Assassin’s Creed® Brotherhood

very good game reccomend playing it

Ogólnie gra się dobrze, chociaż wcześniejsza część bardziej mi się podobała. Wspinanie - nie wiem, jak to określić. Z jednej strony jest łatwiejsze, z drugiej trudniejsze. Łatwiejsze, bo da się przeskakiwać na rogach bez szukania specjalnych szczelin czy gzymsów, a gdy "półki" są troszkę wyżej/niżej Ezio i tak się ich chwyta, zamiast patrzeć bezradnie. Trudniejsze, bo coś jest nie tak, ale nie umiem powiedzieć, co? Zastanawiałam się nad tym długo i chyba chodzi o to, że jest troszkę inne aniżeli w Assassin's Creed 2. Rzym - O Sigmarze! Jak ja mam dosyć tego miasta! Wcześniej patrzyłam na mapę i widziałam, co jest w jakiej odległości i jakie są ewentualne przeszkody (np. mury czy rzeka). Tutaj jest gorzej. Niby mury i rzeki na mapie są, ale doszła kolejna przeszkoda - wysokość. Te półki skalne, na które niby da się wspiąć, ale tylko na niektóre. Nie ma ich zaznaczonych, przez co cel, który wydaje się być bardzo blisko, jest tak naprawdę w chorobę daleko, bo trzeba iść na około. No szlag Assassina trafia. Skrzynki ze skarbami - super, że nie jest ich aż tyle jak w poprzedniej części. Dzięki temu w ogóle miałam ochotę czyścić z nich mapę. Odbudowa Rzymu - moim zdaniem, trochę bez sensu. Jeden człowiek może kupić każde przedsiębiorstwo w mieście. I w dodatku te "zadania kupców" - skąd, do cholery, mam niby wziąć 10 jedwabi? Czy mogę iść gdzieś je kupić? Nie. Czy mogę zdobyć je w jakimś konkretnym miejscu? Nie! Jedynym sposobem na zebranie potrzebnych śmieci jest lootowanie skrzynek i przeciwników. I też musisz mieć szczęście. Mi, póki co, udało się wykonać tylko jedno zadanie kupieckie. W zamian dostałam trochę lepszy miecz. Strażnicy – są w chorobę agresywni! Wystarczy, że się na nich spojrzysz i już atakują. I nie tak, że przybiegnie czterech i to wszystko. O nie, nie, nie! Leci do ciebie od razu cała dzielnica! A w dodatku, te chamy mają kusze i broń palną! Więc, dopóki do nich nie podejdziesz na wyciągnięcie ręki, będą strzelać, zamiast, jak mężczyzna, wziąć miecz! A najgorsze chyba jest to, że uwielbiają się ustawiać tak, żeby trzeba było się do nich wspinać. No bo przecież gdy oberwie się podczas wspinania, od razu się spada. Z drugiej strony, strasznie podoba mi się fakt, że czasami cywile przyłączają się do walki. Gdy zobaczyłam to po raz pierwszy, myślałam, że mam jakiś błąd w grze, ale nie! Serio, chciało się komuś urealnić opowieść, w której każdy ma obecnej władzy po dziurki w nosie! Świetne! Sterowanie – nie zmieniło się wiele, ale to i tak za dużo. Samo sterowanie postacią zostało, jak było, ale: - możliwość przeskakiwania pomiędzy wybranymi celami WASD – porażka! Nie wiem, kto wpadł na tak poroniony pomysł. Ustawiasz sobie cel, próbujesz się kawałek przesunąć, i już, kuźwa, cel jest gdzieś indziej! - w menu nie da się poruszać WASD, tylko strzałkami; - opcja „powrót” jest pod [backspace] zamiast pod [shift]; - akceptacja jest na [enter] zamiast [spacja]; - ustawienie znacznika na mapie jest pod [enter] zamiast [drugi przycisk myszy]; Czyli, wcześniej dało się spokojnie całą klawiaturę ogarniać jedną ręką, nie ruszając dłoni z miejsca, bo wszystko, co potrzebne, było w jednym kącie. Teraz trzeba latać po całej klawiaturze. Strasznie niewygodne. Na szczęście, można jeszcze wszystko klikać myszką. Oczywiście, nie da się tego poprzestawiać po swojemu, bo da się spersonalizować samo sterowanie postacią, nie menu. Ech…