Zool Redimensioned

Amiga rulezz! Time machine do 1992 roku w zremasterowanej odsłonie. Jest pięknie!

Super cool de retrouver un jeu de mon enfance sur Steam ! Le jeu était vraiment dur à l'époque. En fait ça se joue surtout sur la difficulté de voir les éléments du décor, les couleurs des ennemis etc. Enfin bref après avoir pris du skill pendant ces années passées j'ai enfin pu le terminer donc c'est cool ! J'ai jamais été plus loin que le 4e monde petit (il y en a 7). Bon courage pour le monde des jouets qui est affreux pour les yeux.

흥.겹.다!

If you remember the original game you'll probably will like this version. I like redimensioned mode for what it is, but because the game was designed with "smaller screen" I find enemies super hard to see, so in the end I prefer ultimate ninja mode. I never finished the game on Amiga, so I finally had the chance :)

I wanted to give this game a thumb up, until I wasted 30 minutes and all my lives on the level 5 boss. Until then Zool Redimensioned was very (or way too?) easy, but at least also entertaining. It has a secret shot'n'up level and some other cute things from the original Zool. The look and feel has a homebrewing feeling though. A modern Zool can do better.

If you're approaching this as if it's gonna be a Sonic-like, you're gonna be disappointed. But if you approach this as its own standalone game with its own little niche, you'll have a pretty good time. The updates to the gameplay manage to make this much less rage-inducing than the Amiga original (lest we forget the need to play something on the musical keyboard in one of the music levels in order to finish the level in the og version...)

[b]Zool Redimensioned İncelemesi: Kafa Yormadan "Rush" Atmalık, Renkli Bir Kaos[/b] Zool Redimensioned için çok negatif konuşmak istemiyorum çünkü günün sonunda 1 dolara satılan ve bana o kadarlık bir keyif veren bir yapımdı. Bu oyundan derin mekanikler veya oturup taktik yapacağınız bir platform deneyimi beklememek gerekiyor; tam anlamıyla kafa boşaltmalık, hızlıca "rush" atıp bitirdiğim bir oyundu. [b]Düşmansız, Hızlı ve Düşündürmeyen Oynanış[/b] Oyunun genel yapısı eski Sonic oyunlarının bir klonu gibi. İşin garip tarafı, oyundaki düşman tasarımlarının veya yerleşimlerinin size pek bir tehdit oluşturmaması. Öyle ki, 1-2 saatlik oynanış sürem boyunca neredeyse hiçbir düşmanla münakaşaya girmeden, sadece dümdüz ileriye doğru koşa koşa oyunu bitirdim. Oyun sizi durup düşünmeye, strateji kurmaya veya refleks kasmaya kesinlikle itmiyor. Sadece koşuyorsunuz ve bölüm bitiyor. [b]Renkli, Karmaşık Bir Evren ve Basit Boss'lar[/b] Evren tasarımı inanılmaz renkli, karmaşık ve kendine has garip bir tarza sahip. Bu kargaşa içinde ekranda ne olup bittiğini tam olarak anlamadan ilerliyorsunuz ama yalan yok, bu durum bir şekilde keyif de veriyor. Bölüm sonu boss'ları ise oldukça basit tasarlanmış; sizi hiç zorlamadan, saniyeler içinde alt edilebiliyorlar. [b]Sonuç[/b] Oyun kesinlikle sizi düşünmeye itmiyor, sadece renkli bir kaosun içinde koşturup duruyorsunuz ve "oynamaktan keyif almadım" diyemem. Eğer cebinizde 1 dolarınız varsa ve 1-2 saatliğine beyninizi kapatıp hiçbir düşmanı umursamadan dümdüz koşacağınız garip bir platformer arıyorsanız bir şans verebilirsiniz. [b]Puanım: 3 / 10[/b]