Neva

不喜欢这个战斗，boss大范围aoe+碰撞伤害+受击僵直+攻击控自己，让人非常难受，战斗节奏直接向魂游看齐了，对老年人反应力非常不友好，只想休闲体验画风的别买 剧情强行感动，打完boss只感觉疲劳

[b]Wieczny życia krąg, co prowadzi nas przez rozpaczy mrok[/b] Dawno, dawno temu, w odległej krainie za górami i lasami, żyła sobie odważna dziewczyna Alba. Przyjaźniła się z pewną wyjątkową, rogatą wilczycą – Opiekunką i Strażniczką – z którą podróżowała, podziwiając piękno i doskonałość Natury. Zwierzę to miało potomka –szczenię bielutkie jak śnieg i niezwykle ciekawe życia. Niestety, zdarzyło się w końcu coś, co położyło kres ich więzi. Zjawił się bowiem okrutny Cień, a wszystko, czego dotknął, ulegało zepsuciu i spaczeniu. W starciu z nim potężna wilczyca padła martwa, dziewczyna zaś cudem przeżyła i razem z osieroconym wilczątkiem postanowiła podjąć walkę. Nie dla zemsty jednak, lecz by przywrócić porządek i dawną harmonię świata. Powyższy zwięzły opis kilku początkowych minut gry jest niczym innym jak moją inwencją, osobistym wymysłem czy wyobrażeniem. W tej kilkugodzinnej, niezależnej produkcji hiszpańskiego studia Nomada (twórców głośnego Gris) nie pada bowiem ani jedno zdanie, w tym jakkolwiek przedstawiające jej tło fabularne. Ba, nigdzie nie pojawia się imię protagonistki, a o tym, że brzmi ono Alba, można dowiedzieć się jedynie z dostępnych w sieci informacji czy materiałów promocyjnych. Zresztą sama bohaterka – przez cały czas pozostając de facto bezimienną – wypowiada tylko jedno słowo, w zależności od sytuacji różnie akcentowane: Neva*. Tak wabi się jej wilcza towarzyszka. Gra opowiada historię wyłącznie samym obrazem oraz muzyką: zazwyczaj łagodną i fortepianową, momentami chóralną, żywszą i dynamiczniejszą wtedy, gdy dzieje się coś epickiego, na przykład podczas konfrontacji z bossami. Stanowi kolejny już niezbity dowód, że w elektronicznej sztuce naprawdę nie liczy się budżet, a autorski talent i wizja. Powoduje różne – niekiedy skrajnie różne – asocjacje, budząc skojarzenia z baśnią lub bajką (Król Lew), by następnie zwrócić uwagę gracza w kierunku The Last of Us Part I, bo mimo tego, jak ekstremalnie odmienne są to gry, mają ze sobą punkt wspólny: układ następujących po sobie pór roku (lato, jesień, zima, wiosna), co natychmiast rzuciło mi się w oczy. Oraz zachwyca. Nie gameplayem i nawet nie fabułą, a stylem artystycznym: w pewnym momencie naszła mnie myśl, że gdyby ktoś zdecydował się kiedyś na aktorską ekranizację Nevy, to jej operatorem musiałby być Roger Deakins. Nikogo innego nie widzę i nie chcę w tej roli. Rozgrywka dzieli się na dwie składowe; polegające na wyzwaniach platformowych przemieszczanie się po mapie oraz walkę. Jeśli chodzi o wachlarz możliwych ruchów Alby (bo to nią się steruje, podczas gdy Neva służy raczej za wsparcie niż za grywalną postać), to ma ona do dyspozycji pojedynczy bądź podwójny skok, unik oraz – dość nietypowe – pikowanie w dół, tj. wykorzystanie miecza w charakterze taranu i przebicie nim znajdującej się niżej przeszkody terenowej (lub zaatakowanie w ten sposób wroga, spadając na niego z góry). Wszystkie te manewry mogą łączyć się w płynne kombinacje, w swej najbardziej rozwiniętej formie w zasadzie pozwalając bohaterce fruwać, wykonywać rodzaj powietrznego baletu. To zaś znowu skłania gracza do szukania porównań, przywodząc na myśl zarówno kino wuxia, jak i metroidvanię: gatunek gier jednoznacznie dla mnie związany z koniecznością robienia chorych, niezmiernie wymagających zręcznościowych akrobacji, kojarzący się ponadto z piękną porażką – Ori and The Blind Forest; produkcji urzekającej i prześlicznej wizualnie, której przez stopień trudności jednak nie podołałem. Na jej tle Neva wypada pod tym względem zdecydowanie łatwiej i przystępniej, co wcale nie znaczy, że to spacerek: trafiają się tu trudniejsze sekwencje zręcznościowe, z wyśrubowanym marginesem czasowym przewidzianym na ich zaliczenie. Bywało nawet tak, że ucieczka przed wrogami stanowiła większy problem niż walka z nimi. A właśnie: walka. Tytuł ten interesował mnie od kilkunastu miesięcy, jawiąc się idealną trzecią pozycją domykającą rozpoczęty przeze mnie w zeszłym roku minicykl tematycznie i gatunkowo podobnych produkcji (o czym za chwilę). I muszę przyznać, że sporym zaskoczeniem było dla mnie to, jak dużo jest tu walki. Spodziewałem się typowej platformówki, a dostałem jej miks z dwuwymiarową grą akcji, gdzie proporcje obu tych elementów rozłożone są mniej więcej po równo. Oczywiście, absurdem byłoby wytykanie Nevie jako wady tego, że miałem o niej błędne przeświadczenie, stąd wcale tak nie czynię. Po prostu sam sobie jestem winny (choć to nie do końca dobre sformułowanie): gdy tylko jakaś gra zwróci moją wzmożoną uwagę i wzbudzi chęć kupienia jej, natychmiast zaprzestaję dalszego researchu na jej temat. Gdyż zbyt wiele razy miałem okazję się przekonać, że mnóstwo internautów lubuje się w niszczeniu zabawy innym i rzuca w komentarzach grubymi spoilerami. A skoro już przy rzucaniu jesteśmy, to młoda wilczyca może zostać wykorzystana przez Albę jako… broń miotana, niezniszczalny pocisk, którym dziewczyna celuje w konkretnego przeciwnika i eliminuje go na odległość. Bowiem z każdą kolejną porą roku Neva rośnie, zyskując nowe możliwości. Staje się wierzchowcem lub źródłem światła, rozjaśniającym mrok. Po skończonej walce potrafi też zregenerować pasek wytrzymałości Alby. Symbolizują go trzy kwiaty, a w wyniku udanego wrogiego ataku bohaterka natychmiast traci jeden z nich: łatwo się domyślić, że trzy takie potknięcia oznaczają zgon i powrót do ostatniego punktu autozapisu. Protagonistka może jednak odzyskiwać utracone częściowo życie, sama zadając przeciwnikom celne ciosy mieczem. Neva, tak jak już sygnalizowałem, nie wydaje mi się grą przesadnie wymagającą, lecz gdyby ktoś ustawicznie nie radził sobie z przejściem jakiegoś jej fragmentu, to istnieje opcja obniżenia poziomu trudności do tak zwanego trybu fabularnego. Testowałem go chwilę i moim skromnym zdaniem ułatwia on rozgrywkę aż nazbyt. Pełna wersja tekstu dostępna jest na stronie impresjezgier.pl

Incredible visuals, a small handful of interesting fights and puzzle platform sections, and otherwise really bland. It's like the devs actually wanted to make a short film.

Games are art.

非常非常非常好，难度适中，尤其是景色美的没话说

Who is cutting onions? I absolutely loved Gris, so when I saw another game from the same devs, I had to play it! They did not disappoint! Just like Gris: every scenario can become your next wallpaper + this game will change your brain chemistry! I am thinking about getting the 2 games tattoed. Out of 10, I would rate it 100. It is an unique experience to play such a beauty.

this made me cry, it has to be one of the best short story's i have played

畫風真的很美，對我這手殘黨來說戰鬥難度剛剛好，如果是習慣戰鬥的玩家就等特價當作享受一個美麗的世界跟故事吧! 解謎難度偏簡單，基本上就是跟著地圖走，多嘗試就可以~ 真的是很棒的故事跟美術~ 美的時候很美，壓迫的時候音樂跟畫面搭配的剛剛好，每一部分都非常震撼，情感非常深刻到位，真的很喜歡