Skyrim — dom który kiedyś miałem, którego już nie pamiętam
Skyrim nie jest już dla mnie tylko grą. Wracam do niego jak do domu, który kiedyś miałem, ale którego już nie pamiętam. Pozostało jedynie echo wspomnień.
Ze Skyrimem jestem praktycznie od początku. Pamiętam jego pierwsze błędy, dziwne animacje, przedmioty zachowujące się tak, jakby prawa fizyki właśnie wypowiedziały posłuszeństwo, a także kolejne aktualizacje, które stopniowo poprawiały grę. Skyrim nigdy nie był technicznie idealny i prawdopodobnie nigdy taki nie będzie — ale paradoksalnie nawet część jego niedoskonałości stała się przez lata częścią jego charakteru.
Największą siłą tej gry jest dla mnie świat.
Są momenty, kiedy człowiek po prostu przestaje grać.
Staje gdzieś wysoko w górach i patrzy, jak mgła powoli przesuwa się między szczytami. Idzie przez las i nagle zaczyna padać śnieg. Nocą spogląda w niebo pełne gwiazd i zorzy. Innym razem wychodzi z gospody o świcie, a gdzieś w oddali słychać jedynie wiatr i pierwsze nuty muzyki.
Widoki w Skyrimie potrafią być wręcz poetyckie.
I chyba właśnie dlatego po tylu latach wciąż potrafię zatrzymać postać na środku drogi i przez chwilę po prostu patrzeć.
Oczywiście seria The Elder Scrolls ma pewną tradycję — zaczynamy jako więzień. Morrowind? Więzień. Oblivion? Więzień. Skyrim? Oczywiście więzień, tym razem dodatkowo kilka minut od skrócenia o głowę.
Nie mam nic przeciwko tej tradycji, bo ma już swój urok, ale przy kolejnej części serii naprawdę chętnie zobaczyłbym dla odmiany początek, który nie sugeruje, że główny bohater ma wyjątkowo pechowe relacje z wymiarem sprawiedliwości.
Skyrim daje jednak coś znacznie ważniejszego: możliwość zostania praktycznie kimkolwiek.
Przez lata wcielałem się w wiele różnych postaci. Byłem szlachetnym wojownikiem, który stawał w obronie słabszych. Byłem magiem szukającym wiedzy. Byłem złodziejem. Byłem też nikczemnym zabójcą, któremu zdecydowanie nie należało powierzać pilnowania własnego portfela.
I każda z tych postaci przeżywała Skyrim trochę inaczej.
To jedna z największych zalet tej gry — świat nie narzuca Ci jednej osobowości. Daje Ci scenę, a Ty decydujesz, kim na niej będziesz.
Questów jest mnóstwo. Są historie wielkie i epickie, ale są też małe opowieści spotykane gdzieś przy drodze, w gospodzie, ruinach czy przypadkowej wiosce. Część NPC posiada własne historie, przekonania, problemy i motywacje. Towarzysze nie zawsze są tylko ruchomymi plecakami na ekwipunek — niektórzy mają własną przeszłość i charakter, przez co podróżowanie z nimi potrafi stworzyć wrażenie prawdziwej wspólnej wyprawy.
Ale Skyrim najbardziej nagradza ciekawość.
Jeżeli widzę na zboczu góry coś dziwnego, zazwyczaj próbuję tam wejść.
Jeżeli gdzieś między drzewami dostrzegę ruiny, sprawdzam je.
Jeżeli na mapie znajduje się kawałek terenu, przez który nie prowadzi żadna droga, tym bardziej chcę zobaczyć, co tam jest.
I bardzo często gra mówi wtedy:
„Dobrze, że tu zajrzałeś.”
Czasem nagrodą jest skrzynia z wartościowym ekwipunkiem. Czasem ukryta historia. Czasem dziwny przedmiot, szkielet pozostawiony w miejscu sugerującym własną małą tragedię albo żart twórców.
A czasami nagrodą jest po prostu widok.
I to wystarcza.
Ogromnym plusem są również dodatki.
Dawnguard rozwija świat wampirów, łowców i starożytnych tajemnic, dodając jedną z najbardziej zapadających w pamięć przygód w całej grze.
Dragonborn pozwala opuścić Skyrim i udać się na Solstheim — miejsce bardzo bliskie każdemu, kto pamięta Morrowinda. Ma własny klimat, historię i świetnego antagonistę.
A Hearthfire robi coś znacznie spokojniejszego, ale dla mnie równie ważnego: pozwala przestać na chwilę ratować świat i po prostu zbudować własny dom.
Po setkach walk ze smokami, draugrami, bandytami i całą resztą stworzeń Skyrim możliwość powrotu do własnego domu, postawienia rzeczy na półce i poczucia, że ma się gdzie wrócić, ma w sobie coś wyjątkowego.
Nie mogę też nie wspomnieć o muzyce.
Soundtrack Skyrima jest dla mnie jednym z tych przypadków, gdzie muzyka przestaje być tylko tłem dla gry i staje się częścią samego świata. Czasami wystarczy kilka pierwszych dźwięków spokojnego utworu, żeby człowiek natychmiast zobaczył w głowie śnieg, góry i drogę prowadzącą gdzieś ku Whiterun. Nawet kurier, który wiernie dostarcza nam wiadomości nawet w najdalszych zakątkach krainy.
Do tego dochodzi jeszcze jedna rzecz, która prawdopodobnie zapewniła Skyrimowi niemal nieśmiertelność:
Mody...
Skyrim jest wręcz stworzony do modowania.
Społeczność potrafiła przez lata ulepszać grafikę, poprawiać interfejs, dodawać całe krainy, nowe questy, bronie, pancerze i mechaniki. Można sprawić, że po tysiącu godzin Skyrim znów zacznie wyglądać jak zupełnie nowa przygoda.
Twórcy praktycznie całkowicie porzucili wspieranie gry aktualizacjami. To dzięki innym graczom ta gra jest coraz lepsza.
Czy gra ma wady? Oczywiście.
System walki po latach potrafi wydawać się sztywny. AI czasami podejmuje decyzje, które trudno przypisać jakiejkolwiek znanej formie inteligencji. Quest może się zablokować. Koń potrafi dojść do wniosku, że pionowa ściana jest całkowicie rozsądną trasą. Zestrzelony lis potrafi wystartować w kierunku nieba niczym rakieta. No i nasze ukochane CTD...
Ale mimo tego wszystkiego Skyrim posiada coś, czego nie da się łatwo wpisać do tabelki z ocenami.
Ma duszę.
Po tylu latach znam miasta, drogi i góry. Wiem, gdzie prowadzą ścieżki. Rozpoznaję muzykę po kilku sekundach.
A jednak za każdym razem, kiedy budzę się na tym cholernym wozie jadącym do Helgen i słyszę:
„Hey, you. You're finally awake.”
…jakaś część mnie wie, że znowu wróciłem.
Nie tylko do gry.
Do domu, którego już nie pamiętam.
Polecam. Z całego serca.
