To uczucie, kiedy chcesz zagrać w indie przygodówkę o cezarze, a dostajesz kulawe RPG będące przykrywką dla mokrych snów autora.
Co jest HOT:
+ akuratny historycznie początek z podłożonymi głosami nie zapowiada przez chwilę tragedii;
+ warto za tak niską cenę zagrać w takie paskudztwo, by docenić dobre gry wyrabiane metodą chałupniczą.
A co NOT:
- nie ma żadnych opcji, więc muszę przyjąć, że nigdy nie planowano napisów pod ten creepy voice acting;
- wydawało mi się, że gra będzie gadanko-przygodówką, jednak ku mojemu zdumieniu okazało się, że mam drużynę nastawioną na walkę, a w niej Drusillę leczącą magicznymi buziakami, jej niewolnicę Lucę posługującą się czarną magią i petroniusza Macro z wściekle czerwonymi oczami;
- pokój Kaliguli sąsiaduje z sypialnią jego siostry, Drusilli. W jednej z szuflad udało mi się znaleźć jej gacie, na co cysorz stwierdził "no, lepiej je przechowam". "Otrzymano majtki siostry", które Kaligula może wyekwipować w zakładce "headgear";
- idę do jadalni, zaczepiam strażnika.
S: The food smells great.
K: You mean my food smells great, say it!
S: Your food...
K: My food!
S: What?
K: ...;
- jak się zresztą przekonam w dalszej części gry, reakcją Kaliguli na 90% dialogów jest "...";
- generalnie jakość dialogów jest powalająca. Kaligula oświadcza senatowi, że teraz on tu rządzi. Jeden z senatorów mówi na to "Ooaah.". Inny senator na widok Kaliguli na Incitatusie: "Ohhha I like the horse.";
- cameo ma Klaudiusz i jego rola ogranicza się do powiedzenia jednej linijki w sali tronowej: "I was just keeping a eye on your throne my Emperor. Such a nice looking throne."
- senatorzy muszą dzielić jeden jedyny portret dialogowy, więc to wygląda tak, jakby jeden i ten sam senator jednocześnie spał, podlizywał się, krytykował, siedział w lochach, umierał a potem szedł awanturować się o żonę;
- Kaligula dostaje gorączki i w majaku sennym kłóci się z Incitatusem, którego portret zasłana cały ekran. Przez bug ten portret nie zniknął, więc kilka kolejnych scenek (w tym mordowanie senatorów) trzeba było oglądać zza jego kopyt;
- statyści mają po jednej linijce dialogu niezmiennej niezależnie od wydarzeń - i tak pod komnatą Kaliguli siedzi typ, który cieszy się, że można będzie normalnie rozmawiać bez strachu, niezależnie od tego, czy przed chwilą umarł Tyberiusz, czy nowy szef kazał wymordować senatorów na uczcie;
- podczas walk postacie są rzucone z lotu ptaka na krajobraz. Problem w tym, że postacie są z lotu ptaka, a krajobrazy nie, więc mamy np. Drusillę sfruwającą z drzewa na wrogów z harfą;
- system RPG jest pozornie rozbudowany - no są te przedmioty, unikalne umiejętności, gość przed pałacem daje nam sidequesta, na mieście jest kilka sklepów, można ulepszać bronie, w skrzyniach są głównie napoje leczące. Wszystko fajnie, szkoda tylko, że obowiązkowych walk jest zaledwie trzy - jedna we śnie, gdzie cały obszar to jaskinia Zubatów, no i germańskie zasadzki w lesie. Tyle. Po wyjściu z lasu Kaligula każe zamordować Marco, w kolejnej scence umiera Drusilla, zastanawiam się, jak mam walczyć bez tanka i healera, po czym Kaligula zostaje zamordowany. KONIEC.
"I Am Caligula" to leniwe byleco z bylejakimi dialogami, niedopracowanymi szczegółami, fatalnym tempem fabuły, pustymi lokacjami oraz nieintuicyjnym rozwojem rozgrywki (łatwo przypadkiem przejść do kolejnego segmentu bez zbadania obszaru i jednocześnie gra potrafi mylnie nas kierować w kolejne miejsca). Podejrzewam, że ta gra to głównie próba uszczknięcia trochę grosza na fetyszu autora, który jest mocno zajarany na kazirodczy wątek, któremu poświęca niedorzeczną ilość czasu. Przejrzenie stemowego portfolio twórcy zamienia to podejrzenie na pewnik.
