Wolfenstein: The New Order

Wolfenstein: The New Order İncelemesi - 7.5/10 MachineGames’in 2014’te piyasaya sürdüğü Wolfenstein: The New Order, çıktığı dönem FPS dünyasına harbiden çok farklı bir hava katmıştı. Oyunu baştan sona tam 7.5 saatte bitirdim ve net bir şekilde söyleyebilirim ki bu süre, oyunun ne vaat ettiğini tam anlamıyla deneyimlemek için fazlasıyla yeterli. Peki bu 7.5 saat boyunca ekran başında neler hissettim, oyun bize ne verdi? Detaylara beraber geçelim. Tarihi Tersten Yazmak ve BJ Blazkowicz Efsanesi Oyunun sırtını yasladığı en sağlam sütun kesinlikle o muazzam atmosferi ve kurduğu alternatif tarih dünyası. İkinci Dünya Savaşı’nı Nazilerin kazandığı, 1960’ların o kapkara, distopik Avrupa’sı daha ilk dakikadan içinize işliyor. Sağa sola serpiştirilmiş gazete küpürleri, arkadan gelen ortam sesleri derken kendinizi tamamen o evrende buluyorsunuz. London Nautica’nın o devasa, ruhsuz beton binaları, Ay’a kurulan üsler ve retro-fütüristik teknolojiler oyunun dünyasını inanılmaz inandırıcı kılmış. Ana karakterimiz BJ Blazkowicz ise o bildiğimiz, önüne geleni dümdüz eden tek boyutlu aksiyon robotlarından çok farklı. Karşımızda sadece önündeki Nazi ordusunu biçen bir ölüm makinesi yok; adamın elinden kayıp giden yılları, yaşadığı ağır travmaları ve kendi içindeki o vicdan azabını iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Hikaye ilerlerken BJ’nin kendi iç sesini duymak, karakterle aranızda acayip bir bağ kuruyor. Üstelik yan karakterleri de öyle süs olsun diye koymamışlar, hepsinin hikayede bir ağırlığı var ve bu da senaryoyu yukarı taşıyor. Aksiyon Akıyor Ama Kusurları Yok Değil Gelelim oynanışa; burada işler biraz karışık. Silahların vuruş hissiyatı ve çeşitliliği gerçekten çok keyifli. Nazilerin arasına dalıp ortalığı mermi gölüne çevirmek acayip gaza getiriyor ve eğlendiriyor. Gel gelelim işin gizlilik (stealth) kısmına... Oyun ne zaman sizi gizli gitmeye zorlasa tempo yerle bir oluyor. O harika aksiyon hissinin ortasında durup koridorlarda yavaş yavaş çömelerek ilerlemek zorunda kalmak bazen insanı ciddi anlamda sıkıyor ve oyunun akışını baltalıyor. Yapısal olarak yapay zeka da biraz dengesiz çalışıyor. Normal zorlukta oynarken bazı yerleri çocuk oyuncağı gibi geçerken, bazı bölümlerde bir anda zorluk tavan yapıyor. Karşınıza mermi süngeri gibi dikilen, şarjör boşaltsanız da kolay kolay ölmeyen düşmanlar çıkınca keyif kaçabiliyor. Bu ani iniş çıkışlar oyunun zorluk eğrisini yer yer sinir bozucu bir hale sokmuş. Fakat benim için en büyük falso kesinlikle tempo sorunu oldu. Tam aksiyona doymuşken ana üsse dönüp ayak işleri yaptığımız bölümler resmen heyecanı baltalıyor. "Koca dünyayı kurtarıyorum, şu an neden kaynak makinesi arıyorum ki?" dedirten o anlar, oyunun o epik havasıyla hiç uyuşmamış, anlamsız bir zaman kaybı gibi hissettiriyor. Görsellik ve Teknik Durum Grafikler çıktığı 2014 yılı için gayet başarılıydı belki ama bugün 2026’da açıp baktığınızda tabii ki gözlerinizi yuvalarından fırlatmıyor. Yine de oyunun sanat yönetimi ve ışıklandırmaları o kasvetli atmosferi o kadar iyi besliyor ki, sırf bu yüzden görselliği gözünüze batmıyor. Teknik performans tarafı ise biraz şans işi. PC versiyonunda daracık grafik ayarlarından ve tırtıklı kenarlardan (anti-aliasing) şikayet eden çok insan var. Benim sistemimde öyle devasa sorunlar baş göstermedi ama oyunun her bilgisayarda kusursuz stabilize çalıştığını söylemek zor. Uzun Lafın Kısası Wolfenstein: The New Order, nerede ciddi duracağını nerede tam anlamıyla çıldıracağını çok iyi ayarlayan bir yapım. Sunduğu alternatif tarih hikayesi ve karakterlerin derinliği, piyasadaki standart FPS oyunlarının fersah fersah ötesinde. Fakat gel gelelim o dengesiz zorluk seviyesi, insanı bayıran bazı ayak işi görevleri ve araya zorla sokulan gizlilik sekansları o güzel deneyimi yer yer baltalıyor. "Peki abi oturup oynayalım mı?" derseniz; kesinlikle evet, hele ki FPS türünü seviyorsanız kaçırmayın. Ama kusursuz, dört dörtlük bir başyapıt bekleyerek de girmeyin, üzülürsünüz. Puan: 7.5/10 Ne bir tık üstü ne bir tık altı. Ne göklere çıkardım ne de yerin dibine soktum. Tam hakkı neyse o.

I will forever love the Wolfenstein series.

Killing nazis is fun

8/10 Fantastic story and gameplay. While I personally don't like how "classic" it feels with health packs and health bars it does still work well. It isn't too hard, even on the hardest settings, nothing like COD WaW Reichstag.... IYKYK. Final boss was... well... yeah. Not a fan, but it didn't ruin the experience. It does feel like an old school arcade shooter in a modern skin so if you're not into that I would avoid. Overall, I enjoyed it enough to 100% it and it made me much more interested in the rest of the franchise. Also the moon level was peak.

ja!

A spectacular fps that still holds up to this day. The combat and exploration flow together very nicely, and the story is surprisingly deep and coherent. The characters have some really amazing depth and the game does a great job making you actually care for them. The environments are diverse and feel very alive. If you see this, please give this game a try!

god

BRRR

Excelente juego!!

Ok guys, as much fun as this game is, please also keep in mind that the only way to deal with n@zis in real life is through open discussion and polite conversation. ("open discussion" and "polite conversation" is what I named my dual assault rifles)