The Occultist

Excellent game. Loved every minute. The premise and story are very good and the game looks great. The voice acting is top notch especially since the main character is voiced by the actor who voices Geralt in the witcher games. I love the use of the pendulum for investigation and also for other uses that become learned along the journey through the game. i feel like the games length is perfect. I never once felt like i wanted the game to be over because the story was so interesting. The core game play is investigation and solving mysteries that all tie into the main story. I love that the character has a journal and he writes down everything and even has nice artwork pictures in it as well to use as story guide. There is some combat but it is not very difficult once you learn how to use the pendulum properly. The game ran excellent on my RTX 3060 with 12 GB VRAM. I ran everything on high at 1080p and had zero issues and no crashes. No bugs were encountered either which is very rare in gaming today. Overall i highly recommend giving this game a try especially with the price being so reasonable. I have paid more for bad games than I paid for this great horror and occult game. If you like the occult and horror this is absolutely a must play.

As a horror fan who is also a big giant chicken, I found this game to be seriously lacking in any sort of tension or build up. I do feel like that would've made the scary moments more impactful. That said, I quite enjoyed the story and the aesthetic and it was a fun game for my community and I to experience together on stream. Pros: - beautiful game - soundtrack on point - entertaining - Doug Cockle is great even if he does sound exactly like Geralt the whole time lol - jumpscares absolutely caught me off guard a few times - the artwork in the book as you investigate is very cool Cons: - the lack of tension had me not scared to walk around and explore, I feel like having that tension is a big part of a good horror game - the story was a little hard to follow towards mid to late game, but things do tie together in the end - some performance blips when streaming and I have a pretty good PC The cons were not enough to make me not recommend this game. I think it's a fun adventure experience. Perhaps if you're looking for a good horror game experience, this maybe wouldn't be the game for you. If you want a fun game with an interesting story, especially if you have a community to share the experience with, then I absolutely recommend it.

Pros: graphics smooth gameplay interesting visuals Alright but needs improvement: Story is good, but very badly delivered at some times. Reminding the players several times about important elements, which was unnecessary. Delivery and some plot moments are delivered quite stiffly and or out out of nowhere. Each location feels unique, but are missing depth. There is not a lot to do or look for and after some time feels very railroady. There are collectibles, but I think the game could have benefited from more of them. Also some more pieces of lore to be found around the map for players to read. Cons Powers, are interesting, but are in my opinion not used enough in the game. There are many places and locations I was hoping to see more with the pendulum or be able to interact with the world, reveal secret locations and or discover mysteries, but in the end some of the powers became useless for large gameplay parts. Some parts of the story feel very railroad, and are missing in exploration and interactivity. The main voice actor did a great job, but the script was rather bad at many moment.

It took me about seven-and-a-half hours to reach the end, including multiple deaths and the occasional stumbling block. The Occultist is certainly a great way to ramp up the adrenaline levels, but be forewarned that for some this game might be too harrowing an experience with a lot of jump scares and eerie soundscapes made by things going bump in the night, some of which are determined to have you join them on the other side. The threat of death is everywhere, and one can easily fall prey to the ghosts and ghouls – and even a couple of bosses – haunting Godstone. It may be light on actual puzzles, but the supernatural powers at your disposal add a welcome element to the many scavenger hunts around the Island. Ultimately, though, for those who want a good scare, this one is for you. https://adventuregamehotspot.com/review/6577/the-occultist

Бюджетный инди хоррор, многие текстуры окружения мыльные, Hdr сломан, звук только стерео, ни какого окружающего звука, что для хороора огромный минус. Графика ра максималках в 4к средней паршивости. Со скидкой 70-80% можно, любителям жанра. Разрабы, вы бы лучше звук 5.1 добавили, чем внедрять кривой Hdr, который напроч ломает гамму, превращая черный цвет в серый, пришлось юзать Rtx Hdr на Oled экоане. Позор вам A budget indie horror game, many of the environmental textures are blurry, the HDR is broken, the sound is only stereo, no ambient sound whatsoever, which is a huge drawback for a horror game. The graphics are average at max settings in 4K and are mediocre. It's a 70-80% discount for fans of the genre. Developers, you'd be better off adding 5.1 surround sound instead of implementing crappy HDR, which completely ruins the gamma, turning black into gray. I had to use RTX HDR on an OLED display. Shame on you.

Geschätzte Spieldauer: 10 - 11 Stunden Abgeschlossen: nach ca. 8 Stunden Mein Eindruck: Das Game nimmt einen eher subtil an die Hand und setzt mehr darauf, dass man selbstständig erkundet, was ich persönlich toll finde. Man folgt dabei jedoch einem sehr linearen Ablauf der hin und wieder durch Jumpscares, Spuk- und Stealtheinlagen aufgelockert wird. Die Fähigkeiten, die man zum Ermitteln nutzt, sind jetzt nicht unbedingt neu, aber thematisch gut eingesetzt. Besonders interessant fand ich, dass man gelegentlich Runen oder andere Dinge malen muss, wovon ich gerne mehr in solchen Spielen hätte. Da das Game in der Ego-Perspektive spielt und die Entwickler sich ein eher cineastisches Gefühl vorgestellt haben, musste ich diverse Dinge in den Menüs deaktivieren, um es für mich angenehm spielbar zu machen. Darunter Headbobbing etc. Doug Cockle spricht den Protagonisten im Grunde so, wie er schon Geralt gesprochen hat, was sich leider teilweise zu hölzern und emotionslos für manche Momente anfühlt. Sonst macht der Cast aber Spaß und wirkt recht authentisch. Alles in allem eine tolle Atmosphäre in der man gerne mal das ein oder andere Rätsel löst. Die Stealth einlagen, sowie die Lebensenergie waren bei mir nicht der Rede wert, so dass ich mich auf die Story konzentrieren konnte, die recht spannend ist. Besonders loben muss ich insgesamt die schön gestalteten Schauplätze. Horrorfaktor: 7 | 10 💀 Die Jumpscares haben mich ein paar Mal erwischt, werden aber immer vorhersehbarer. Die Schrecken mit denen man es zu tun bekommt, würde ich als überwiegend klassisch bis leicht sonderbar bezeichnen. Schlimmer ist eher, dass was man langsam in der Story aufzudecken droht.

★★★☆☆ 普普，還能玩

I would give it a neutral review if I could. This game is for someone but not me, basic ghost style horror. Don't trust the tags on this one, there were no Lovecraftian elements that I could find. No madness or cosmic insignificance to be found.

Odgrywanie roli łowcy duchów z pewnością dostarcza frajdy i adrenaliny, ale jak pokazują liczne przykłady: zarówno literackie, jak i filmowe – igranie z nieznanym bywa niebezpieczne i nieodpowiedzialne. W końcu klątwy czy nawiedzenia kierują się pewnymi zasadami, jakie „wystarczy” tylko poznać w celu ich rozwiązania. Wartowałoby tylko przy tym przeżyć. Takie wirtualne wrażenia ma nam dostarczyć nowa pozycja z oferty wydawcy Daedalic Entertainment (to ci m.in. od serii Deponia). „Przeszłość nigdy nie umiera. Nawet nie minęła” – William Faulkner The Occultist to survival horror stawiający na mocną historię, prezentujący akcję z widoku pierwszej osoby. Wcielamy się tu w niejakiego Alana Rebelsa, który właśnie przybył na wyspę Godstone w celu odnalezienia swojego ojca, Gabriela. Rodzic zniknął jakiś czas temu z radaru. Często jednak wspominał o tym miejscu, więc logicznym byłoby by sprawdzenie tego tropu. Od samego początku wiadomo, że coś tu mocno nie gra. Las przez który kierujemy swoje pierwsze kroki jest piękny, ale zastanawiająco cichy. Wizyta w pierwszym napotkanym domostwie rozwieje szybko wszelkie wątpliwości. Misja poszukiwawcza zamienia się w walkę o własne życie, połączone z koniecznością odkrycia ponurej prawdy o sekciarskich praktykach wyspiarzy sprzed kilku dekad. Będzie to opowieść zabarwiona goryczą i poczuciem straty. O poszukiwaniu sposobu, aby pokonać śmierć, by odwrócić to co nieuniknione. Wszystkimi dostępnymi środkami, nawet moralnie niewybaczalnymi. Tu też pojawią się pierwsze wpisy o klątwie, która swoim zasięgiem objęła całą wyspę, sprowadzając śmierć na prawie wszystkich mieszkańców. Szkopuł w tym, że nawet w takiej sytuacji części z nich nie będzie dane zaznać spokoju. „Weźmisz czarno kure” – Andrzej Pilipiuk Alan jest badaczem zjawisk paranormalnych, ale daleko mu do kuglarzy, którzy próbują naciągnąć naiwnych paroma sprawdzonymi sztuczkami. Ma stosowaną wiedzę, moce i narzędzie, które stworzono z ptasiego czerepu, na którym osadzono znaki. Pełni ono rolę wahadła, które pokazuje wszystko to co skryte przed ludzkim okiem. W swojej początkowej formie bohater przykłada go sobie do oka i analizuje otoczenie, poszukując jaśniejących przedmiotów. Szkiełko odkrywa też dużo więcej niewidocznego, ale ma to raczej podbijać wrażenia z eksploracji i koniec końców dobrze działa na klimat. Na przestrzeni prowadzonego śledztwa okultysta nabędzie kilka ulepszeń, które pozwolą mu manipulować czasem, posiąść moc „podręcznego” widmowego kruka czy rozkazywać gryzoniom, aby zmieniły swoje położenie. Wszystko to wygląda bardzo efektownie i pomaga w rozwiązywaniu zagadek, choć aspekt „flecisty” rodem z opowieści braci Grimm został potraktowany pobieżnie, pojawiając się dopiero pod koniec zabawy. Poziom zagadek okazuje się bardzo przystępny i choć trafią się takie, które wymagają więcej pomyślunku i poszperania w otoczeniu, tak przy żadnym z nich się na dłużej nie zaciąłem. Takie wywarzenie daje sporą satysfakcję, choć jest tu obecna mała łyżeczka dziegciu. Twórcy gry w paru momentach ewidentnie przykładali wagę do cielesności bohatera. Przy operowaniu przedmiotami natomiast tego nie ma. Ostrzone nożyce lewitują w powietrzu, a haczyk wyciągający coś ze zlewu ewidentnie „wisi”. Detale te ze sobą zdecydowanie nie rezonują. „Każda manifestacja pozostawia ślad – czasem w obrazie, czasem w dźwięku” – z zapisków anonimowego spirytysty Zwiedzane lokacje wyglądają przepięknie, nawet jeżeli stanowią wyświechtany kanon miejsc widzianych w horrorach. Mamy tu zatem cmentarz, szpital, wesołe miasteczko, sierociniec czy posiadłość bogacza, która wręcz ocieka przepychem. Twórcy postawili nacisk na badanie otoczenia i sprawdza się to „w praniu”, bo pomieszczenia potrafią zachwycić detalami. Niestety pod względem grafiki słabo wypadają postacie, tak żywe, jak i martwe. W ich kształtach tkwi pewna nienaturalność, bez względu na stan danej istoty. Udźwiękowienie jest naprawdę dobre i wydaje się odpowiednio stonowane do tego, co dzieje się na ekranie. Szkoda, że aktor głosowy najwyraźniej trochę tu przeszarżował, chcąc chyba sprezentować Batmana na kacu. Barwa i ton głosu są często przerysowane, nie pasując do odgrywanej postaci, co widać zwłaszcza w scenach z ojcem. Do reszty obsady nie mam zastrzeżeń. „Pomiędzy drewnem a kamieniami Domu na Wzgórzu zalegała głucha cisza, a to, co po nim chodziło, chodziło samotnie” - Shirley Jackson Choć Alan ma pewne zdolności, tak w kontakcie z mściwymi duchami jest zupełnie bezbronny. Trzeba więc od razu wiać, albo próbować się skradać. Praktyka jednak pokazuje, że aby zginąć – trzeba się nieco postarać. Już na wczesnym etapie można dojść do wniosku, że wszelkie widma poruszają się po ściśle wyznaczonych obszarach. Wystarczy wejść do jakiegokolwiek pokoju przylegającego do takiej strefy i już ma się umarlaka z głowy, nawet gdy ten będzie na nas ewidentnie zerkał zza futryny. Notabene sztuczna inteligencja sama „yntelignecją” nie grzeszy. Potrafi się zablokować na przedmiotach (złośliwość rzeczy martwych?) lub ruszyć z opóźnieniem w pościg, aby po paru sekundach zapomnieć o całym zajściu. Na dalszym etapie czeka nas też stracie z bossami, aczkolwiek odkrycie ich słabości zajmuje dosłownie kilka chwil i nie stanowi to żadnego wyzwania. Finałowi brak niezbędnego napięcia, a i volta fabularna wskazuje bardziej na chaos niż konkretny pomysł na zakończenie. Bardziej irytują sekwencję QTE, które pojawiają się w momencie, gdy w oskryptowanym miejscu za rękę złapie nas jakaś mara bądź trzeba będzie przejść przez prowizoryczne kładki. „Najstarszym i najsilniejszym uczuciem znanym ludzkości jest strach...” - H.P. Lovecraft Tytułowemu okultyście nie sposób odmówić klimatu i niezłej atmosfery, które początkowo skutecznie przykuwają do rozgrywki. W miarę postępów napięcie jednak ulatuje, nie pojawiając się aż do finału. Twórcy ewidentnie przesunęli straszenie na drugi plan, choć kilka razy udało im się sprawić, że podskoczyłem. Nie jest to jednak subtelna groza, a sztuczki oparte na jump scare’ach. Kilka razy można dać się zaskoczyć, ale potem już wręcz oczekiwałem tych zagrań w pewnych momentach i się nie przeliczyłem. Gorzej gdy wskutek badania otoczenia coś takiego się przypadkiem przeoczy, będąc odwróconym plecami. Duchy miast straszyć, budzą raczej politowanie. Zwłaszcza jak im się dobrze przyjrzy… "Post mortem" The Occultist jest niestety doświadczeniem liniowym, które zajmie wam około pięciu godzin niezłej zabawy. Fakt ten sprawia, że ewentualna regrywalość jest tu znikoma. Nie oznacza to, że gra nie zasługuje na uwagę. Wręcz przeciwnie. Dzieło studia Daloar oferuje zdecydowanie więcej zalet niż wad, aczkolwiek spoglądanie w ciemność potrafi nieco „odstraszyć”. Szkoda też, że twórcy dowieźli odczuwalnie mniej niż zapowiadali, bo sam w oparciu o materiały promocyjne oczekiwałem odrobinę dynamiczniejszej zabawy. Plusy: - wygląd otoczenia - ciekawe zdolności postaci - udźwiękowienie - zagadki dają radę - niezła atmosfera w pierwszej części gry Minusy: - sztuczna inteligencja lubi zawodzić - słaby wygląd postaci - w drugiej części gry atmosfera wyparowuje - Doug Cockle brzmi jakby zabalował - system skradania jest w zasadzie zbędny - gra na raz Werykt: 70/10

It is a beautifully made game. Reminded me of Silent Hill and Layers of Fear somewhat. The riddles are not hard but still entertaining. The atmosphere of the locations is mesmerizing. Loved the soundtrack too. As a big fan of the paranormal and the occult I just fell in love with this game! Controls are very comfortable. Ah, and that voice! Great voice acting!