Tropico 5

Fidel Castro simulator

Ach, Tropico. Rajska, zielona wyspa otoczona połyskującą w słońcu wodą, pełna niezagospodarowanej przestrzeni oraz nieodkrytych tajemnic, które wprost proszą się o delikatny uścisk dyktatorskiej ręki; w mojej głowie nierozerwalnie powiązana również z tematyką obecnych w drugiej odsłonie piratów, dodających szczypty klimatu, charakteru oraz ciekawej aury całemu przedsięwzięciu. Choć więc mój młody wówczas mózg nieszczególnie dobrze radził sobie z wszelkimi builderami czy ekonomicznymi wyborami, raz po raz podejmowałem próby stworzenia egzotycznego raju, licząc że tym razem poprowadzę moją szemraną otoczkę ku glorii oraz wiecznej chwale. Nic więc chyba dziwnego, że gdy po latach nabrałem ochoty na budowanie, sentyment skierował mnie właśnie w tym kierunku - z tą różnicą, że zamiast (nie)sympatycznych gości z szabelkami i szkorbutem, zaoferowano mi rozwój technologiczny, wojsko i drastycznie inną skalę możliwości władcy. Naturalnie rodzi się więc pytanie: czy lata pracy nad franczyzą przyniosły pozytywny rezultat? Trudno właściwie powiedzieć, zważywszy zwłaszcza na postęp, jaki dokonał się w branży gier wideo i możliwości, które otworzyło to przed tymi większymi, jak również mniejszymi developerami. Pomimo pokaźnych jedenastu lat między wspomnianymi dwiema wersjami, daleki jestem od stwierdzenia, aby widać tu było jakiś niesamowity przełom w swobodzie stawiania zabudowań, decyzji gospodarczych albo wpływaniu na topografię otoczenia. Jasne, mamy trochę nowych wskaźników, innego rodzaju wybory do podjęcia czy chociażby dynamiczny układ umieszczanych dróg i ścieżek, jednak na dobrą sprawę wszystko nadal oparte jest na prostej siatce, mało zróżnicowanych kategoriach architektury oraz niewielkiej ilości ozdobników, co przekłada się na dość powtarzalną i monotonną formę prowadzenia naszej zatoczki ku autorytarnej doskonałości, a przynajmniej w aspektach kombinowania czy swobody kreacji. Powyższy zastój, widoczny przede wszystkim względem konkurencyjnych produkcji wpływa niestety na fakt, że samo konstruowanie nie jest jakoś bardzo satysfakcjonujące, a przecież powinno być solą tej tropikalnej ziemi. Zamiast stawiać dziesiątki domów i z zaciekawieniem obserwować w jaki sposób mieszkańcy zagospodarują teren, wyposażą ogródek albo pomalują frontową ścianę, to klepiemy rzędy bliźniaczych prostokątów, bloków mieszkalnych czy rezydencji, różniących się pomiędzy sobą jedynie suchymi statystykami. Podobnie ma się sprawa z samym procesem budowy - prosta animacja układania drewnianych bloków to trochę rozczarowanie, szczególnie że nie wymaga to od nas niczego poza wydaniem kilku tysięcy dolarów, bez dbania o surowce, wolnych kierowców czy równania nawierzchni. Dla przykładu, gra Zeus: Pan Olimpu pozwala awansować wizualnie każdemu mieszkalnemu obszarowi zależnie od tego, jakie produkty dostarczał tam domokrążca. W czym problem? Że została wydana prawie 25(!) lat temu. Pomimo jednak całej tej dawki narzekania, bardzo daleki jestem od stwierdzenia, że jest to produkcja nieudana, męcząca czy źle wykonana. Przede wszystkim, humor i atmosfera niezmiennie trzymają wysoki poziom, pozwalając zatopić się w kolonialnych sporach, lokalnych zamieszkach czy przepełnionych megalomanią rozkazach. Kampania oferuje dużo misji pobocznych, które związane są nie tylko z samą mechaniką, ale również kwestiami światopoglądowymi czy politycznymi, a duża ilość dubbingowanych kwestii ratuje projekt przed staniem się bezsensowną czytanką. Zresztą prostota też dla niejednej osoby jawić się będzie jako zaleta - pomimo niezwykle skromnego i niewystarczającego moim skromnym zdaniem samouczka, na pewno nie można powiedzieć, że jest to gra wymagająca intelektualnie, co może być dobrą okazją, by przetestować czy podobny gatunek w ogóle jest dla nas atrakcyjny. Na pewno nie jest też nudno. Mimo iż rzeczywiście zostajemy częściowo odcięci od całej tej śmietanki podziwiania autonomii obywateli, to w momencie gdy zaczynamy walczyć o realne głosy w wyborach, robi się naprawdę ciekawie. Frakcje, wywłaszczenia, zlecenia eliminacji niewygodnych osobników, dekrety, zmiany w konstytucji… Gdy chcemy mieć nad wszystkim bezwzględną kontrolę i zapewnić podopiecznym wszystko co najlepsze, to faktycznie musimy nagłowić się nad tym o co uzupełnić naszą kolonię, gdzie stawiać jakie budynki, w które gałęzie lokalnego wytwórstwa inwestować oraz jak to wszystko poukładać. Prowadzi to oczywiście do syndromu jeszcze jednego projektu, co bywa strasznie zdradliwe, bowiem niemal zawsze po realizacji jakiegoś założenia wskakuje nam nowy pomysł na wykorzystanie połaci danej wysepki, a to nierzadko owocuje zadziwiająco długimi posiedzeniami. No i fajnie się patrzy z góry na plątające się pod nogami ludziki. Jest tu jednak trochę niewykorzystanego potencjału. Tworzymy swojego własnego awatara? Super, szkoda tylko, że trąci kreatorami rodem z gier online, gdzie do wyboru dostaniemy trzy warianty twarzy, parę niedorzecznych ciuszków bądź opcje zmiany gam kolorystycznych, w dodatku na bardzo podstawowe. System płodzenia potomków i prowadzenia dynastii? Bardzo zachęcający pomysł, przywodzący na myśl mnogość kombinacji, jednak w praktyce niemal zupełnie niewpływający na gameplay, ginący gdzieś pomiędzy realnie istotnymi zajęciami dla naszego lokalnego Castro. Nawet bardzo fajna decyzja o konieczności naprzemiennego wyboru między dwiema lokacjami podczas kampanii sprawia wrażenie niekompletnej, tak jakby prosiło się wręcz o jeszcze jedną, która drastycznie różniłaby się florą bądź fauną, aby częstować nas odmienną perspektywą względem pewnych standardów gospodarowania. Graficznie ponownie trafiamy na pewien dualizm i ostrą rywalizację umiejscowioną gdzieś pomiędzy zadowalającą metodyką, a pewnymi zaniedbaniami. Wszystko balansuje na krawędzi, z jednej strony dając graczom zadowalającą dozę kolorowych widoków, mnóstwo ruchomych obiektów czy chociażby coś w rodzaju okluzji otoczenia, kreując wiarygodny obraz ciepła, egzotyki czy terenów nieskalanych jeszcze ludzką ręką, a z drugiej nie pozwalając zapomnieć, że przybliżanie kamery możliwe jest tylko do pewnego nie do końca zadowalającego stopnia(zapewne by nie straszyć detalami), a wszystkie zewnętrzne wydarzenia takie jak tsunami czy nalot specjalnych jednostek potrafi miejscami solidnie pachnieć kiczem, prezentując nieszczególnie miłą dla oka jakość tekstur. Po raz kolejny ciężko wzdycham nad brakiem oceny neutralnej na naszym poczciwym Steamie. Z jednej strony dostałem to, czego chciałem: przybyłem, pobudowałem i zrujnowałem, jednak z drugiej, masa płytkich rozwiązań i nieszczególnie złożonych funkcjonalności nie pozwalają mi uczciwie powiedzieć, że polecam każdemu na własną rękę podjąć próbę kolonizacji. To na pewno fajna pozycja dla osób mało wymagających, które chcą poukładać domki, pokombinować z ustrojem i przy okazji parsknąć przed monitorem raz czy dwa, czytając nawiązania do popkultury czy historii rzeczywistego świata. Jeśli jednak oczekujecie wyzwania, zapierających dech w piersiach widoków czy imponujących aglomeracji, możecie poczuć się zwyczajnie zawiedzeni. Ja trochę ponarzekałem, trochę się podenerwowałem, lecz finalnie śmiało mogę napisać, że dobrze się bawiłem, a to zdaje się przechylać szalę na pozytywny odbiór.