Cradle

ну прикольная, чо

genial.

Fairly interesting story, but if you're the type that likes any kind of closure i cannot recommend this. If you like the vibe of the game and have a few hours to burn i can recommend it. Though the puzzle/minigame part isn't all that hard i got stuck on one, but that is probably the most divisive part of the game. Luckily there are only a few of those. Personally i liked the worldbuilding and how a highly advanced / a bit of cyperpunk like society has invaded the Mongolian Steppes. There is a whole interesting mystery plot about you and the robot lady you have in your house, but while that is interesting it's fairly disjointed. One thing of note is that you have to start a new game to get the tutorial and if you're a goof like me and selected continue it just drops you at be beginning of the game. For the price dependent on your budget i would say it is fair to wait for a sale as the game itself for me without the breaks i took was only around the 3 hour mark.

Very interesting world and story. It's bogged down somewhat by the short minigame segments and poor voice acting. You should pick it up if you like short narrative/exploration games.

Spending your time in a yurt with a woman who's also a vase and occasionally doing arcade jumping puzzles might not sound great, but I promise you it's brilliant.

Nawet nie mam ochoty kończyć tej gry. Skusiła mnie obietnica cyberpunkowego klimatu (zwłaszcza w wersji mongolskiej), oraz interesującego świata. Dostałam wielkie rozczarowanie. Zaczyna się całkiem dobrze, mnóstwo lore, duża interaktywność, karmienie orła i kontrast technologii z tradycyjną jurtą. Bardzo ładna lokacja, startowa i zapowiedź dużej intrygi. Niestety, w miarę odkrywania opowieści i samej rozgrywki, robi się coraz gorzej. Cała gra sprowadza się do ciągłego wracania w to samo miejsce i powtarzania tej samej (beznadziejnej) minigierki, po to żeby przynieść kolejny fant i uszłyszeć kolejną część historii, która się kupy nie trzyma. Za trzecim razem się wściekłam, przy czwartym się poddaję, nie mam już do tego serca. Mimo tak wielu szczegółów rzeczywistości podanych w formie ekspozycji, gracz dostaje pustą planszę i w zasadzie dwie lokacje, przez co w ogóle nie ma żadnego połączenia emocjonalnego ze światem gry. Dużo zostaje mu powiedziane, ale niczego nie doświadcza. Z kolei te motywy, które są najbardziej angażujące i aż się proszą o stanie się główną częścią tej historii to epizody, mające niewielki, bądź zerowy wpływ na historię. Kolejnym problemem jest ogromna niespójność rzeczywistości w grze. Odnoszę wrażenie, że upchano tam masę zupełnie przypadkowych motywów, bez przemyślenia, po co się je tworzy, jakby mnogość szczegółów miała zamaskować brak ogólnego zamysłu. To pomieszanie z polątaniem, brak konsekwencji i zdecydowania powoduje, że bardzo ciężko jest zawiesić niewiarę i "kupić" ten świat. Z jednej strony mamy cywilizację bardzo zaawansowaną technologicznie, bardzo zorientowaną na segregację genetyczną (już mniejsza o to, dlaczego, chociaż samo uzasadnienie jest też wyssane z palca), a z drugiej strony, zamiast cisnąć w inżynierię DNA i profesjonalną hodowlę, latają po opuszczonych ogrodach, na kompletnym zapupiu z magicznym czytnikiem, żeby zerwać kwiatki o odpowiednich parametrach. Ludzie już w XVII wieku to lepiej ogarniali. Te nieszczęsne gerbery to tylko czubek góry lodowej nonsensów, które mogła bym tu przytoczyć, a nawet nie dokończyłam gry. Chociaż, trzeba oddać twórcom to, że sama koncepcja postrzegania piękna przez społeczeństwo w tym świecie jest intrygująca i zasługuje na poważniejsze potraktowanie. Podsumowując - jest to gra, która gdzieś głęboko w swoim corze, wyrosła z niezwykle ciekawego i oryginalnego pomysłu. To widać, bo są tam koncepcje, które odpowiednio pociągnięte, mogły by wyewoluować w niezwykle poruszającą opowieść. Niestety, w procesie twórczym, wydarzyło się coś, co położyło tę produkcję po całości. Nie wiem, czy to brak czasu, brak budżetu, czy zmiany kadrowe, czy złe decyzje. Efekt jest... jaki jest... szkoda. Mimo, że dostrzegam, że był w tym potencjał, nie jestem w stanie znaleźć w tej grze ani jednego powodu, żeby ją polecić. Nawet jako ciekawostkę.

Muy bueno, no lo entendí.

This game is quite peculiar, and I almost fall into saying a product of it's time... but that's not exactly true. Maybe when the devs started working on it that would be true, but this was released in 2015 there were already plenty of indie games that went far and beyond this, both in gameplay and narrative. Firstly, even before I get to the gameplay, I must say that this running in Uningine is not helping the case for this game at all. Unlike other engines, the version they used aged very poorly, with incredibly few resolution options, even for the time, and if you dare to alt-tab out of the game... well, you'll find a new special kind of software/control hellscape. If you could at least save on demand, but no, the game only autosaves after completing each task, so if you leave on halfway you neet to restart it, and the tasks... The tasks, most of the gameplay, let's be honest, is tedious. This is a mix of a point and click type puzzle done through the mechanics of walking simulator trying to be an immersive sim, and failing at all points. There are too many objects that you can interact with, the instructions are not clear, and most of the time you cannot figure out if you're supposed to use object A that fits the instruction's description or similar object B that actually is the one you're meant to use. Not only they are all kinda of similar, also they are too indistinct to the enviornment making both navigation and identifying useful objects suprisingly difficult. The other type of gameplay, has nothing to do with this, it's a cube-based arcade puzzle in a VR space that is narratively justified, but frankly very poorly and doesn't work with the rest of the game. Ironically it might be the more competent part of the game, but it's always the same just with a few colour changes, and not particularly fun. The story, the so called best part... I don't know. One one hand it's an accidental most-Philip K. Dickish story of all time, and the premise has a lot of potential. It even has this brilliant moment, after a world plague hits the world, there's the formation of a new upperclass and the societal need to tax them to sustain the lower class, and it could have gone on to explore this tension and contradiction. Instead, it derails into a much less interesting personal drama, another separate psychological desease unrleated to the first, but which uses the same "solution", and a few other things that make little sense relating to DNA. Often I've seen Ida refered as a companion, but let's be frank, she is not that, she's the sole quest giver for most of the game, while also being a captive waifu. We get very little characterization out of her, she's mostly a tool, and is very poorly handled, vering quickly into accidental misoginy, especially when our absolutely monotoned protoagonist decides to shift into disinterest at the worst possible moment. Somehow, the best character is Tabaha that's in the game for like 5 min, and is mostly an emulation of a random Hollywood character actor. Finally, the game just derails fully at the end with its abrupt weird ending on what looks like a mix of a videoclip and an incompetent student art film, that adds nothing and just rethreads things we already knew. It took me way longer than what Steam decided to register to play this. Apparently you can finish this game in about 2 hours if you know where you are going, in reality, you'll take 4 to 5 times as long, because the gameplay is quite obtuse.

Интересная история и абсолютно вср**ый геймплей. Плюс ачивки накопительные идиотские, нафиг так делать?

цікава автентична гра, можливо не для всіх, але кому зайде тому зайде. 7/10