Cassette Beasts

W żadnym wypadku nie mogę powiedzieć, by szał na Pokemony jakkolwiek mnie ominął, albo że nigdy nie miałem styczności z żadnym portem przeniesionym z Gameboyów - oczywiście, że miałem. Jednocześnie poza sporadycznym oglądaniem popularnego anime w telewizji, jakoś nigdy nie ciągnęło mnie stricte do tego konkretnego uniwersum; Mewtwo, Charizard, Psyduck czy Onix to bez wątpienia wszystko fantastyczne kreacje, ale zawsze bardziej fantazjowałem na temat szerokiej gamy stworów i gameplayu opartego o kolekcjonerstwo, aniżeli potężnej franczyzie. Gdy więc usłyszałem o Cassette Beasts, nie mogłem przejść obojętnie; masa stworzeń, super muzyka i atrakcyjna rozgrywka w jednym? Zbyt piękne, by było prawdziwe. Choć poniekąd miałem rację, fakty są następujące: Cassette Beasts to gra wybitna i koniec. Kropka. Zanim jednak porozmawiamy o tym co czyni ją tak wyjątkową, pozwolę sobie trochę ponarzekać, gdyż nie wszystko zostało zrealizowane tak, jak mógłbym sobie tego życzyć. Żeby nie było, pozycja broni się grywalnością, oferując wiele swobody w decydowaniu o przebiegu zabawy i poznawaniu ciekawych, animowanych charakterów, a udźwiękowienie miejscami jest wręcz fenomenalne, niezwykle klimatyczne i nastrojowe. Do lore również przyłożono się z należytą pieczołowitością, skrupulatnie dołączając do każdego złapanego zwierza legendę na temat jego występowania i zwyczajów, a jakby tego było mało, poza turową rywalizacją, zadbano też o umysłową stronę, umieszczając drobne zagadki logiczno-zręcznościowe. W czym więc problem? Cóż, w moim odczuciu, autorzy mieli jedno, bezapelacyjnie proste zadanie, czyli napisać rozległy, do bólu losowy, wypełniony różnorodnymi kreaturami świat, w którym pierwsze skrzypce grało by łapanie żyjątek, śledzenie najrzadszych z nich, zapełnianie opasłego atlasu oraz cieszenie się z każdej, nietypowej kombinacji, jaka nam się przytrafi. Tymczasem tutaj doświadczycie czegoś zgoła przeciwnego, czyli uporządkowanej, sektorowej, fabularnej łapanki, gdzie nagrywanie różnych monstrów na kasety jest niezwykle ważne, lecz już na samym początku dostaniecie do dyspozycji tak silną istotę, że bez problemu będziecie mogli korzystać z niej do samego końca, dbając wyłącznie o jej właściwe uposażenie. Całość jest też zaskakująco mocno skupiona na walce, co wydaje mi się dość osobliwe, zważywszy na jej schematyczność. Okej, zaraz mi ktoś napisze “zobacz, tu masz ogień, tu truciznę, żywioły się neutralizują, możesz wprowadzać własne ataki…”, w porządku, jasne, kombinatoryka jest naprawdę wspaniała i zawiera w sobie chociażby tak racjonalne zależności, jak topnienie plastiku pod wpływem ognia, czy przewodnictwo prądu w przypadku wody. Sęk natomiast w tym, że przyjdzie wam toczyć setki walk, z czego dziewięćdziesiąt procent domkniecie domyślnie wybranymi jednostkami, a nawet jeśli upolujecie po drodze coś fajnego, i tak z reguły lepiej operować tymi sprawdzonymi. Co gorsza, nagrody za otwieranie specjalnych skrzynek, rozwiązywanie łamigłówek czy ubijanie bossów są tak marne, że odkrywanie trochę traci czasami sens. Skoro już postękałem, porozmawiajmy o zaletach. Przede wszystkim, autorzy okazali się absolutnymi mistrzami w myśleniu do przodu, oferując 128 bestii (każda z opcją na jeden z 14 bootlegów), 2500 slotów do przechowywania umiejętności i uwaga, 16900 (!!!) możliwych do przeprowadzenia fuzji pomiędzy gatunkami. I to nie są tylko puste liczby, gdyż każda taka kooperacja to wizualne połączenie dwóch potworków z unikalnym, generowanym wyglądem i scaleniem zdolności! Jeżeli do kogoś dalej nie dociera: wymyślono oraz zaprojektowano ponad setkę drapieżników, każdego obdarowując unikalnymi częściami ciała czy kolorystyką, które następnie proceduralnie są łączone na niemal siedemnaście tysięcy sposobów, każdy z unikatową prezencją. Absolutny kosmos. Za drugi przykład niezwykłej wizji niech posłuży solidna linia pomiędzy głównym wątkiem opowieści, a aktywnościami po jej zakończeniu. O ile jak już wcześniej marudziłem, sposób parcia przez historię nie do końca mi odpowiadał, o tyle chyba nigdy wcześniej nie spotkałem tytułu, który tak bardzo rozwinął by skrzydła PO jego ukończeniu. Stawiana jest wtedy przed nami bowiem tak duża ilość emocjonujących wyzwań - od potężnych, specjalnych kreatur, przez propozycję łapania niezwykle rzadkich, specjalnych mieszanek aż po dodatkowe, kompleksowe questy czy podziemia, że niektórzy powiedzieliby, iż dopiero wtedy rzeczywiście zaczynamy grać, wczytując się w każdy skill, wykorzystując opcję ich scalania, a także kombinując z tworzeniem naprawdę ciekawych drużyn. Tym samym pomimo pewnych wątpliwości wobec podstawowego lejtmotywu, podkreślam raz jeszcze, gra jest naprawdę wyjątkowa. Uniwersum wypełnione jest humorem, kreatywnymi rozwiązaniami oraz charakternymi bohaterami, przypadkowe synergie pomiędzy atakami bywają zaskakujące nawet po wielu godzinach, a pomysłowość niektórych biomów czy zamieszkujących je organizmów przywołuje pełny wachlarz emocji, od zaskoczenia, po absolutne zauroczenie. Do tego wszystkiego ciekawa, nieprzewidywalna fabuła wypełniona mnóstwem pobocznych, opcjonalnych obowiązków, operująca zarówno w spektrum z pogranicza filmu grozy, jak cukierkowymi misjami pokroju sadzenia kolorowych kwiatków... Mają rozmach, skurczybyki. Podobnie zresztą grafika, będąca nie tylko przykładem tego jak dobrze i ciekawie projektować wielowymiarowy pixelart, ale również będąca swoistym pomostem pomiędzy pikselowymi, retro światami, a łagodną stylistyką anime, czerpiąc co najlepsze z obu tych światów. Jasne, nie zaznacie tu jakiejś niezwykłej przyjemności z przyglądania się detalom, a ze względu na specyficzne opcje tworzenia hybryd walczącym brakuje miejscami nieco luzu i dynamiki, natomiast kompleksowość rekompensuje to z nawiązką. Cieszy też godna pochwały dbałość o szczegóły, jak wykorzystywanie różnych ujęć kamery, drobiazgowość w kontekście fizyki przedmiotów bądź postaci, a także sposób w jaki wszystko co widzimy współgra z tym co słyszymy, gdyż niektóre piosenki z soundtracku zostają z nami na naprawdę długo. Wspaniała produkcja, nawet przy świadomości, że w wciąż można zrobić to o wiele lepiej, co zresztą tylko wzmaga apetyt i nadzieję na pojawienie się godnego sequelu. Można się oczywiście od tej pozycji niefortunnie odbić, zwłaszcza na początku, zbyt szybko przyklejając jej niewłaściwe łatki i nie zdając sobie sprawy z szerszej perspektywy, jednak jeżeli naprawdę nie jesteście zadeklarowanymi wrogami turowych pojedynków, po jakimś czasie powinniście znaleźć tu coś dla siebie. A całej reszcie polecam przekonać się samemu, skąd tak przytłaczająca fala pozytywnych recenzji - gdyby stosowny kartridż bądź kaseta zostały wypuszczone trzydzieści lat temu, kto wie, może Pikachu nie miałby z nim dziś najmniejszych szans?