Victor Vran ARPG

After nearly 3 hours this is what I've encountered: - A jankier diablo 3 clone. - A protagonist that sounds like a dollar store Max Payne. - A disembodied voice making references to Skyrim and Stanley's Parable. - A pack of skeletons doing "Gangam Style". And it's not an Easter egg or anything, this is a recurring enemy. I love it. 10/10. On a more serious note - for the price I got it, this is definitely worth it (5$), as it's mind numbing entertainment with some fun mechanics and ideas.

[i]Un ARPG no convencional que es lo suficientemente valiente para probar cosas nuevas e intentar empujar un género tan establecido en lugares que creo le hace falta, pero la buena voluntad no le fue suficiente para ejecutar sobre dicha premisa de forma exitosa. Tener buenas ideas sueltas no pudo contrarrestar la falta de sinergias y variedad de enemigos que hizo que la experiencia se sienta por demás monótona. Sumado a lo inconsistentes que eran las mecánicas de exploración y otros problemas menores resultó en que me dieran ganas de soltar el juego llegando al tercer acto, siendo la historia lo único que me ayudó a llegar al final.[/i] [i]Si te interesa escuchar más actuaciones de Doug Cockle, jugar algo con licencias de bandas de rock reales, o probar algo diferente dentro de los ARPGs capaz encuentres algo que valga la pena acá. Sin embargo, además de algunas mecánicas sueltas interesantes y un par de lecciones sobre porque juegos como Diablo o Torchlight funcionan tan bien, no pude encontrar mucho más jugo para sacarle.[/i] [url=https://originalnicodr.github.io/el-corgi-pretencioso/juego/victor-vran]Link al resto de la review[/url].

The more you level up, the stronger enemies become. This isn't a traditional ARPG where you out level/gear the content for an area and then move on to a higher level area. Enemy scaling isn't bad per se, but its so poorly executed in this game that you end up with laughably bad results. The game tricks you by giving you bonus objectives to complete in each area. Completing these bonus objectives only serve to screw you over by over leveling your character and making the game more challenging/annoying. They are also a massive waste of time. I quit the game when regular enemies became damage sponges with debuff auras that slow your movement down to a snail's pace. How the hell is moving in slow motion for the entire duration of a fight supposed to be fun? This isn't just one fight, its regular enemies that are littered everywhere. In your traditional ARPG's, you are supposed to feel stronger, faster, and deadlier the more you level up. In this game, you feel more and more handicapped. Enemies you were one shotting in a early zone now take several hits a few levels later. They debuff you and take several swings to kill which slows down the pace of the game. I found a legendary shard sword which is supposed to make me feel strong. Yet I felt much much stronger as a level 1 character with the starting weapon.

I tried my best to like this game as a fan of other games of this genre, but after 12h, it got really annoying. The builds are almost non existent, the card mechanic is interesting but stops short. The balance is bad. On normal, the game is way too easy, while on hard, the game adds so much armor to the enemies that most of the weapons become irrelevant. I won't lie, some places were fun and challenging, but it was the exception. It left me wanting more but never delivering what I wanted. The monsters and spells became repetitive. The loot is boring and non existent. You don't care when you level up or what weapon you get from a drop cause it's irrelevant 99% of the time. I don't get how people praise this game so much in an era where better games came before it. I see what they were going for, but it just falls short after you try all the weapons and all the cards which happens quite fast cause there is not a lot of them. EDIT : Finished the game on hard mode. The ending was meh. Everything mentioned still stands. It's janky and it doesn't trigger the happy brain cells like the other games of this genre do.

Добротный представитель жанра с рядом интересных идей, которые, однако, не в полной мере раскрыты из-за ограниченного контента. Это не игра, которая перевернёт ваше представление о Action-RPG, но она способна подарить 15-20 часов динамичного геймплея, особенно если вы играете в кооперативе.

Daha fazla oyun içeriği için twitterda @porterofuca [h2]Diablo Yerine Oynanır mı? Victor Vran (2015) (7/10)[/h2] İncelemelerimi okumayı sevenerler, çaylar kahveler hazır mı? Bu defa daha detaylı bir incelemeye karar verdim. Diablo 4 çıktığı zaman "Fakir Diablosu" olarak gündeme gelen Victor Vran'ı yeni bitirdim ve Türkçe altyazığı seçeneği içeren bu oyunu kendi açımdan incelemek istedim. Şunu belirtmeliyim ki oyunun seslendirmeni Witcher 3 seslendirmeni ile aynı kişi(Doug Cockle) ve bu sebepten ötürü karakterimiz her konuştuğunda Geralt ile hikayeli izometrik oyun oynuyormuşum hissine kapıldığım oldu. Oyuna güzel bir hava kattığını düşünüyorum. Oyun, başka dünyalardan gelen iblislerin yaratıkların avlandığı avcılar birliğinin bir üyesi olan, iblis güçlerini kullanabilen şapkalı karakterimizin etrafında geçiyor. [h3] Hikaye [/h3] noktasına spoiler vermeden değinecek olursak, oyunun en başında karakterimizin söylediği gibi Zagoravia şehrinde kaybolan avcı arkadaşımızı aramaya geliyoruz fakat işler ilginçleşiyor. Şehre girer girmez kafamızın içinde bir ses bizimle konuşmaya başlıyor. Karakterimiz diğer avcılarda olmayan, normalde sahip olmaması gereken iblis güçlerine sahip. Hikâyede ilerledikçe işler ilginçleşiyor ve bazı gerçeklerle yüzleşiyor, karakterimizin de geçmişiyle alakalı bilgileri öğreniyoruz. Genel olarak değerlendirecek olursak hikâye gidişatının bu tür oyunları düşünecek olursak iyi ve normal arasında bir yerlerde olduğunu söyleyebiliriz. Bunu kötü anlamında söylemiyorum, şahsen beni meraklandırdı ama maalesef oyunda sadece birkaç ara sahne var ve hikâye anlatımı bütçeden dolayı olsa gerek biraz zayıf kalmış. Güçlü bir yazar ile daha iyi bir evren oturtulabilirdi. Aksiyon RYO olarak geçen oyunun ekipman seçimlerimizle rolümüzü değiştirdiğimiz kısmı doğru fakat hikâyesel anlamda rol yapma olarak geçecek hiçbir içerik yok. RYO yazması sizi aldatabilir, RYO kısmı sadece ekipman ve kullanacağımız içerik seçeneklerinde mevcut. Oyunda kötü mü yoksa iyi mi olduğuna karar veremediğim bir şey, oyunun "Normal Modu"nun fazla kolay olması ve oyunun eğer oyun kolay ise tılsımları aktif edebilirsiniz diyerek sizi uyarması. "Zor Mod" ile başlarsanız da bu 5 tılsımın kapatılamaz şekilde açık kalıyor ve erken oyun hayli zorlaşıyor. Diğer eleştireceğim nokta ise orta oyunda dahi çok kolay olan normal modun bir anda aşırı zorlaşmaya ve çok hızlı tek yemelere başlamanız. Belki de ben tılsımları sıkça açıp kapattığım için buga girmiş olabilir fakat sonlara doğru yediğim hasar aşırı derecede artarken verdiğim hasar nerdeyse yarıya kadar düşmüştü. Envanterimizde taşıdığımız 5 adet tılsımdan istediğimizi ya da hepsini aktif edersek oyunu kendi keyfimize göre zorlaştırabiliyoruz. Bunun size çeşitlilik sunduğu doğru fakat 5'ini birden aktifleştirdiğinizde normal moddan zor moda elinizle geçmiş oluyorsunuz ve yaratıklar çok anlamsız derecede tanklaşmakta, bir oyunun zorluğunun yaratıkların zırhının ve canının can sıkıcı derecede artması olmasına her zaman karşıyım. Bir zorluk olacaksa oyun çeşitliliğinde, yaratıkların yetenekleri ve yapay zekâ davranışlarında olmalıdır. Bu noktada oyun benim için ekside kaldı. [h3]Oynanış çeşitliliğine[/h3] gelecek olursak, oynanışı değiştirecek elemenler zırhınızın etkileri, silahların üstündeki kendi yetenekleri, kader kartları ve iblis güçleriyle sağlanmış. Oyunda 6-7 çeşit iblis güçleri var. Aşırı yüklenme barını yaratıklara saldırıp doldurarak iblis güçlerini aktif edebiliyoruz. Bu güçler arasından duruma göre ya da zevkimize göre seçip kullanabiliyoruz, ilerleyip seviye atladıkça iblis gücü yuvası hakkımız 2'ye çıkıyor. Özellikle oyunu zorlaştırdığımda iblis güçlerini kullanmak çok hoşuma gitti çünkü kullanmaya mecbur kalıyorsunuz. Bir diğer çeşitlilik ise silahlarla sağlanmış. Oyunda kendi yetenekleriniz yok, taktığınız silahların kendi yetenekleri var. Bu silahlar arasında pompalı tüfekler, tırpanlar hatta büyü kitabı bile var. Her çeşit silahı denemenizi tavsiye ederim, özellikle çekiç ile iskelet grubu arasına atlama yeteneğinin tatmin ediciliği çok iyi. Kıyafetler ise oyunun temel mekanikleriyle alakalı değişiklikler sağlamakta. Oyunda pasif olarak durumlara göre çalışan ya da pasif olarak gücümüzü arttıran kader kartları da var ve bunları kader puanımızı geçemeyecek şekilde kullanabiliyoruz. Bu tür oyunlarda tılsımlar, kartlar zaten olmazsa olmazlardır o yüzden çok şaşırmadım fakat şunu söylemeliyim ki bazı kader kartları oyunu bozabiliyor, özellikle kritik şansı veren 2 kartı aynı anda taktığınızda silahta da kendiliğinden fazla bonus varsa kritik vuruş ihtimaliniz çok yükseliyor, %60'lara varan kritik vuruş şansına ulaştığım oldu. Her haritada mücadeleler bulunmaktaydı.(40 saniyede bossu kes, tüm tılsımlar aktifken 50 iskeleti 60 saniyede kes gibi.) Bunları yapmak ve ödüllerini almak başta çok zevkliyken sonrasında oyunu çok tekrara düşürdüğünü fark edip tamamen yapmayı bıraktım ki oyunu bitirdiğinizde elit mücadeleler geliyor onlar daha zorlu ve aynı şeyleri yapmak istemeyenler için çok daha sıkıcı bir hale geliyor. Açıkcası ilk 7-8 saatte farklı zorluklarda(tılsımlar) farklı silahlarla denemeler yapmak çok eğlenceliydi. Özellikle tırpan ve şok silahını kalabalık ortamlarda kullanmak aşırı eğlenceliydi. Bir noktadan sonra ise oyun gerçekten kendini iskelet-örümcek-zombi-vampir karesinde aşırı tekrar etmeye başladı ve o noktadan sonra ana hikayede ilerlerken bazı bölümleri tamamen yürüyerek geçtim. Oyun sonuna doğru birkaç haritayı direkt atladığımı söyleyebilirim. [h3]Kapanışı[/h3] yapacak olursak oyunun kesinlikle hikâyesi ve oynanışıyla güzel bir oyun olduğunu düşünüyorum. Fakat sizi en fazla 15-20 saat idare edebileceği kanaatindeyim çünkü ben 13 saatte bitirdim ve zor mod denemeleri yaptım. Diablo yerine belki kısa süreli bir oyun olarak tüketilebilir, Diablo klonu olarak ararsanız çok daha iyi ve geniş kapsamlıları olduğuna eminim fakat kendi çapında gayet iyi bir iş çıkarmış yapımcı ve Türkçe olması büyük bir artı kesinlikle şans vermelisiniz. İyi eğlenceler.

Listen, I'm gonna be honest with you – and I always am, aren't I? It's not gonna change the world of gaming or anything. But you know what? It's actually quite good. And I don't say that lightly, I've played some proper rubbish in my time. The best bit? You're not stuck being one type of character like some workplace middle manager who can't escape their job description. No, no, no. You can switch everything around whenever you want. Weapons, abilities, the lot. It's like your dad at a buffet – trying everything but not really committing to anything. The fighting's actually quite clever. Sort of like being toastmaster at your best friend's wedding, really - you've got to strategically pick your targets and know exactly where the exit is when it all kicks off. And the boss fights? There's this one called Vail the Immortal. Bit pretentious if you ask me. I mean, if you're immortal, why are you even fighting people? Just go on holiday forever, mate. Now, they've got this thing called an "overdrive meter" – sounds like something from a dodgy car salesman, doesn't it? But it actually works. You fill it up, do some special moves, very nice. And there's these "destiny cards" which is just a fancy way of saying "bonus points," innit? But again, it works. Here's the thing though – and this is where it gets a bit... – there's not much depth to it. You level up and all you get is more health and some points. It's like getting a promotion at work but all you get is a slightly bigger desk and permission to use the good toilet. And the story? Oh God, the story. The main character's about as cheerful as a funeral director with hemorrhoids. And there's this voice that follows you around making sarcastic comments – bit like me, actually, but not nearly as funny. The NPCs are so forgettable, they're like extras in a Christmas panto who didn't even make it to dress rehearsal. But you know what? Despite all that, I kept playing it. It's like a decent pub – nothing fancy, but you know what you're getting, and it does the job. They've added loads of content since release, which is nice. Like getting a free round after you've already had a few. So yeah, if you're looking for some mindless fun – and let's be honest, who isn't these days? – give it a go. Just don't expect it to change your life. It won't. It's not Game of Thrones. And remember, at least it's better than life. That's a joke. Or is it?

[h1]Не рекомендую, т.к. даже в сезон распродажи DLC продаются без скидки. [/h1] [b]Для контекста: игра 2015 года с ПИКОВЫМ онлайном ~30 человек.[/b] [h3]Из минусов:[/h3] Сюжет исключительно для галочки. Нет стимула играть после окончания истории, т.к. боевка – не сбалансирована, враги неинтересны и однообразны, как и испытания. Большинство нововведений были посредственно реализованы, что нивелирует интерес к ним. Акробатика – по сути не нужна, всю игру можно пройти прыгнув буквально десяток раз. [h3]Из плюсов:[/h3] Порадовала возможность проходить в коопе на одном компе. Озвучка ГГ как у Геральта из Ривии, звучит приятно. [h3]Итого:[/h3] Если вы фанат диаблоидов, но ищете чего-то нового в жанре – возможно. Но учтите сразу, что это скорее эксперимент, чем законченная мысль.