Lost Records: Bloom & Rage

作恶多端的集美们，

кэт разбила мне сердце и я благодарна я прошла эту игру за два вечера и теперь сижу с опухшими глазами. потому что кэт - это не просто пустой персонаж. это та самая девочка, которую ты любишь и боишься потерять. которая носит в себе целую вселенную, но не пускает туда никого, даже себя знаете, бывает такое: человек рядом, а ты не можешь сказать. боишься спугнуть, боишься, что неправильно поймут, боишься себя. и вы ходите кругами годами, а между вами — вечность молчания, редкие встречи и этот взгляд, который говорит больше любых слов кэт - она такая. закрытая, прагматичная, с кучей запретов в голове. она говорит "нравится - значит нельзя". она боится даже за руку взять, потому что если разрешит себе один раз - не сможет остановиться. и вы строите эти хрупкие мосты общения, боясь дышать, чтобы не разрушить суонн так откликается мне. та, кто помнит каждую мелочь. кто снимает жизнь на камеру, потому что так легче быть рядом, чем просить. кто годами носит в себе чувства, боясь признаться. кто в финале делает тот самый шаг, на который не решилась в юности игра даёт шанс(ы) построить эти отношения правильно. пройти все круги недопонимания, чтобы в конце - тот самый прекрасный поцелуй в хижине. когда она (они обе) наконец разрешает себе чувствовать. когда ты понимаешь: оно того стоило. всё это ожидание, все эти слёзы, всё это "нельзя" да, игра медленная. да, мистика могла бы быть пожирнее. но, чёрт возьми, эти персонажи - живые. они дышат, ошибаются, любят, ненавидят, прощают. и когда в конце суонн прыгает в бездну, понимаешь: ты бы точно так же бы прыгнул бы. без сомнений. 10/10 лично для меня за такую близкую историю, что заставила реветь (потому что в жизни, к сожалению, нет сценария и возможности переиграть) если вы когда-нибудь любили так, что было страшно - вы поймёте если нет - просто наслаждайтесь красивой картинкой и саундтреком, это того стоит [i]see you in hell[/i]

Finally, a narrative game that gets it right. The camcorder mechanic is the highlight—it’s actually fun to use and makes you feel like you’re part of the group rather than just watching a movie. The 90s nostalgia is handled well without being over the top, and the story kept me hooked the whole way through. It builds up to a massive emotional payoff at the end that I'm still thinking about. The ending leaves a lot to be explored, and I’m genuinely looking forward to the next part. Definitely worth a play if you want a solid story with a unique hook.

Lost Records очень старается казаться глубокой историей о подростках, но удивительно сочетает себе все самое мерзкое,что было в LIS и before the storm . Диалоги переполнены максимализмом, персонажи ведут себя так, будто каждый из них существует ради одной яркой черты характера, а не как живой человек. Основная механика игры - снимать окружающий мир на камеру. Это интересно ровно до того момента, пока игра не начинает подгонять тебя и ругать за попытки этот самый мир исследовать. Конфликт с местными “хулиганами” выглядит настолько высосанным из пальца, что воспринимать его всерьез невозможно. Одна девушка что-то себе надумала и вот уже вся история закручивается вокруг этого. Спасают игру только потрясающий саундтрек и атмосфера. Если бы сценарий и персонажи были хотя бы вполовину такими же хорошими, как музыка, впечатления были бы совсем другими

Lost Records: Bloom & Rage'i kütüphaneme ekleyip uzun süre bekletmiştim çünkü Life is Strange 1'den sonra dont nod'un o seviyeye tekrar çıkabileceğine, o hisleri bana yeniden yaşatabileceğine dair pek bir beklentim yoktu; ancak oyunu bitirdiğim şu an rahatlıkla söyleyebilirim ki ortaya yürek burkan, fersah fersah beklentilerimi aşan ve tek kelimeyle muazzam bir iş çıkarmışlar. Benim kalbimde yeri her zaman bambaşka olan ve oynadığım ilk yapımlardan biri olan LiS 1'de deneyimlediğim o eşsiz hislerin birebir aynısını bu oyunda da yaşadım. kelimenin tam anlamıyla kalbi sıkıştıran ve bittikten sonra bile insanı uzun süre melankolik bir boşlukta bırakan muazzam bir iş var. Oyunun en büyük başarılarından biri kesinlikle müziklerin kullanımı ve sahnelere yediriliş biçimi. Soundtrack zaten kendi başına çok iyi bir parça ama o şarkıların sahnelerle birleşmesi, tam doğru saniyede doğru melodinin girmesi o kadar kusursuz ki, hikaye ilerlerken her bir notada kalbinize bir şeylerin saplandığını, o tatlı hüznün içinize işlediğini hissediyorsunuz. Dont Nod zaten LiS 1-2 de müzik kullanma işini her zaman bir sanat seviyesine taşımıştı, bu yapımda da o ustalığı çok iyi uygulamışlar. müzik kapansa bile o his zihninizde yankılanmaya devam ediyor. Hikaye olarak belki LiS 1 veya LiS 2'nin o kült mertebesine tam olarak erişemiyor ya da onları geçemiyor olabilir ama kesinlikle ikisinin de hemen yanına, o seviyenin çok yakın bir yerine gururla yerleşiyor. Benim gibi genç bir kız olarak bu deneyimi yaşamak, hikayenin ve karakterlerin dünyasına bu kadar derinlemesine çekilmemde, o büyüme sancılarını hissetmemde büyük ihtimalle çok daha tetikleyici bir rol oynadı. Kızların birbirleriyle olan diyalogları, yüzlerindeki en ufak mimikler, vücut dilleri, ergenliğin getirdiği tavırlar öylesine doğal işlenmiş ki, oynarken kendinizi gerçekten de 1995 yılının o tozlu, analog ve samimi atmosferinde, bir genç kız grubunun tam ortasında buluyorsunuz. O dönemin havası, o arkadaşlık bağları ekrandan direkt olarak içinize akıyor. Oynanış mekanikleri de bu anlatıyı destekleyecek şekilde tasarlanmış ve hiçbir noktada insanı sıkıp ritmi düşürmüyor. El kamerasını kontrol etmek, etraftaki ufak detayları kayda almak, kızların en doğal anlarını yakalamak, sonrasında bu anıları özenle düzenleyip oturup izlemek inanılmaz tatmin edici ve keyifli bir döngü sunuyor. Karakter kadrosunun derinliği ise bu oyunu sırtlayan en temel direklerden biri olmuş. Corey aynı nathan gibi sadece daha az dramatik bir backstorye sahip. fakat ne yapmışlarsa ortaya güzel bir antagonist ortaya çıkmış. Ana karakterimiz Swann'ı yönlendirmek, onun zihnine ortak olmak ise çok farklı ve bağ kurması hoş bir tecrübeydi; hareketlerindeki o bariz utangaçlığı, içe kapanıklığı, kendi benliğiyle ve bedeniyle yaşadığı o disforiyi, yeni bir ortama kabul görme çabasını ve her şeyin ötesinde sevdiklerine, arkadaşlarına verdiği o saf, hesapsız değeri oynarken her hücremle hissettim, adeta onunla bütünleştim. Nora ise tam anlamıyla asi, aykırı bir ergen ama onu asıl başarılı kılan detay, bu asiliğin altına onun hala bir çocuk olduğu gerçeğini çok başarılı bir şekilde saklayabilmiş olmaları ki bu yönüyle bana fazlasıyla Chloe Price'ın o hırçın ama aslında sevgiye aç yapısını hatırlattı. Oyun bize Autumn hakkında diğer kızlara kıyasla çok daha sınırlı bilgi sunup arka planını biraz daha kapalı bıraksa da, onun o asil duruşunu ve özellikle Nora ile aralarındaki o sarsılmaz, birbirini tamamlayan en yakın arkadaşlık dinamiğini çok sevdim. Ancak tüm bu şahane kadro içinde benim için apayrı bir yerde duran, kelimenin tam anlamıyla kusursuz yazılmış diyebileceğim karakter kesinlikle Kat oldu. Kat’in ailevi sorunlarını, evindeki o boğucu ve baskıcı atmosferi adeta iliklerime kadar hissettim. Karakterinin içindeki o sönmeyen tutku, haksızlıklara karşı geliştirdiği o adalet ve bazen intikama varan duygu patlamalarını iliklerime kadar hissettim. oyunu oynarken kendimi en çok onunla bağdaştırdım, onun öfkesini kendi öfkem gibi gördüm. Oyundaki ilişki tercihleri ve bu bağları derinleştirme yolları da çok iyi kurgulanmış. Her bir kızla olan iletişimi ilerletmekten, aralarındaki elektriği görmekten çok keyif alsam da, hikayenin dramatik yapısına çok daha sarsıcı ve derin bir boyut kattığına inandığım için romantik seçimimi Kat’ten yana kullandım ve aldığım bu kararın oyunun gidişatına etkisi beni inanılmaz tatmin etti. Genel olarak bakıldığında bu oyun, piyasadaki çoğu yapımın yanına bile yaklaşamadığı bir şeyi başardı: Beni ekran başında defalarca içtenlikle gülümsetti ki bunu bende başarabilen oyun sayısı gerçekten çok azdır. Aynı zamanda sürekli gözlerimin dolmasına, ya hüzünden ya da o anın yaşattığı saf mutluluktan içimin parçalanmasına neden oldu. Çünkü ekrandaki karakterler o anları yaşarken, ben sadece bir oyuncu gibi hissetmedim; sanki onlarla birlikte o odada oturan, o maceralara atılan beşinci kişi bendim ve her şeyi onlarla birlikte yaşamış kadar oldum. Günümüzden geçmişe gitmek daha iyi bir derinlik katmış. Hikaye odaklı, atmosferik oyunlara kelimenin tam anlamıyla bayılan biri olarak, böyle bir yapımın hak ettiği ilgiyi görememesi gerçekten can sıkıcı. Bu oyun kesinlikle ama kesinlikle bu kadar underrated kalmayı hak etmiyor. Oyun dünyasının içine serpiştirilmiş olan, gerçek hayattaki müziklere, filmlere gönderme yapmaları da dünyayı çok daha yaşayan bir yer haline getiren, fark ettiğimde yüzümde tatlı bir tebessüm oluşturan çok hoş detaylardı. Teknik açıdan bakarsak, oynarken karşılaştığım birkaç ufak tefek görsel bug ve düzeltilmesi gereken ses sorunları dışında oyunun deneyimine gölge düşüren büyük bir sorun yoktu sadece oyun bir kaç kere hata verip kendini kapattı. Finali ise her şeyiyle çok içime sindi, beni duygusal olarak tamamen doyurdu. Tabii ki bir LiS 1'in bende bıraktığı o devasa, ikonik etkiyi ve nostaljiyi tamamen geçmesi imkansız ama bu oyun kesinlikle onun o sarsılmaz tahtının hemen yanına gururla kurulmayı hak ediyor. Baştan sona bir insanın yaşayabileceği tüm duygusal spektrumu bana tattıran, beni bu türe bir kez daha körkütük aşık eden ve bittikten sonra bile kafamın içinde dönmeye devam edecek olan muhteşem bir oyundu. kesinlikle şans verilmesi gereken bir yapım. [i] "See you in hell, You'll fit in well I'll be your queen and you'll be under my spell In hell, time to repent For the fear, the harassment, and the harm that you did..." [/i]

what a roller coaster. it took me a while to get used to the voice acting of swann, but once i got used to it, i really fell into it. the other girls have stronger acting and feel better fleshed out. visually very pretty, most scenes are during that golden hour that dontnod is great at. i really liked the fact some dialogue options don't populate unless you let the other character express more. not sure if i can do another full playthrough but catch it on sale if you're not 100% sure.

[h1]DON'T NOD是全世界最会写小镇女孩酷儿情的游戏厂商！[/h1] [h2]在那短暂又漫长的夏日里我们经历了一生，太多热烈又单纯的情绪将我们碾碎又重新黏合，每一个留下的缝隙处蔓延出了一根根枝丫。于是在后来的回首中才会发现我们在细碎处才活得完整。[/h2] 这作相比LIS，出场的人物和场景少了许多，但也更加集中于四位主角的人物描绘与互相之间的感情构筑，同样不变的是依旧高超细腻的叙事手法，依旧真实的代入感，不像单独观看任何文艺作品，而是真正地融入那些细碎昏黄的瞬间，平静温暖的底色下是抹不去的悲伤和遗憾，独属于青春和夏天的疼痛与成长。 这作在保留继承LIS的拍照收集的玩法下，将其变更为了手持camcoder，更加深化了在其故事中发挥的关键联结作用，录制并不只是单纯的记录，而是作为主角Swann以及玩家的眼睛，将周遭所观察的事物赋予上独属于我们的感情。每个人拍摄的片段都不会相同，[spoiler]因此在大结局看到自己拍的那些画面再度整合在一起，[/spoiler]内心感到无比的触动，那是我作为看不见的第五人和这四位女孩共同拥有的夏天，共同经历的冒险。 看到被很多人诟病的tape1叙事慢问题，我反而觉得这样的节奏格外舒服，这给予了玩家充足时间来探索这个密歇根的小镇，来结识这样四位独特的女孩，虽说只是一个短暂的暑假，可那些共同经历的瞬间似乎都成了定格的永恒。[spoiler]夜晚废弃的游乐园寻物，车库里临时组建的band，拍摄傻气的MV，将废弃的小屋改造成只属于自己的hideout，[/spoiler]每分每秒都means a lot。 微微插入的超现实和诡异氛围有一种I Saw The TV Glow之感，停在了刚好能给故事加上一层神秘的元素又不会失去原本的真实。不得不感叹当代Queer媒体的气质真是在某种程度上出奇的一致且迷人。（maybe Lynchian仍在发力） 选曲也依旧是保持超高品味，以及感觉是不是每首出现在游戏里的插曲都是女主唱（？），一定会狠狠听Kat的cassette555... 谁能不爱上Kat！[spoiler]真正做到向死而生的女孩儿...到最后才知道她的叛逆厌世和不屑并不单纯是天生的性格导致，而是事出有因，只是想在生命最后的时刻真正体验活着的感触，将每秒感受到的情绪最大化，死亡的恐惧和悲伤才不会追上最后的步伐...[/spoiler] 还有不得不提的一点是建模的眼睛真的太灵气太有情绪了！虽然角色的表情和动作还是有几分生硬，但眼神的描绘在好几次大特写下都十分令人难忘，真的能从单单瞳孔的颤动体验到角色复杂的心情。 随便写到这里发现还有很多很多戳我的点无法做到一一罗列，总之感谢DON'T NOD让我在很多年前的夏天玩上了LIS，在今年夏天的正式开始前玩上了Lost Records。