Gra prawdziwie wybitna. Valkyria Chronicles to moje największe growe zaskoczenie od grudnia 2022, gdy po raz pierwszy włączyłem Yakuzę 0. Jestem zaiste zadziwiony tym, jak praktycznie nigdy o VC nie słyszałem poza paroma wyjątkami, a mianowicie niejakich celebrytów serii, tj. czołgi pokroju Edelweissa, Lupusa czy Hafena znam od wielu lat z World of Tanks Blitz, w którym to pojawiły się w ramach współpracy z Wargamingiem. Niedawno obejrzałem także odcinek z Famem z The Tank Museum z reakcji na VC właśnie, co skłoniło mnie, by sprawdzić jego cenę. Okazało się, że klucze w pewnym „uczęszczanym” przeze mnie sklepie wcale drogie nie są, tak że postanowiłem dać mu szansę. Wciągnąłem się od samego początku i praktycznie nie mogłem grać w coś innego, dopóki VC nie skończyłem. Pod względem przynależności gatunkowej Valkyria Chronicles jest typową grą taktyczną w stylu X-COMu, tyle że z perspektywą zza pleców postaci oraz celowaniem jak w klasycznej strzelance. Żaden ze mnie ekspert, tak jednak mogę stwierdzić, że rozgrywka jest niesamowicie przyjemna i satysfakcjonująca, kiedy uda się misję ukończyć w zaledwie kilka tur. Podobało mi się, że te zmuszały mnie do rzeczywistego obmyślania planu na daną turę i kombinowania na szybko, co dalej zrobić. Psuł to nieco fakt, że można było nadużywać zapisywania stanu gry podczas bitwy, przez co w zasadzie każdy błąd dało radę cofnąć. Zróżnicowane klasy żołnierzy umożliwiają wiele sposobów rozwiązania danej potyczki, aczkolwiek osobiście przykładowo takich lancerów prawie nie używałem i skupiałem się na zwiadowcach, szturmowcach oraz inżynierach. Ulepszanie ich polega na wydawaniu waluty zdobywanej w misjach fabularnych oraz specjalnych wyzwaniach na m.in. kolejne etapy zaawansowania broni, pancerza czy granatów (jedna waluta) oraz samego poziomu danej klasy (druga waluta, czyli zwykły EXP), który zwiększa jej życie oraz zakres punktów akcji. Co więcej, każdy z bohaterów ma zestaw jawnych i ukrytych (z czasem stopniowo odkrywanych) bonusów oraz minusów pokroju większej odporności na obrażenia, dodatkowego ruchu, zmniejszonego życia podczas przebywania w trawie (można się w niej oraz za innymi osłonami chować) itd. Za warte wspomnienia uważam też, że w niemal każdej misji steruje się czołgiem (bądź czołgami) i są one niejako osobnymi bohaterami w tej grze, co dla miłośników takowych jest niewątpliwie dodatkową zaletą. Historia zaprezentowana w VC jest raczej prosta i mało zaskakująca, choć jej finałowe momenty spowodowały atak tzw. cebulowego ninjy, co nie zdarza mi się często. Większość postaci jest na tyle mocno dająca się lubić, że choć kilka z nich zapamięta się na dłużej. Szczególnie Alicia (dziewczyna z czerwoną chustą) wzbudziła moją sympatię, ale miałem też takie występujące tylko w roli żołnierzy podczas potyczek, nieobecne w głównej linii fabularnej, które zdecydowanie zapamiętam. Przykładowo inżynier Herbert nazywany przeze mnie Zbigniewem Herbertem, który miał minus w postaci możliwości anulowania ataku czy naprawy czołgu, gdy był nie w humorze. Wiele razy mnie to denerwowało, ale przynajmniej sprawiało, że rozgrywka była ciekawsza i bardziej zróżnicowana. Sam świat przedstawiony, tj. druga wojna światowa w Europie oczami Japończyków, jest zaiste interesującym wyborem. Super bronie przywodzące na myśl niemieckie Wunderwaffen, rasa ludzi oskarżanych o całe zło tego świata i zapędzanych do obozów koncentracyjnych, inspiracje prawdziwymi tworami w projektach pojazdów opancerzonych (Edelweiss czerpiący z Panzera III oraz Tygrysa II czy Tank Destroyer będący oczywistą interpretacją Jagdpanthery), a także kraj głównych bohaterów, niejaka Gallia, zmuszona do istnienia pomiędzy dwiema potęgami oraz broniąca się przed agresją jednej z nich, wywołują niekiedy dziwne poczucie znajomości tego, co się widzi na ekranie. A propos ekranu, przerywniki filmowe, bo tak jest nam opowiadana fabuła, są miłą odskocznią od wymagających pomyślunku bitew, a do tego ogólny styl graficzny, którego raczej nigdzie indziej nie widziałem, przypomina nieco stworzone ołówkiem rysunki w ruchu. Swego rodzaju zniechęcaczem może być stylizacja postaci na te z anime, tak mimo wszystko nie uważam jej za aż tak inwazyjną w tym wypadku. Zwrócić uwagę muszę jednak na anty-aliasing, którego najprawdopodobniej brak i bardzo to widać. Jestem świadom, że gra wyszła w 2008 roku na PlayStation 3, ale w remasterze na PC można to było nieco poprawić. Kolejnym minusem jest psujące się sterowanie pojazdami i fizyka przy więcej niż 30 klatkach na sekundę, co jest (według tego, co wyczytałem) winą portu na PC. W niektórych sytuacjach pojazdy mają problem z podjechaniem pod górkę czy obrotem w miejscu, przy czym wygląda to, jakby zwyczajnie brakowało im mocy, a to właśnie kwestia momentami wadliwej fizyki. Z muzyki na przestrzeni całej historii w zasadzie nic takiego nie zapisało mi się w pamięci, może poza jedynym śpiewanym, a nie czysto instrumentalnym, utworem wykonanym przez członkinię naszego oddziału na odpowiednim etapie opowieści. Reszta zwyczajnie gra sobie w tle i raczej nie poświęci się jej większej uwagi. Podsumowując, Valkyria Chronicles niesamowicie wręcz mnie zaskoczyło, zainteresowało i pochłonęło na 40 godzin, a mam przeczucie, że spędzę w nim jeszcze więcej czasu, gdyż mam do ukończenia wszystkie poboczne wyzwania na wyższych poziomach trudności niż podstawowo dostępny normalny. Była to fantastyczna przygoda i myślę, że nieprędko trafi mi się druga taka gra. Niech o mojej miłości od pierwszego wejrzenia świadczy fakt, że jeszcze przed ukończeniem gry kupiłem japońskie wydanie fizyczne, by móc się nią cieszyć w namacalnej formie. Polecam każdemu miłośnikowi broni pancernej, historii czy turowych gier taktycznych.
