Neon White

played this on gamepass before but bought it for steam as well. the story is meh, but the gameplay is great. the level design challenges your execution skill as well as your wit (timing, order of things etc.). overall really enjoying this game.

Some of my favorite movement in a platforming shooter. Makes you want to replay every level and better your times for better medals. Story is anime garbage, not saying anime is bad but has too many tropey characters that make you want to skip all the cutscenes, luckily most of it you can. Machine Girl soundtrack goes hard and works so well with the fast-paced gameplay

decent

this is trackmania

einfach ein top original. Die story ist nicht schlecht und das System echt spaßig.

one of the best indie game i recommend

Acayip iyi bu oyunu bana hediye eden eşeğe teşekürler. Oyun serri hemde baya hızlı hareketler ile patlatıyorsun özelikle kafamı dolu? yapıcak işmi yok? veya oyun oynarken video izlemeyi seviyorsan kesinlikle almalısın.

Thank god you can fast forward the dialogue

♥♥♥♥♥♥♥ awesome

Neon White: Saf Adrenalin ve Katlanılmaz Bir Hikaye Neon White'a 11.3 saat gömdükten sonra rahatça söyleyebilirim ki, oyun kelimenin tam anlamıyla harika bir deneyim ama kesinlikle kusursuz değil. Resmen sizi zorla bir speedrunner'a dönüştürüyor ve bölümleri tekrar tekrar oynatıp fena halde bağımlılık yapıyor. Ama madalyonun bir de diğer yüzü var. Oynanışa girersek, sistem tamamen "Ruh Kartları" üzerine kurulu. Bu kartları ister ateş etmek için kullanıyorsunuz, ister havada ekstra zıplamak ya da ileri atılmak için harcıyorsunuz. Ortaya inanılmaz bir hareket özgürlüğü çıkıyor. Karakterin kontrolü o kadar yağ gibi akıyor ki, ekranda yerçekimi yokmuş gibi hissediyorsunuz. Bölüm tasarımları zaten kısa, yoğun ve çok zekice. İlk başta normal yoldan bitirdiğiniz bölümü, biraz kurcaladıktan sonra bambaşka kestirmeler bularak saniyeler içinde geçmeye başlıyorsunuz. "Acaba şuradan atlasam tutunur muyum?" diye diye oyun sizi tamamen içine çekiyor. Fakat oyunun başlarındaki o rahatlık ileride fena patlıyor. İkinci yarıya geçtiğinizde zorluk bir anda tavan yapıyor; kartları milisaniyelik zamanlamalarla ve hatasız bir sırayla kullanmanız şart. Bir de o kadar akıcı bölüm tasarımının üstüne boss savaşları gerçekten çok yavan kalmış, o destansı havayı hiç veremiyor. Gelelim oyunun en leş kısmına: Hikaye ve diyaloglar. Cennetteki şeytan avcıları falan diye bir konuya giriyorlar ama diyaloglar o kadar cringe ki bir yerden sonra gerçekten katlanılmaz oluyor. Klasik anime klişeleri, sürekli tavırlara giren yüzeysel karakterler (Yellow, Violet, Red hepsi birbirinden beter), tavşan maskeli garip tiplerin saçma sapan hareketleri... Sabır testi gibi. Hızla akıp giden bir oyunda zırt pırt durup bu boş muhabbetleri dinlemek tempoyu inanılmaz baltalıyor. Size net tavsiyem: Hikayeyi zerre umursamadan direkt skip tuşuna abanın. Gerçekten hiçbir şey kaybetmezsiniz. Görsellik ve müzikler ise tam bir şölen. O canlı vaporwave estetiği, devasa cennet tasvirleri falan görsel olarak çok doyurucu. Hele o drum and bass ve EDM müzikleri... Aksiyonla birleşince resmen damarınıza adrenalin basıyor. Özetle; Neon White, oyun dünyasının en iyi ve en akıcı mekaniklerinden birine sahip ama kendi yazdığı berbat senaryoyla kendini sabote eden bir iş. Boş muhabbetleri atlayıp sadece saf refleks ve hız zevkine odaklanırsanız, son zamanlarda oynayacağınız en iyi aksiyon-platform oyunlarından birine bakıyorsunuz demektir. Puanım: 8.2/10