Assassin’s Creed® Brotherhood

[h1]The Liberation of Roma has Begun![/h1]Assassin's Creed Brotherhood to trzecia odsłona serii i bezpośredni sequel AC2. Grę przechodziłem po raz drugi i postawiłem sobie za zadanie ukończyć wszystkie misje i ogólnie cały content oprócz znajdziek. Po prawie 40 godzinach (według steama, sama gra powiedziała mi, że przegrałem 23 godziny) udało mi się tego dokonać i oprócz powtarzania niektórych misji (o czym za chwilę) bawiłem się non-stop świetnie. Brotherhood genialnie ulepsza dwójkę, dodając nowe mechaniki, które wznoszą rozgrywkę na nowy poziom i uzupełniają wady, których nawet nie zauważyłem grając w dwójkę. Struktura misji pobocznych jest też znacznie lepsza - jest więcej rodzajów misji, a one same mają wyraźnie większą różnorodność celów i dialogów. Choć gra nie jest lepsza od AC2 pod każdym względem, to pod większością, w tym gameplayem zdecydowanie jest (i póki co jest moim faworytem w serii). Szczerze polecam każdemu fanowi serii o Asasynach jak i ogólnie każdemu kto lubi gry action-adventure lub otwarte światy. Obowiązkowo przed Brotherhoodem należy przejść dwójkę, w celu poznania kontekstu dla całej historii. [h2]Pełna Synchronizacja[/h2]Aby ukończyć mój cel zrobienia wszystkiego byłem zmuszony do obcowania z nowością wprowadzoną w tej odsłonie, czyli 100% synchronizacji każdej z misji. Zarówno te z głównego wątku, jak i poboczne aktywności oprócz celu głównego mają też poboczny w stylu "nie daj się wykryć", albo "nie odnieś żadnych obrażeń" (a także parę ciekawszych). Choć niektóre z tych celów były dość frustrujące do zdobycia (przez mus powtarzania całej misji od nowa), to w ogromnej większości są one bardzo fajną rzeczą, wymagającą trochę innego podejścia do misji. Szczególnie misje wymagające braku wykrycia, zmuszały mnie do skupienia na stealthcie, większym niż kiedykolwiek wcześniej w asasynach i analizowaniu położeń wrogów wraz ze zgładzaniem ich odpowiednimi narzędziami. [h2]Fabuła[/h2]Ezio Auditore po wydarzeniach z dwójki trafia do Rzymu, ścigając nowych złoczyńców na czele z Cesare Borgią. Sami antagoniści są całkiem nieźli, w szczególności Cesare, który choć nie ma skomplikowanych motywacji, to jego prezencja i gra aktorska są na najwyższym poziomie. Sojusznicze postacie też są ciekawe i podobał mi się rozwój niektórych z nich. O Ezio nie muszę mówić - choć spoważniał i postarzał się od czasu dwójki, to nadal jest urokliwym i ciężkim do nie polubienia protagonistą. Mimo ogólnie dobrych postaci jednak, sama historia jest nieco gorsza od tej z AC2. Koncentruje się ona bardziej na rozbudowie Bractwa i wyzwoleniu Rzymu niż bardziej osobistych zdarzeniach jak dwójka przez co ma trochę gorszą głębię emocjonalną (za wyjątkiem serii questów z Cristiną). [h2]Setting[/h2]A jeśli o Rzymie mowa, to jest to fenomenalny setting. Pierwszy raz w serii otrzymujemy jedną większą lokację bez ekranów wczytywania i działa ona świetnie. Możliwość jazdy konno (oraz wzywania wierzchowca) zarówno po otwartych okolicach, jak i "miejskim" Śródmieściu uprzyjemnia eksplorację. Sam parkour w ogromnej większości jest identyczny, ale Rzym zapewnia sporo nowych i wyjątkowych miejsc wspinaczki. Choć przyznam, że wizualnie nie robi aż takiego wrażenia jak Florencja i Wenecja z dwójki (a także reusuje parę assetów z tych miast), to Rzym nadal jest ślicznym settingiem z zupełnie nowymi widokami jak akwedukty i antyczne ruiny, które przyjemnie się eksploruje, a dzięki świetnemu soundtrackowi są one bardzo klimatyczne. [h2]Soundtrack i grafika[/h2]Choć w przeszłości byłem haterem, to po ponownym przejściu Brotherhooda uwielbiam jego soundtrack. Nie sposób mi nie docenić legendarnych utworów eksploracji jak City of Rome, czy epickiej nuty z ostatniej fabularnej sekwencji. Choć koniec końców wydaje się nieco gorszy od tego z AC2, to nadal jest to kawał solidnego OST, świetnie oddającego klimatu Rzymu i pasującego do sekwencji akcji, czy podążania za celem. Zaskakująco (bo gra powstawała około rok), graficznie mamy tu zauważalny upgrade - od razu po rozpoczęciu gry zauważyłem, że poprawieniu uległy oświetlenie oraz modele twarzy, a po przyjrzeniu się zauważyłem też, że cienie są na znacznie lepszym poziomie bez instalacji dodatkowych modyfkacji. [h2]Wyższa jakość misji[/h2]W porównaniu do dwójki, nie ma już tutaj kopiuj-wklej celów zadań, czy niezliczonej ilości kontraktów zabójstw bez voice actingu. Zadania poboczne dzielą się na 3 grupy - każda należąca do innej frakcji (kurtyzany, złodzieje, najemnicy) i każda skupiająca się luźno wokół małego pobocznego wątku (w stylu walki z rywalizującym gangiem u złodziei). Misje w każdej z frakcji dzielą się na kilka typów i nigdy nie wiemy co dokładnie będziemy musieli zrobić. Oprócz tego mamy powrót "dungeonów" za których ukończenie dostajemy najlepszą w grze zbroję + 2 działające podobnie leża templariuszy, które moim zdaniem są nieco lepsze niż odpowiedniki w AC2. Jest także powrót glifów na budowlach, wymagających rozwiązywania łamigłówek, co akurat imo wypada gorzej niż w dwójce przez przesadną niejasność (sporą część rozwiązań wyszukałem w necie, co nie było zbyt satysfakcjonujące). Tyle dobrego, że po rozwiązaniu wszystkich mamy ciekawy fabularny fragment. Oprócz tego wszystkiego mamy świetne i bardzo różnorodne misje z machinami Leonarda, w których przyjdzie nam posterować prototypami np. czołgu czy bombowca, a także trochę bardziej generyczne, ale przedstawiające wyjątkowych wizualnie antagonistów do zabicia misje z polowaniem na agentów templariuszy. W kwestii głównych misji mogę powiedzieć, że też są bardzo różnorodne, przynajmniej na równi z AC2 jeśli nie lepsze i często dzieją się w widowiskowym otoczeniu/okolicznościach. [h2]Wieże borgiów i rozbudowa Rzymu[/h2]Te 2 powiązane ze sobą systemy są świetnym rozbudowaniem idei punktów widokowych odkrywających mapę oraz rozbudowy willi Monteriggioni. Część punktów widokowych to wieże Borgiów, które wymagają zabicia kapitana, a następnie podpalenia wieży co kończy się epicką cutscenką Ezio skaczącego z wybuchającego budynku. Jest to bardzo angażujące i widok płonącej wieży pod koniec zawsze zostawiał mnie z uśmiechem na ustach. Zniszczenie wieży wyzwala otaczający ją obszar z wpływu templariuszy, pozwalając nam na odbudowę i inwestowanie w kupców w okolicy. Każdy wykupiony budynek zwiększa nasz łączny income, a odnowienie odpowiedniej ilości sklepów tego samego typu poszerza asortyment i daje zniżki. Odbudowa Rzymu była dla mnie również bardzo satysfakcjonująca i jest to dość opłacalne zajęcie. + Solidna, choć nieco gorsza niż w AC2 fabuła + Bardzo dobre misje główne i znacząco lepszy niż w dwójce side content, m.in. + Machiny Leonarda, Agenci Templariuszy, Leża Romulusa i Templariuszy (dungeony) i szereg bardziej standardowych side questów + Mechaniki Wież Borgiów i inwestowania w odbudowę Rzymu + Kolejny świetny w tej serii Setting - renesansowy Rzym w całej swej okazałości + Prawie tak zachwycający jak w dwójce soundtrack + Nowe narzędzia do stealthu jak Kusza czy dystansowa trucizna, czyniące go w 100% viable i niezwykle satysfakcjonującą opcją + Rozbudowa systemu walki o multikille czyni potyczki bardziej dynamicznymi + System rekrutowania asasynów - levelowanie ich do najwyższej rangi, wysyłanie na misje i oczywiście nowa mechanika gameplay'owa polegająca na wzywaniu naszych podopiecznych do likwidacji celów niczym prawdziwy mistrz Bractwa + Zawiera oba fabularne DLC (szczególnie te z Leonardo jest na prawdę świetne) i resztę dodatkowego contentu + Brak poważniejszych problemów technicznych oprócz musu instalacji Ubisoft connect bez powodu (wsparcie dla wszystkich sieciowych funkcji zakończone) + Poboczne cele w 100% synchronizacji oraz wprowadzenie możliwości powtarzania wszystkich misji głównych i pobocznych - Poboczne cele są czasami irytujące do zdobycia i szkoda, że nie ma za nie jakiejkolwiek nagrody oprócz procentów łącznej progresji - Szkoda, że multiplayer przestał działać, aczkolwiek społeczność stworzyła już prywatny serwer