Devil May Cry 4 Special Edition

Devil May Cry 4: Special Edition'ı bitirdikten sonra serinin neden aksiyon türünün en önemli temsilcilerinden biri olduğunu bir kez daha anladım. Oynanış tarafında önceki oyunlara göre büyük bir gelişim var. Dövüş sistemi çok daha akıcı, kombolar daha özgür ve karakterlerin kendine has mekanikleri oyuna sürekli farklılık katıyor. Oyunun en dikkat çeken yeniliği Nero. İlk başta Dante'nin yerini doldurabilir mi diye düşünsem de, Devil Bringer kolu sayesinde savaş sistemi oldukça eğlenceli hale geliyor. Düşmanları kendine çekebilmesi, havada komboları devam ettirebilmesi ve agresif oynanışı sayesinde kısa sürede alıştığım bir karakter oldu. Dante ise yine sahneye çıktığı anda tüm karizmasını gösteriyor. Kendine güvenen tavırları, düşmanlarla dalga geçen konuşmaları ve umursamaz mizacı karakteri her zamanki gibi unutulmaz yapıyor. Dört farklı dövüş stilini anlık değiştirebilmesi ise oynanışı bambaşka bir seviyeye taşıyor. Special Edition ile gelen Vergil, Lady ve Trish gibi oynanabilir karakterler de tekrar oynanabilirliği ciddi anlamda artırıyor. Özellikle Vergil'in hızlı ve güçlü oynanışı ayrı bir keyif veriyor. Grafik tarafında oyun yaşını hissettirse de sanat tasarımı ve efektler hâlâ oldukça başarılı. Boss savaşları etkileyici, müzikler ise aksiyonun temposunu sürekli yüksek tutuyor. Dövüş sırasında alınan keyif serinin en güçlü yönlerinden biri olmaya devam ediyor. Oyunun en büyük eksisi ise hikâyenin ortalarında aynı bölgeleri Dante ile tekrar dolaşmak zorunda kalmamız. Bu tekrar hissi zaman zaman oyunun temposunu düşürüyor. Hikâye de Devil May Cry 3 kadar akılda kalıcı olmasa da karakterler sayesinde ilgi çekici kalmayı başarıyor. Genel olarak Devil May Cry 4: Special Edition, serinin en eğlenceli oynanışlarından birine sahip. Akıcı combat sistemi, birbirinden farklı oynanabilir karakterleri, karizmatik atmosferi ve yüksek temposuyla aksiyon oyunu seven herkesin denemesi gereken yapımlardan biri. Bazı tekrar eden bölümler can sıkıcı olsa da sunduğu oynanış bu eksikliği büyük ölçüde unutturuyor. Puanım: 9/10 "The time has come... and so have I."

la mejor compra de mi vida <3

Tenia todas para hacer todo bien y terminó haciendo todo mal. La jugabilidad de Nero es un asco y Dante es la sombra de lo que fue en DMC3 y lo que es en DMC5. Si no existiese el 2 sería el peor dmc

MÔ BOM SLC

guzel

No sera el mejor DMC pero es muy disfrutable

Before continuing with the review I'd like to start off with the fact that the game is nigh unplayable currently with the constant startup errors and crashes, and if by some miracle it manages to load, it must be set to a low resolution to run properly. Fix your fkn game Capcom </3 Anyways. Despite being painfully unfinished, I would say most other aspects of this game are great. The combat, albeit rough in some areas, is quite smooth and fun. However, the enemies were very clearly designed with Nero's play style in mind and therefor it was a bit difficult to get used to other characters. Nero himself was a great addition to the cast, his personality fits quite well and I really like his design(s). The same goes for all of the newly introduced characters, especially Credo which is why I think his death was a waste. To add onto my previous complaint about the enemies, some of them seemed to have been made intentionally tedious to fight to make the game a bit harder due to it being unfinished, with Mephistos and Fausts arguably being the worst enemies.. the Chimeras and Frosts also come close but they were at least manageable by using the devil bringer. The bosses were fine with the exception of Sanctus/The Saviour and Bael & Dagon. The final boss fight with Sanctus might be one of the worst in the franchise, up there with Arkham and the Infested Chopper. Agnus too was a bit ass at some points. Of course, the fights with Dante are the best in the game and kinda carry, and Echidna was also quite fun. Overall, none of the lesser enemies were particularly fun or notable, with the Scissors and Bianco Angelo's being the only exceptions for me. Not only were they fun but they also fit quite well into the theme that the game was going for, unlike the rest of the lesser enemies which were quite boring in terms of design and looked kinda out of place. Anyways, this leads me to one of my favourite aspects of the DMC games which is the designs and motifs. Much like its previous two titles, DMC4 incorporated the characteristic gothic/baroque aesthetics of the franchise, only in a more ''lighter'' version this time. I quite liked Fortuna City as a whole, it contrasted a lot with the environmental designs of the previous games with it being much brighter and ''holier'', yet still having the dark undertones. Likewise, the castle was also a beautifully designed area and had a great atmosphere. I didn't really like the forest area, it was a bit underwhelming compared to the levels leading up to it and was very easy to get lost in. Overall a very fun and visually pleasing game with great combat and good themes. Unfortunately, it was left unfinished due to being rushed which makes it tedious to replay, and was poorly ported with it's newer updates making the game nearly unplayable. It had huge potential so I'd love to see it fully completed with a remake one day, *wink wink* Capcom.. ;)

Игра крута но жаль что боссы не такие веселые и интересные один лишь босс файт самый интересный только с Данте а остальное так себе но все же получилось круто локации красивые и комбо шедевральны

mogs 1 and 2. 3 is still goated though.

YES