Wstyd się przyznać, ale dopiero w tym roku zagrałem w Vampire the Masquerade: Bloodlines. Kiedy ta gra zadebiutowała, mój ówczesny komputer nie był w stanie jej udźwignąć. Pamiętam za to aurę niesławnych niedoróbek technicznych, bo nawet koledzy, z którymi wówczas grałem w D&D, wymieniali się w czasie sesji poleceniami konsoli, które pozwalały odhaczyć albo skipnąć jakiś zbugowany quest, który uniemożliwiał ukończenie Bloodlines.
W tym roku postanowiłem nadrobić zaległości. W końcu gry studia Troika bardzo lubię. Dużo grałem w Arcanum, parę razy przeszedłem. Świątynia Pierwotnego Zła dostarczała mi rozrywki jeszcze częściej. Bloodlines na pewno mi się spodoba, prawda?
I rzeczywiście, gra mnie mocno wciągnęła, chociaż prawie odpadłem na samouczku skradania się w prologu, a później pierwsze segmenty złożone z samej walki skutecznie ostudziły mój zapał. Dopiero kiedy bardziej rozwinąłem umiejętności związane z bronią palną mojego Torreadora, zacząłem może nie tyle czerpać przyjemność z walki, co stała się po prostu znośna. W ogóle początkowo planowałem albo zagrać typowym fizolem pod nawalankę, „Grendelem” jak to żartowałem, przekręcając nazwę jednego z klanów. albo tym, co w grach lubię najbardziej, czyli magiem. Jeśli się nie mylę casterami w VtM:B są członkowie klanu Tremere. Znawcy gry poradzili mi tego Torreadora na start.
Jeśli miałbym porównać Bloodlines do jakiejkolwiek gry, którą znam, to najbardziej przypomina mi The Outer Worlds. W sumie nie powinno to dziwić – bo TOW powstało właśnie z inicjatywy założycieli Troiki. Bloodlines podświadomie kojarzy mi się z produkcją Obsidianu na wielu płaszczyznach. Dialogi wyglądają podobnie i mają podobną konstrukcję – chociaż świetne w wampirze było to, że niedostępne opcje w ogóle nie wyświetlały się w interfejsie. Masa skillchecków, podejście do misji było bardzo zbliżone – duża swoboda wyboru, czy chcę się skradać czy wjechać na pełnej kurtyzanie. Zupełnie jak w The Outer Worlds trzeba z góry założyć, że większość miejsc będzie niedostępnych do momentu przyjęcia zadania, które jest z nimi związane. Drętwa walka kojarzyła mi się z kolei z Alpha Protocol, chociaż nawet szpiegowski cRPG miał bardziej responsywne strzelanie od Bloodlines. Z przygodami Thortona powiązałbym również odczytywanie maili, chociaż agent mógł już na nie odpisywać. Generalnie najważniejsze w VtM:B było player’s agency, czyli własna motywacja przy robieniu czegokolwiek, co można w grze zrobić oraz własna metoda na osiąganie celów – rzeczy typowe dla gier Obsidianu. Całość miała fajną, skondensowaną hubową konstrukcję, nawet bardziej przypominającą mi Detroit z Human Revolution niż otwarte tereny z Outer Worlds.
Gra zachwyca klimatem, ścieżką dźwiękową – zwłaszcza Hollywood. Zadania były ogólnie bardzo dobre, niektóre przedstawiały wręcz rewelacyjne wątki, jak ten story arc z siostrami. Były też te, które rozczarowały – iluzja misji w hotelu kompletnie dziś nie działa na nowego gracza. Jednocześnie fakt, że zetknąłem się z Bloodlines tak późno wpłynął na ocenę pewnych elementów. Chociaż gra wykorzystuje Source Engine, to mam wrażenie, że zestarzała się gorzej od KotOR-ów. Jakby modele, otoczenie i animacje bardziej trąciły myszką. Może moje postrzeganie jest zaburzone tym, że w KotOR-y łupałem od początku, a Bloodlines skosztowałem po ponad 20 latach.
Grając w coś pierwszy raz nigdy nie moduje gry, bo chcę ocenić to, co dowieźli twórcy. W przypadku VtM:B było to niemożliwe, bo gra się nawet nie odpalała bez unofficial patcha. Zagrałem więc z nim, ale po prostu przebrnąłem przez całe kanały. Już rozumiem, czemu ludzie chcieli skipować ten content i sam w przyszłości też tak będę robił. Vampire the Masquerade: Bloodlines spodobało mi się tak bardzo, że planuję przejść każdym dostępnym klanem i prędzej czy później zrealizuję to postanowienie. Tym bardziej, że gra długa nie jest, bo w całości ukończyłem ją w 30 godzin. Jakby świadomie projektowano ją z myślą o wielokrotnym przechodzeniu.
