Po kilku przygodówkach utrzymanych w poważnych czy nawet dość mrocznych klimatach postanowiłem sięgnąć po coś lżejszego. W The Book of Unwritten Tales grałem już jakieś 13 lat temu kiedy była pełniakiem w CDA i całkiem miło ją wspominam, a jako iż chciałem zapoznać się z "dwójką", jak i samodzielnym dodatkiem do "jedynki" - The Critter Chronicles to powróciłem by przypomnieć sobie tą opowieść.
A ta rozgrywa się w fantastycznym świecie Aventasia gdzie Alianci walczą z Armią Cienia na czele której stoi wiedźma Mortroga. Archeolog MacGuffin znajduje tajemniczy artefakt, który może przeważyć losy trwającej wojny. Każdy bowiem kto wejdzie w posiadanie Artefaktu Losu może decydować o losach świata. Jak można przewidzieć archeolog zostaje porwany przez syna wiedźmy Munkusa. Tutaj na arenę wkraczają nasi bohaterowie, którzy na różnych etapach przygody łączą siły by uratować świat. Do naszej gromadki należą: gnom Wilbur marzący o tym by zostać magiem, elfka Ivo ze swoim Ćwir-Ćwirkiem oraz poszukiwacz przygód Nate ze Zwierzakiem zwanym również Critterem. Całkiem ciekawa i barwna drużyna w której miejscami iskrzy co tylko nadaje dodatkowego uroku przygodzie.
Fabuła jest ciekawa i poprowadzona z niezwykłą lekkością. Postacie które spotykamy na swojej drodze nawiązują niejako do ogólnego kanonu fantasy. Dialogi wypełnione są humorem a twórcy co i rusz puszczają do nas oko mnóstwem nawiązań do konkretnych filmów (Władca Pierścieni, Star Wars, Mission: Impossible). Jako, że gra utrzymana jest w klimatach fantasy nieuniknione były wszechobecne żarty z ułomności erpegów, również tych papierowych. Naprawdę fani RPG będą się przy grze bawić świetnie. Jest też tutaj sporo humoru w stylu Terry'ego Pratchetta. Jednocześnie nie ma tej niezręczności obecnych chociażby w grach Daedalic, gdzie miałem wrażenie, iż twórcy nie mają pomysłu na fabułę i mechanicznie klepią co im przyjdzie do głowy.
Rozgrywka jest typowa dla gier point&click, ale posiada kilka rozwiązań, które sprawiają, iż nawet gracze nieobeznani z gatunkiem będą mogli ją ukończyć bez potrzeby ciągłego zaglądania do solucji. Ułatwieniem jest to, że te przedmioty czy obiekty otoczenia, których już nie użyjemy stają się elementami tła. Ogranicza to pole manewru i w ten sposób ułatwia rozgrywkę. Rozwiązania stawianych przed nami problemów też są w miarę logiczne co raczej nie jest oczywiste w tzw. komediowych point'n'clickach, gdzie z reguły zagadki oraz ich rozwiązania są absurdalne i abstrakcyjne. Tutaj nie ma takich sytuacji, że używamy wszystkiego na wszystkim. Na dodatek mamy podpowiedzi a oprócz tego możemy wziąć jakąś rzecz z ekwipunku i "przejechać" nią po pozostałych przedmiotach w ekwipunku albo na elementach otoczenia. Jeśli kursor podświetli się na czerwono to znaczy, że można połączyć przedmioty. W kilku momentach nasi bohaterowie będą musieli współpracować a my będziemy przełączać się między nimi.
Jedynym irytującym momentem jaki napotkałem w trakcie kilkunastogodzinnej przygody było tworzenie mikstury. Minigierka jest niezbyt czytelna. Gra wymaga od nas odpowiedniej ilości mieszania w odpowiednim kierunku. Robimy to przy pomocy kursora, więc ciężko wyczuć kiedy gra zalicza jeden obrót. Dopiero po wielu nieudanych próbach zorientowałem się, że sygnałem jest zmiana koloru mikstury. W trakcie mieszania nie możemy też puszczać LPM inaczej eliksir wybuchnie. Na szczęście nie ma tutaj momentów w których można zginąć czy zablokować się po nieudanej próbie. Wszystko można powtarzać aż do skutku. Nie ma też czasówek tak nielubianych przez przygodówkowiczów.
W przeciwieństwie do wielu gier point'n'click, The Book of Unwritten Tales ma pełne 3D. I pomimo 17 lat na karku lokacje nadal cieszą oko, są różnorodne i kolorowe. Modele postaci też są wykonane dobrze i dopiero na zbliżeniach widać niedoskonałości. Muzyka jest niezwykle klimatyczna i świetnie ilustruje odwiedzane lokacje. Nie ma niestety polskiego dubbingu, ale angielskie głosy podłożone są perfekcyjnie.
Bez wahania mogę napisać, że jest to jedna z najlepszych przygodówek w jakie grałem. Ciężko się do czegokolwiek przyczepić. Gdybym miał jednak coś skrytykować to nieco zbyt pośpieszne zakończenie, zwłaszcza w tak długiej, jak na gatunek point'n'click, grze. Chciałoby się poznać jak działania naszych śmiałków wpłynęły na losy toczącej się wojny, jakie były dalsze losy bohaterów, ale to pewnie zobaczymy w drugiej części. Z ręką na sercu mogę polecić grę wszystkim tym, którzy nie zjedli zębów na przygodówkach, a chcieliby w jakąś zagrać. Gra jest przyjazna dla początkujących i nie wymaga abstrakcyjnego myślenia. Mam wrażenie, że seria ta nie zdobyła tak dużej popularności na jaką zasługuje. Zatem zapraszam na tę przygodę, która zapewnia kilkanaście godzin wspaniałych wrażeń. Pomimo, iż ma niemal dwie dekady na karku nadal trzyma się nad wyraz dobrze.
