annoying. I really like [spoiler]Zack Fair[/spoiler] now though Time to Beat - [i]21.25 hours[/i] Story - [b]2/5[/b] Music - [b]2/5[/b] Artstyle - [b]3/5[/b] Combat - [b]2/5[/b] Overall - [b]3/5[/b]

Crisis Core Final Fantasy VII - Reunion: La Automatización de la Nostalgia y la Tragedia del Héroe Analógico En la industria del videojuego, recuperar el pasado es un negocio arriesgado. Crisis Core: Final Fantasy VII Reunion llega no como un remake total ni como una remasterización tradicional, sino como una quimera tecnológica que define perfectamente la era actual: la automatización de la nostalgia. Square Enix ha utilizado herramientas de Inteligencia Artificial para escalar texturas de una consola portátil de 2007 a la alta definición actual, generando un fascinante "Valle Inquietante" técnico. Uniformes de cuero fotorrealistas y poros en la piel conviven con las animaciones rígidas y robóticas de hace quince años. Es una fachada brillante construida sobre un esqueleto viejo. Esta disonancia se vuelve dolorosa en la jugabilidad. La IA ha embellecido los entornos, pero no ha podido solucionar la obsolescencia del diseño. Crisis Core fue creado para la PSP, pensado para jugarse en trayectos cortos de autobús, lo que resultó en un sistema de 300 misiones secundarias idénticas: pasillos lineales, combates rápidos y recompensas ínfimas. Al trasladar esto a consolas de sobremesa sin cambios estructurales, la experiencia se siente mecánica y extenuante. Jugar a Reunion es vivir una paradoja: vemos gráficos de vanguardia, pero interactuamos con un bucle de "trabajo" repetitivo propio de una era pasada. La tecnología ha pulido las paredes de los pasillos, pero siguen siendo los mismos pasillos vacíos. Es una metáfora involuntaria pero perfecta de la propia Shinra: una estructura corporativa que brilla por fuera por su eficiencia técnica, pero que por dentro es una rutina vacía, repetitiva y carente de alma. Bajo esta capa técnica de restauración digital, late una historia crucial. La trama arranca in media res en un conflicto geopolítico donde no somos los héroes, sino los invasores. Zack Fair, un SOLDADO de Segunda Clase, es enviado a Wutai para poner fin a una guerra que simboliza el choque de eras: la tradición feudal de Wutai contra la modernidad industrial de Shinra. Zack, en su ingenuidad, cree luchar por el honor, sin comprender que es la punta de lanza de un imperialismo corporativo cuyo único fin es someter una nación soberana para construir reactores de Mako. Es en medio de este caos donde se desata la verdadera crisis: la deserción de Génesis Rhapsodos, un héroe de la compañía, transforma la guerra externa en una guerra civil interna que expone las vergüenzas biológicas de Shinra. Quizás el giro más interesante en esta exploración de la estructura de Shinra es la redefinición de los Turcos. Lejos de los villanos fríos y despiadados que no dudarían en aplastar el Sector 7 en Final Fantasy VII, aquí se nos presentan profundamente humanizados. A través de los ojos de Zack, los Turcos dejan de ser "los hombres de negro" para convertirse en compañeros de oficina con los que comparte misiones y dilemas. Se establece una camaradería genuina con Tseng, quien muestra un respeto profesional y personal por Zack, y con Reno y Rude, quienes revelan una faceta más relajada y empática. Sin embargo, es la introducción de Cissnei la que termina de romper el arquetipo. Ella no es solo una espía; se convierte en una amiga leal y un ancla emocional para Zack, demostrando que dentro de la maquinaria asesina de Shinra hay personas buenas obligadas a hacer trabajos terribles. Esta humanización añade una capa de tragedia: cuando el sistema finalmente se vuelve contra Zack, estos amigos se ven atrapados en el conflicto de lealtades entre su deber y su afecto por él. Mientras Zack estrecha lazos con los Turcos, su relación con sus mentores se desmorona al descubrir la monstruosa verdad del "Proyecto G". Génesis y Angeal Hewley no son hombres nacidos, sino productos fabricados, inyectados con células alienígenas antes de la gestación. La tragedia se materializa en la degradación física de Génesis y el tormento moral de Angeal, quien, asqueado de su propia existencia, obliga a Zack a un duelo a muerte. Al matar a su mentor y heredar la Espada Mortal, Zack pierde la inocencia; comprende que el honor es una carga pesada y que sus ídolos no eran más que experimentos fallidos con fecha de caducidad. Todo converge en el incidente de Nibelheim, el punto de quiebre de la saga. Allí, el último héroe en pie, Sefirot, descubre que él también es un monstruo creado a partir de Jenova. A diferencia de sus amigos, Sefirot no se rompe físicamente, sino mentalmente. En una espiral de locura, incendia el pueblo y masacra a sus habitantes. Zack, agotado y superado, cae derrotado, y es un simple soldado de infantería, Cloud Strife, quien logra detener a Sefirot en un milagro de desesperación. Como castigo, Shinra captura a los supervivientes y los somete a experimentos durante cuatro largos años, convirtiendo a Zack y Cloud en fugitivos de la misma empresa a la que juraron lealtad. El acto final es una carrera agónica por la libertad. Zack escapa cargando con un Cloud en estado catatónico, envenenado por Mako. Durante este viaje, la tragedia de los Turcos alcanza su clímax: Tseng y Cissnei son desplegados no para matar a Zack, sino con la desesperada esperanza de encontrarlo antes que el Ejército de Shinra y salvarle la vida. Cissnei llega incluso a dejarlo escapar, traicionando sus órdenes en un último acto de amistad. Pero el destino es implacable. A las afueras de Midgar, el ejército regular despliega miles de efectivos para acabar con un solo hombre. En este desenlace, la narrativa y la mecánica de juego se fusionan magistralmente. Durante toda la aventura, una "máquina tragaperras" llamada Onda Mental Digital (O.M.D.) giraba en la pantalla, alineando los rostros de los amigos de Zack para darle fuerza en combate. En la batalla final, mientras Zack es acribillado por una fuerza inabarcable, esa ruleta empieza a fallar. Los rodillos se rompen y las caras de Aerith, Angeal, Cissnei y Cloud se borran una a una. El sistema de juego muere al mismo tiempo que la conciencia del protagonista se apaga. Zack Fair muere en el barro, pero logra su victoria final: esconder y salvar a Cloud, entregándole su espada y su legado. Crisis Core Reunion cierra así su crónica, recordándonos que el legendario Cloud Strife que conocemos es, en realidad, una construcción hecha de los recuerdos, el honor y el sacrificio del amigo que dio la vida por él.

Uma prequel que faz justiça ao nosso Zack, que mal aparece no FFVII original. Zack é um clássico protagonista de shonen: espirituoso e alegre, mas onde ele realmente brilha é na relação com os outros personagens. O relacionamento água com açúcar com a Aerith, sua admiração por Angeal e a amizade com Cloud são os pontos mais fortes da narrativa. O jogo, porém, tem seus problemas — e não são poucos. A história da prequel em si é bem curta, sendo esticada por centenas de missões repetitivas. Sem elas, é possível zerar o jogo em menos de 15 horas. O arco de Genesis foi claramente adicionado para aumentar a duração do jogo (sem ele, seria ainda mais curto). O próprio Genesis é, facilmente, um dos vilões mais chatos que já vi em um JRPG. Por outro lado, a adição de Angeal, o clássico mentor honrado, foi acertada, já que Sephiroth não funcionaria bem como mentor do Zack. A gameplay é bastante travada, mas isso é uma limitação do jogo original, que foi feito para PSP. Os encontros aleatórios também não combinam com o ritmo do game e acabam tornando os combates irritantes em alguns momentos. Eu só dou 7/10 por gostar dos personagens, e pela relação dele com FFVII, mas ele pode descer a nota, dependendo da tolerância do jogador a repetição.

"Embrace your dreams and whatever happens protect your honor as SOLDIER!'

이게 6만2천원? 쳐돌았냐? 파판7인터그레이드랑 리버스, 그리고 크라이시스코어까지 그냥 시원하게 한방에 구매했는데 진짜 좆됐다 직장인이라서 시간가는 줄도 모르고 2주 지나서 환불도 안되는데 인터그레이드부터 이미 개쓰레기게임이라는걸 알아버린 이상 크라이시스코어는 그래픽도 좆구진데 손이 갈리가 있나 ㅋㅋㅋㅋ 깔아놓고 몇 주 동안 1시간도 플레이 못하고 있다