Don't Chat With Strangers

Don't Chat With Strangers to gra z pozoru krótka i łatwa do przejścia. Słowami klucz są tutaj "z pozoru". Dla mnie cała ta przygoda to była istna katorga, no ale po kolei. Fabuła jest prosta. Wcielamy się w gościa, który po pijaku wjechał w jakąś kobietę. Zupełnie jak Tomasz Hajto gdy potrącił starą babe na pasach. Potem po ucieczce, zaczyna się gra. Pobudka w środku nocy przez widomość, która przychodzi na jego komputer. Okazuje się, że chłop pisze z duchem zabitej przez niego kobiety, która w zależności od sposobu prowadzenia z nią rozmowy albo go zabije albo da szansę na odkupienie. W wiadomościach jest raczej miła tak później przynajmniej dla mnie stała się niesamowicie kapryśną zjawą, mówiąc delikatnie. Tak jak z początku zapamiętanie numeru stanowiło dla mnie problem, tak gdy dotarło do mnie, że pierwsze trzy cyfry są takie same, już było mi łatwiej. Przynajmniej z tym. Następnie było już... tylko gorzej. Ten babsztyl podczas obserwowania jak gram dla niej w "Mechs VS Fruits" zabijał mnie bez powodu, tak jakby to była jej zachcianka. Już pomijam fakt, że ta minigra bardzo lubi wyrzucać naszego robota na owocach, które z automatu go zabijają. Cała gra przy pełnej dozie szczęścia by przejść ją na raz powinna zająć jakieś 15 minut, zajęła mi prawie 11 godzin. Szybciej zrobiłem osiągnięcia z każdą śmiercią niż za ukończenie gry. Wisienką na tym rozjechanym torcie jest osiągnięcie, którego nie ma w grze xD. Do zdobycia go trzeba pogrzebać w plikach gry, żeby wpisać go zamiast innego. Cała ta uciążliwa rozgrywka przekłada się na ocenę 2/10. Te dwa punkty są za ciekawy pomysł i prosty styl graficzny.