[b]Pusta powłoka[/b]
Husk to dosyć typowy przedstawiciel swojego gatunku. Potworna historia poprzeplatana momentami walki i ucieczki. Jak każda, rozwija przed Nami coraz więcej faktów i wchodzi w symbolizm budując niepokój, ale też chęć zrozumienia - a przynajmniej udaje że to robi, bo niestety gra od początku zwyczajnie nie pociąga ;)
[b]Pęknięta skorupka pisanki[/b]
Już od samego początku rozgrywki możemy trafić na pewnego rodzaju niedoróbki, usterki czy po prostu błędy. Graficznie mogą to być, otwarte drzwi wychodzące ze ściany zamiast wiszące na ościeżnicy, drzewo (chyba) w formie nieregularnej bryły pokrytej domyślną szachownicą, hydrant przebijający stojące na trawniku auto albo ściany niby jednego pokoju a jednak nie stykające się ze sobą. Jest tego sporo, trudno tego nie zauważyć, ale też nie oszukujmy się, przedstawiony świat sam w sobie nie jest normalny. A jak zdecydujemy się nie skupiać na tych odstępstwach, to zobaczymy całkiem ładny (w sensie brzydki, ale ładnie zrobiony) świat. Oglądajcie ściany! Oczywiście o ile zobaczymy, bo jest tu też kilka miejsc, które jakby z przymusu spowito nieprzeniknionym mrokiem. Muszę też wspomnieć, że miałem problemy żeby w trakcie gry poprawić opcje graficzne - menu przestało reagować na kursor i wymagane było zamknięcie aplikacji gry.
Z innych, nie graficznych problemów, występują zauważalne problemy z tekstem. Raz, jest to niepełne tłumaczenie, np. interakcja "podnieś" jest po ENG, dwa, tekst bywa niepoprawnie sformatowany, np. nieprawidłowy podział i przeniesienie akapitu. Pod koniec gry, jedna z wypowiedzi była powtarzana w kółko przez cały czas trwania sceny.
Za pewne niedogodności uznaję również brak możliwości przełączania pozycji do skradania oraz nierówne rozłożenie miejsc zapisu stanu.
[b]Brzękające puszki[/b]
Podobnie jak w innych tego typu grach, przyjdzie Nam wchodzić w interakcje z przedmiotami. Ten element również potrafi rozczarować. O ile na początku dostajemy kilka różnych sposobów na doświadczanie świata, bo mamy przesuwanie i przełączanie (jako ciągnięcie myszką) a potem to w zasadzie tylko zakręcanie (wykonywanie ruchów okrężnych myszką). Szkoda że tak mało, bo podnoszenie i obracanie przedmiotów nie niesie za sobą wiele frajdy (choć tył notatnika czy zdjęcia jednak warto obejrzeć). Mało rzec, że Twórcy byli na tyle leniwi, że wszelkiego rodzaju klucze obrazowane są przez dokładnie ten sam model obiektu. Jako, że przedmioty są dodatkowo podświetlane, to niestety często się zdarzy, że zanim znajdziemy coś ciekawego czy użytecznego, pierw to zobaczymy przez ścianę (obrys podświetlenia prześwituje). Inną irytującą przypadłością Naszego protagonisty jest wyłączanie podręcznego światła (przez całą grę są trzy różne "latarki") przy każdym podjęciu interakcji z przedmiotem. No ale walające się po całym miasteczku puszki aluminiowe są świetne, serio! Takich luźnych elementów, które reagują na Naszą postać jest więcej, ale tylko puszki są mało widoczne i brzęczą odkopane. Mimo wpadania na nie w różnych etapach, niezmiennie mnie zaskakiwały :)
[b]Sześć łusek[/b]
Podczas rozgrywki, nie obędzie się bez konfrontacji. Z przeszkadzającymi Nam, w spokojnym poznawaniu historii, tutejszymi maszkaronami, możemy sobie poradzić jedynie na dwa sposoby: ucieczka/ominięcie lub wykorzystując broń palną. Jako że na wstępie brakuje Nam tej drugiej opcji, to musimy sobie radzić skradając. To działa niezbyt intuicyjnie a do tego dobrane im dźwięki mogą wprowadzić Nas w błąd sugerują Naszą nieostrożność. Często jest jednak tak, że co byśmy nie zrobili, to pewna część tych paskud po prostu musi podwyższyć Nam ciśnienie (choć od razu zaznaczę, że nie jest to przesadnie straszna gra). Ucieczka jako taka nie jest w zasadzie opcją, jako że oni są szybsi, ale mając gazrurkę, możemy na moment (dosłownie sekunda czy dwie) oszołomić jegomościa. Trzeba jednak wiedzieć, że Ci potrafią forsować drzwi, więc póki muzyczka przygrywa - wiej! No ale jak już dorwiemy się do broni, to sprawa się rozjaśnia. Mimo wrażenia sporego ograniczenia zasobów amunicji przyznam, że nigdy mi jej nie zabrakło a kładłem prawie każde straszydło. Niestety strzały trafiają TYLKO świadomego i odpowiednio bliskiego celu, więc trzeba dać się zobaczyć i wyczekać z pociągnięciem za spust. Tu też wtrącę uszczypliwie, że animacja ładowania rewolweru zawsze wysypuje 6 łusek. Naturalnie przyjdzie Nam się zmierzyć również w Bardziej Osobistym Starciu Specjalnym, ale szkoda więcej o tym gadać :| Warunki tego "pojedynku" są okropne a to wątpliwe wyzwanie dodatkowo ogranicza pojawiająca się na ziemi amunicja :\
[b]Solidne cztery ściany[/b]
No nie ma co ukrywać, nie jestem zadowolony, ale jedno muszę Twórcom przyznać. Ta gra ma bardzo dobrze przygotowany projekt poziomów. Nie ma tu żadnych śladów farby, żadnych wirtualnych wskaźników i kompasów a mimo to, ani razu się tu nie zgubiłem. A nie jest to gra czysto liniowa, bo poziomy takie jak "Jaskinia" i "Szpital" nie są jednokierunkowym korytarzem. Więc ten element, obok grafiki, jest zdecydowanie na plus. Szkoda tylko, że logicznie rzecz biorąc, momenty wstrzymujące Nas w podróży, po tych lokacjach, są płytkie, a nawet głupie. Podobnie sprawa się ma ze sprzętem (latarka, broń), które w pewnych momentach są niedostępne - nie są to fajne zabiegi, ale mają przynajmniej jakąś podstawę i to też chciałbym docenić.
[b]Pustka w głowie[/b]
Gra zwyczajnie nie może się podobać wymagającym Graczom. Czy to pod względem wiarygodności, zdarzeń, postaci czy miejsc (wszelkiego rodzaju sztuczność w blokowaniu przejść, czy połączenia pomieszczeń). Tak na prawdę, przez całą rozgrywkę nie wiemy co, nie wiemy gdzie, nie wiemy jak. Mamy, jako Gracze, dokładnie zero motywacji do ciągnięcia tej "podróży". I na sam koniec realnie, trudno mi zrozumieć czy to co wykoncypowałem jest tym o co chodziło Twórcom. Mamy tu trzy silne płaszczyzny narracyjne, które bardzo słabo się ze sobą wiążą i podobnie kiepsko ze sobą rywalizują. To nie to!
