[h1] Painkiller: Recurring Evil [/h1]
Painkiller: Recurring Evil, adeta serinin efsanevi karanlık atmosferini ve hızlı tempolu oynanışını unutan, yüzeysel bir devam oyunu olarak karşımıza çıkıyor. Sekiz yıl gibi uzun bir geliştirme süreci beklenirken, elde edilen sonuç ne yazık ki beklentilerin çok altında kalıyor. Teknik açıdan eskiyen grafikler, tekrarlayan seviyeler ve mekaniklerdeki sığlık, oyunun temel sorunlarını oluşturuyor.
Geliştiricisi Med-Art, yapımcısı ise Prime Matter olan bu oyun, cehennemin derinliklerini keşfetmek yerine, tekrar eden ve birbirinin kopyası olan alanlarda sıkışıp kalmış hissi veriyor. Atmosfer, önceki oyunların büyüleyici karanlık ve gotik havasını yakalayamıyor; bunun yerine cansız ve mekanik bir yapaylık öne çıkıyor.
Ana karakterimiz William Sherman, serinin özünü yansıtmakta yetersiz kalıyor. Hikaye ise yüzeysel anlatımıyla oyuncuyu içine çekmekte başarısız oluyor; neredeyse birkaç basit kötü adamı öldürmekten öteye gidemiyor.
Şimdi, Painkiller: Recurring Evil’e dair detaylı incelemeye geçebiliriz.
[b] Grafikler ve Görseller: [/b]
Painkiller: Recurring Evil, 2012 yılında çıkmış olmasına rağmen, görsel olarak adeta ilk Painkiller oyunundan kalma eski püskü grafiklere sarılmış gibi. Oyunun dünyası, yenilik bekleyen oyuncuları fazlasıyla hayal kırıklığına uğratıyor çünkü modeller, dokular ve genel görsel detaylar neredeyse on yıl öncesinin standartlarının bile gerisinde kalıyor. Bu durum, oyunun karanlık ve atmosferik cehennem temasına zarar veriyor ve oyunun görsel kimliğini zayıflatıyor.
Teknik anlamda biraz cilalanmaya çalışılmış olsa da, bu çaba çok da başarılı değil. Yansıma efektleri ya da aydınlatma gibi modern görsel öğeler neredeyse yok denecek kadar az ve bazı sahnelerde grafiklerin donuk ve cansız görünmesi, oyunun genel atmosferini yerle bir ediyor. Oyuncular, bu eski grafiklerin günümüz standartlarına hiç uymadığını hissediyor ve bu da Painkiller: Recurring Evil’in en büyük eksilerinden biri olarak öne çıkıyor.
[b] Ses ve Müzik: [/b]
Painkiller: Recurring Evil’in ses tasarımı, oyunun genel kalitesiyle paralel olarak hayal kırıklığı yaratıyor. Silah sesleri ve düşmanların çıkardığı efektler çoğunlukla tekrarlayıcı ve cansız; bu da savaş sahnelerindeki heyecanı ciddi şekilde azaltıyor. Oyunun dünyasındaki sesler sanki yapay ve boşlukta yankılanıyormuş gibi, atmosferi desteklemekten çok kopukluk hissi veriyor.
Müzik tarafında ise, beklentileri karşılayacak özgün ve etkileyici bir soundtrack yok denecek kadar az. Duygusal yoğunluk ya da gerilim yaratma amacı taşıyan müzikler, sıradan ve unutulabilir parçalar halinde karşımıza çıkıyor. Sonuç olarak, ses ve müzik unsurları Painkiller: Recurring Evil’in karanlık atmosferini güçlendirmek yerine, oyunun genel zayıflıklarına eklenen bir handikap olarak kalıyor.
[b] Hikaye ve Karakterler: [/b]
Painkiller: Recurring Evil’in hikayesi, oyunun genel kalitesine paralel olarak tam bir fiyasko. Oyunun kendisi kadar rezil olan bu senaryo, oyuncuları içine çekmek bir yana, çoğu zaman tamamen ilgisiz ve sıkıcı kılıyor. Hikaye anlatımı yüzeysel ve basmakalıp; neredeyse serinin önceki oyunlarının tekrarından ibaret. Bu kadar sıradan ve klişe bir hikayenin, modern oyunculara sunulması büyük hayal kırıklığı yaratıyor.
Ana karakter olarak William Sherman’ı tekrar seçmelerinin sebebini anlamak ise tam bir muamma. William, serinin önceki oyunlarında bile karakter gelişimi ve derinlik açısından eksik kalmıştı; ancak bu oyunda daha da yüzeysel ve ilgi çekici olmaktan uzak. Onun yerine yeni ve daha etkileyici bir karakter yaratmak varken, neden böyle sıradan bir figürle devam ettikleri akıllarda soru işareti bırakıyor.
Hikaye kalitesi açısından Painkiller: Recurring Evil, serinin öncülü Resurrection’dan bile geri kalıyor. Resurrection en azından sürükleyici olma çabası gösterirken, Recurring Evil sanki bu işi tamamen bırakmış gibi. Oyunculara vaat edilen epik cehennem macerası, sıradan ve neredeyse iğrenç bir senaryoyla son buluyor; bu da oyunun en büyük zaaflarından biri olarak öne çıkıyor.
[b] Oynanış ve Optimizasyon: [/b]
Painkiller: Recurring Evil’in oynanışı, tümüyle rezalet olarak nitelendirilebilir. Oyuncular sadece bölümden bölüme boş boş kötü ruhları öldürmekle meşgul oluyor; bu mekanik tekrar eden, monoton ve heyecandan tamamen uzak. Oyunun shooter türüne getirdiği katkı sıfıra yakın ve serinin dinamizmi ile hızlı temposunu tamamen kaybetmiş. Her ne kadar cehennem teması işlenmeye çalışılsa da, oynanış kısmında büyük bir yenilik ya da tatmin edici bir derinlik kesinlikle yok.
Optimizasyon tarafında ise oyun ne iyi ne de tamamen kötü bir performans sergiliyor. Grafiklerin eski olması sayesinde sistem gereksinimleri düşük kalıyor, bu da düşük donanımlı PC’lerde oynanabilmesine olanak tanıyor. Ancak yine de zaman zaman rastlanan fps düşüşleri ve bazı küçük teknik sorunlar, deneyimi olumsuz etkiliyor. Oyunun genel olarak optimize edilmiş olduğu söylenemez, fakat en azından kasma ya da büyük teknik problemlerle boğuşmak zorunda kalmıyorsunuz.
[b] Sonuç: [/b]
Painkiller: Recurring Evil, serinin adeta sonunu getiren rezalet bir yapım olarak karşımıza çıkıyor. Ne hikayesi, ne oynanışı ne de teknik kalitesiyle beklentileri karşılayamayan bu oyun, seriye büyük bir leke sürmüş durumda. İyi ki sonrasında Painkiller serisine bir reboot yapılmış ve bu sayede serinin gerçek değeri yeniden hatırlanabilmiş. Kimsenin Painkiller’ın ilk oyunu, Overdose veya reboot dışındaki hiçbir yapımını oynamasını önermiyorum; zira Recurring Evil gibi oyunlar yerden yere vurulmayı fazlasıyla hak ediyor.
[b] Puanım: 2.8 / 10 [/b]
