Warhammer 40,000: Space Marine - Anniversary Edition

fun but there is none playing online

7 ЧАСОВ КАМПАНИИ

ULTRAMARINE!

Un juegazo para los amantes de la acción. ⚔️ Combates brutales, muchos enemigos y una ambientación epica un juego divertido, intenso y lleno de momentos épicos, vale totalmente la pena. ¡Muy recomendado!

lo unico malo es que dure tan poco con lo putamente bueno que es

I got to kill the heretic and purge some greenskins, 9/10, no parrying or blocking

Warhammer 40,000: Space Marine, daha ilk ara sahnesinden o kasvetli "Grimdark" atmosferini yüzümüze çarpıp ardından hiç nefes aldırmadan bizi yüksek tempolu bir aksiyonun göbeğine fırlatıyor. Evrene ilk defa adım atan biri olarak, oyunun o sert ve tavizsiz dünyasıyla beni ilk dakikalardan itibaren kendine bağlamayı başardığını itiraf etmeliyim. Fakat bu heyecan verici başlangıç uzun soluklu bir büyüye dönüşemiyor; açılışın yarattığı o muazzam çekim gücüne rağmen, hikayenin ve oynanışın devamında beni oyundan fersah fersah uzaklaştıran ve bağımı tamamen koparan fazlasıyla an oldu. Hikayesini ise bu tarz safkan bir aksiyon oyunu için gayet yeterli buldum. Evrenin gerçekte ne kadar devasa olduğu hakkında en ufak bir fikrim olmasa da anlatılan olay örgüsü kendi sınırları içinde mantıklı bir zemine oturuyor; yeteri kadar dallanıp budaklanan ama asla ters köşe yapıp şaşırtmayan, bildik kalıplarda ilerleyen yan olaylarla destekleniyor. Yine de günün sonunda o derin potansiyeli çok fazla zorlamayan, kafanı yormadan akıp giden ama ortalama bir maceradan ötesine de kesinlikle geçemeyen bir hikaye sunulmuş. Oyunun yapısının inanılmaz derecede hantal ve ağır olduğunu belirterek devam etmek gerekiyor. Üzerindeki yüzlerce kiloluk zırhı ve yürüyen bir tank olma hissini mekaniklere yedirme fikri ilk başlarda düşman saflarını ezip geçerken oldukça tatmin edici ve eğlenceli dursa da, ilerleyen saatlerde bu ağırlık tam anlamıyla bir işkenceye dönüşüyor. Özellikle kalabalık düşman dalgalarının arasında dövüşürken manevra yapmanın neredeyse imkansızlaşması, animasyonların iptal edilememesi ve can doldurmak için mecbur kaldığımız infazlar sırasında karakterin hasar almaya devam etmesi gibi pürüzler işi aşırı ama aşırı sinir bozucu bir noktaya taşıyor. O hantallık bir noktadan sonra güç fantezisi olmaktan çıkıp kontrollerle ve oyunun mekanik tasarımıyla kavga ettiğin bir çileye evriliyor. Görsel tarafa ve grafiklere gelecek olursak... yani, gerçekten ne denebilir ki? Oyun, kendisinden tam dört yıl önce, 2007'de çıkmış olan ilk Call of Duty 4: Modern Warfare'den bile bariz şekilde daha kötü ve demode duruyor. Belirli açılardan gelen ışıklandırmaların sahneyi toparladığı veya endüstriyel mimarinin uzaktan fena görünmediği nadir anlar olsa da genel tabloyu kurtarmaya kesinlikle yetmiyor. Çamur gibi duran kaplamalar, tekdüze ve soluk renk paletiyle birleşince ortaya görsel açıdan fazlasıyla zayıf, dönemi için bile kabul edilmesi zor bir iş çıkarıyor; bu yüzden oyunun grafiklerini beğendiğimi söylemem imkansız. Toparlamak gerekirse, Space Marine 1 genel çerçevede fena olmayan, yer yer safkan bir vahşetle aşırı eğlendiren, yer yer ise hantal mekanikleri ve teknik yetersizlikleriyle tam anlamıyla rezil hissettiren dengesiz bir deneyim. Bütün bu inişli çıkışlı maceranın ardından ise böyle bir yapıma tasarlanabilecek EN KÖTÜ son bölümü ve finali layık gördükleri için sevgili geliştirici stüdyoyu gerçekten yürekten tebrik ediyorum; resmen akılda kalan son kırıntıları da o felaket kapanışla baltalamayı başarmışlar.