Arx Fatalis

Arx Fatalis to tytuł, który, w mojej ocenie mógłby wchodzić w szranki z Gothikiem jeśli chodzi o status kultowości. Ma ku temu parę solidnych argumentów, ale niestety jeden z nich jest wytrącony tej grze na starcie: brak polskiej wersji językowej. Gra ukazała się w czasach, kiedy każda produkcja z dubbingiem - niezależnie od jego jakości była od razu milej witana na naszym rynku. Samo miejsce akcji, czyli podziemia podzielone na kondygnacje, zamieszkane przez najróżniejsze stworzenia, wręcz ocieka klimatem. Wystarczy wspomnieć sekcję w krypcie, która jest niesamowicie mroczna i bardziej przywodzi na myśl horror niż klasycznego RPG-a. Efekty dźwiękowe tylko potęgują wrażenie niepokoju. Muzyki w grze jest praktycznie zero, bo to odgłosy otoczenia i delikatny ambient odpowiadają tutaj za budowanie atmosfery - gęstej, wrogiej wobec gracza i bardzo tajemniczej. Gra ma wciągającą fabułę i mimo iż jest właściwie bardzo liniowa (misje poboczne można policzyć na palcach dwóch... no może trzech rąk) to samo tempo rozgrywki jest dość dobrze wyważone. Gra zasłynęła swego czasu praktycznie niespotykanym systemem magii, który polega na rysowaniu run po ekranie i tutaj dochodzimy do clou - ta gra to immersive sim przez duże I. Mimo swojej liniowości pod względem fabularnym, sama rozgrywka daje masę swobody. To, co do dziś pewnie robi wrażenie, to możliwości "craftowania" - możemy tu upiec chleb krok po kroku za pomocą mąki i wody, po czym postawić go przy ogniu i patrzeć, jak rośnie na naszych oczach. Możemy tworzyć mikstury z własnoręcznie zmielonych ziół. Najpierw rozgrzewamy metal u kowala, by potem stworzyć z niego jakąś użyteczną broń. Napotkamy też element survivalu w postaci głodu. Nasz ekwipunek, tj. broń i pancerz, stopniowo się zużywa. Później możemy go naprawiać, choć odbywa się to kosztem jego maksymalnej wytrzymałości. Gra jest niesamowicie interaktywna, a to chyba jej największy plus. Do wielu sytuacji możemy podejść na kilka sposobów: spróbować rozwiązać sytuację pokojowo, wyrąbać sobie drogę za pomocą broni białej czy poradzić sobie przykładowo lewitacją lub skradaniem się. Ciężko mi zmieścić całą esencję rozgrywki w paru zdaniach, ale naprawdę warto do niej przysiąść nawet po tylu latach, zwłaszcza gdy jak ja lubisz gry, które nie prowadzą cię za rączkę i dają dużo swobody w osiągnięciu celu. Największym i praktycznie jedynym poważnym minusem produkcji jest źle wyważony balans stylów rozgrywki. Problem jest na tyle potężny, że granie postacią wyposażoną w łuk i broń finezyjną traci całkowicie sens. System „cichych” zabójstw jest spartaczony podobnie jak mechanika skradania się. Przykładowo – powolne chodzenie generuje mniej hałasu niż poruszanie się na kucakach, a klasyczny backstab trwa o wiele zbyt długo. Obrażenia z łuku są zależne od odległości, a poruszanie się po wąskich korytarzach z naciągniętą cięciwą jest problematyczne. Przy wybraniu buildu wojownika należy się liczyć z nagłym skokiem poziomu trudności w mniej więcej połowie gry, gdzie każdy pojedynek staje się olbrzymim wyzwaniem. Z drugiej strony wcielenie się w maga sprawia, że gra stopniowo staje się coraz łatwiejsza, aż do tego stopnia, że większość przeciwników możemy kłaść jednym czarem, a zaklęć jest naprawdę dużo. Najbardziej polecałbym po prostu build mieszany, tak jak robi to większość graczy tutaj – połączenie magii, walki bronią białą i trochę pobocznych umiejętności. Mimo tych problemów Arx Fatalis pozostaje jedną z najbardziej klimatycznych i interaktywnych gier RPG tamtych czasów. To produkcja miejscami toporna, nierówna i zdecydowanie nie jest to coś dla każdego, ale jeśli ktoś lubi gry, które nagradzają ciekawość i eksperymentowanie, trudno nie docenić tego, co Arkane udało się tutaj stworzyć. Zwłaszcza, że gra potrafi zaskoczyć bardzo nietuzinkowymi rozwiązaniami i pomysłowością, która obecnie nie jest regułą. Jedynie dodam, że jeśli chcesz spróbować zagrać to polecam wgrać patch Arx Libertatis – bez tego ciężko jest w to grać na dzisiejszych systemach.

ого

7\10 لولا بعض الحاجات الغبيه كان صارت 10 من 10 واضح ماسو بلاي تيست لها

A ver, es un juegaso, pero es una garcha la versión de Steam no anda a menos que uses Arx Libertatis, que encima, en teoría, tiene falsos positivos de virus, pero es muy bueno en varios sentidos: inmersivo (jeje), divertido, creativo, atmosférico, y la historia, si sos medio virguero del rol, te va a atraer. Ahora sí, preparate para ver abajo de las piedras, literalmente, porque vas a tener que ser observador si querés pasarte el juego. Fuera de eso, muy piola. 20/10. Ojalá le saquen un Anniversary Edition los ratas de Bethesda, a ver si pinta franquicia aunque demasiado optimista de mi parte considerando los despidos de arkane lyon en fin un placer de juego.

Когда аркейн еще была жива

твоє ім'я і фамілія непам'ятайло непам'ятайлович хороша фентазі гра вона як метро але старіша і про магію та лицарів сюжет хороший цікавий ввгрі атмосферні локації та купа всяких секреток тільки все таки є мінус навіть два гра буває багується і на мою думку клас пол лицарь пол маг дуже сильний клас і тому за лицаря і лучника буде доволі важко грати а в деяких випадках без магії нікуда ніби розробники спеціально заставляють використати їхню цікаву фічу а імено ви як гераль самі своїми пальцями і мишкою малюєте знаки рун і робите з цього комбінацію щеб створити магію дуже цікаво але працює некоректно так само і меч то попаде то ні ніби в морвінд брали механіку ближнього бою а з луком вроді все гараст тільки стріл мало і урон простого лука малий приходиться терплячи шукати кращий варіянт а в цілому це достойна гра

nice