Still Life 2

Aslında önermek istiyorum ama maalesef oyun buglı... Eski de bir oyun bu nedenle destek de yok yapımcıdan. Ortalarında çok bilindik bir bug var ve çözümü bugsız save file edinmek... İsteyen belki uğraşır çözer ama şahsen ben kafayı yiyecektim ondan maalesef oyunu yarıda bırakmam gerekti. Bug dışında genel yorum yaparsam: - İlk oyundan kötü olduğu bir gerçek. Ve ilk oyunun yaklaşık iki katı uzun. Bunun en büyük sebebi ilk oyuna nazaran daha da çok şu objeyi al şuraya koy, bu objede kan izi ara, al onu araştır sonra şuraya şunu sık gibi micro hareketlerle doldurmuş olmaları. İlk oyun daha mapte gez, gerekli insanlarla konuş ve puzzle çöz üzerineydi, bu oyun bildiğiniz sizi yoran, en ufak objeyi kaçırırsanız tüm oyunu kitleyen türden klasik point&click oyunu olmuş. Bence ilk oyun daha sinematikti ondan ötürü de eğlenceliydi. -İkinci olarak bu oyun ilk oyunun devamı gibi başlayıp 5 yıllık bir atlama yapıyor hikayede. Ve birden bire yepyeni bir davanın peşine düşüyorsunuz. Bu oyunda da, ilk oyundaki Vic-büyükbaba POV değişimini devam ettirmek istemişler ama büyükbaba'nın işi bittiği için onun yerini Paloma diye Vic'i rahatsız eden bir gazeteci kadının ana katil tarafından kaçırılması ile ayarlamışlar. Açıkçası ben bunu keşke yapmasalardı dedim, niye derseniz Paloma ile katilin bulmacalarını çözdükten sonra Vic ile aynı yerlerde Paloma ile yaptığınız şeyleri bulup aaaa Paloma bunu yapmış demek kadar kusura bakmayın gerizekalıca zaman kaybı bir şey olamaz. Biliyorum Paloma'nın ne yağtığını çünkü ben yaptım! Ve Vic dedektiflik yaptığı için Paloma ile yaptığınız şeyleri 3 kere yapmışınız gibi hissettiriyor. Araştırmalarımda gördüm ki bu oyunun yapımcıları başta farklıymış ve farklı bir şey hayal etmişler oyun için. Belli oluyor doğrusu. Tahmin ediyorum bug outlanmasaydım ilerde hikaye ilk oyundaki cinayet ile bağlanacaktı. Ki sonra dayanamayıp oyunun devamını youtube'dan izledim; bağlanıyormuş ama ben devam edeceğini düşündüğümde yine katil ile kovalamaca oynayacağımızı düşünmüştüm doğrusu yıkıldım farklı katile geçince. İlk katil'e döndüğümüz kısımlar da çok aşırı kısa sırf "ilk katile ne oldu" diye sormasınlar diye konmuş gibi. Onun dışında seslendirmenler de değişmiş :::) Devamlılığı nasıl yok ederiz diye bir göreve çıkmış yapımcılar resmen. Yan karakter bile değişmiş. Ben ceset görünce kusan yardımcımızı seviyodum, bu da iyiydi ama o çok kafa biriydi üzdü. Herkesin burada şikayet ettiği kamera açısı şeysi evet baya uğraştırıyor. İlk oyunda tek yönden mapi görüyordunuz. Bunda odada sims karakteri gibi gezebiliyorsunuz ama odalar küçük ve bir sürü şeye eğilip bakmanız gerekiyor ondan çok zorladığı anlar oldu. Ayrıca point&click oyununda zaman süreli görevler verilmesini çok saçma buldum, inventory'yi küçük yapmışlar taşıman gereken eşyaları belirli noktalardaki dolaplara atman gerekiyor. Ama süreli görevlerde o eşyaları dolaba bıraktıysan taaa üç oda değiştirip alman gerek. Ya süreli görev yapma ya da inventory'yi büyük yap. En son olarak da benim de maalesef izleyerek öğrenmek zorunda kaldığım katil kim olayına da değinmek isterim hikaye yorumu olarak; [spoiler]Evet... Haklı çıktım... İlk oyun incelememi görürseniz katilin Richard olduğu konusunda oyunun ilk sahnelerinden beri pozitif olduğumu ve her geçen sahnenin bu hissimi güçlendirdiğini söylemiştim... Gururla söyleyebiliyorum ki ilk oyundaki katil Richard'mış :) İkinci oyunun başında büyükbaba'nın katilinin hemşiresinin oğlu olduğunu öğrendiğimiz an zaten bayağı bir cinayetlerle bağının kesinleştiğini düşünüp heyecanlanmıştım. Ondan ötürü de başka katile odaklanınca oyun sinirim bozuldu gerçeğe bu kadar yaklaşmışken...[/spoiler] [spoiler]Bir kaç merak ettiğim plot hole vardı Richard'ın katil olmasıyla ilgili tabi ki açıklanmadılar. Richard'ın ilk katilin oğlu olduğunu düşünmüştüm, torunuymuş bayağı iyi tahmin etmişim. Yalnız Richard'a sen torunusun diyince he evet demesini direkt beklememiştim çok komik olmuş gram reddetmediği gibi sonda bayağı saykoya bağladı o da bana saçma geldi. Başlara doğru bir yerde Vic ateşten korktuğunu söyleyince kafam karışmıştı çünkü ilk oyunda böyle bir olay yoktu, sonra öğreniyoruz Richard kendini yakmış onun önünde, sanat tutkusu olan bir katil kendini niye yaksın ya bilmiyorum bana tuhaf bir son geldi. Yani ben daha kedi fare devam etmesini beklemiştim ilk oyun gibi, cidden yapımcılar Richard hikayesinden bıkmışlar.[/spoiler] [spoiler]Sanatla bağlantısı falan ilginç ve aynı zamanda olayı iğrenç yapan şeydi bu katil çok sıkıcı ve karikatürize olmuş ve Vic'i yakaladığı kısım inanılmaz saçma ve hiç realistik değil tek hamlede evi kuşatan tüm polisleri okla vurup öldürüyor sonra da saatlerce FBI'ın bulduğu evde iki kadınla uğraşıyor siz söyleyin ne kadar realistik. Büyük düşüş ilk oyundan hikaye bazında bence. Ama en azından ilk oyunda acaba dediğim mistik fantastik route'a gitmediler, gerçi bu noktada onu belki tercih ederdim en azından o sofistike havayı kaybetmezdi.[/spoiler]

You decide...

Очень спорное завершение трилогии, которое справедливо не понравилось никому. Вторая часть steel life и третья часть серии, начиная с post mortem должна была развить историю на еще как минимум одну игру, но сама при этом полностью провалилась и заруинила любое возможное продолжение. Сама игра неплохая, ее возможно пройти даже не смотря на неудобную камеру из resident evil 1999 года и периодические баги, которые ломают прохождение и требуют перезагрузок (почаще сохраняйтесь). Головоломки на время скорее всего потребуют руководство для прохождения из интернета, потому что честно такие закидоны не проходятся. Сюда же стоит добавить и заметно ухудшившуюся графику, которая по сравнению с первой частью стала еще более деревянная и плоская. Но при всех своих недостатках в игре остались прежние черные шутки и мрачноватая атмосфера, что хоть как-то вытягивает эту игру на уровень проходняка на один раз. Очень жаль, что еще одна серия оказалась загублена ручонками "энтузиастов" из микроидс

спойлеры. прошла после прохождения первой части, что же я могу сказать? Игра как по сюжету, так и игромеханически сильно проседает. Интересный, мрачный и трагичный настрой первой части тоже пропал. Максимально нелогичные сегменты особенно на таймер из раза в раз. а ко всему этому баги, которые не решить и придется скачивать сейвы посторонние + моменты, когда никак не прожимаются предметы для решения загадок [spoiler] На всю игру дается одна территория, но несколько маньякичей, которые совсем не раскрываются и не запоминаются.[/spoiler] Обидно, ведь первая часть была очень хороша

Ok game. But the story barely connects to the first game and not the greatest ending. But overall ok.

Très bon jeu. Nous tient en haleine tout le temps. J'ai pris beaucoup de plaisir à le refaire.

la pantalla se pone en negro a la mitad del juego, ya probé con jugar otra partida y sigue con el mismo problema

Pokračování se odehrává 4 roky po událostech prvního dílu. Takže už tady si člověk říká - co? Ale to by tak nevadilo kdyby to fakt pokračovalo v duchu prvního dílu což se úplně neděje.. To co mě bavilo na 1 dílu jako jedna věc z toho - sběr vzorků tady sice je, ale až zbytečně moc věcí a taky je to až zbytečný celkem v té hře což je škoda. Ale ono taky celá hra je prakticky v jedný chatě.... Taky je škoda, že se nevěnují tvůrci právě tomu vrahovi z prvního dílu. Najednou je to celé o jiném vrahovi a my teda tak dostaneme během hry jen pár krátkých flashbacků do minulosti a nic moc vysvětlení o vrahovi z prvního dílu.... Celkem zklamání..... Ale kdybych to brala jako pokračování jiného případu pak ano celkem mě to bavilo. No ale jako to lítání po chatě je otrava. Po čase je to už jak když Popelka přebírá mísu neboli věčně lítání kde co se ještě zapomnělo za blbost. Celkově tak hodnocení 6/10 , rozhodně je to furt celkem fajn adventura. Ještě teda co mě opravdu zklamalo bylo, že mě se nevykreslily postavy jako, že mi ve vzduchu lítala jen hlava s očima a zubama byl teda fakt masakr... Zkoušela jsem to fixnout spravením kompability, nastavit pak taky tady na Steamu úpravu souborů ale nic... Myslela jsem, že to třeba dělá ta čeština, ale i origo prostě nešlo...

Fabuła gry styka nas ze znaną z pierwszej części serii agentką FBI, Victorią McPherson, która po brawurowym śledztwie dotyczącym seryjnego mordercy z Chicago wreszcie ma okazje ku temu, by odkryć tożsamość przestępcy wsadzić go za kratki. Po dokończeniu sprawy z jedynki nasza bohaterka angażuje się natychmiast w nowe dochodzenie, przenoszące ją do amerykańskiego stanu Maine. Zaraz po przybyciu do motelu w jednym z miast Maine agentka otrzymuje propozycję spotkania z Palomą Hernandez, ambitną dziennikarką, która tak samo jak FBI pragnie dowiedzieć się, kim jest morderca. Kobieta decyduje się dać pannie McPherson część że zgromadzonych przez siebie dowodów. Do przekazania materiałów nigdy jednak nie dochodzi, bo paradoksalnie Hernandez zostaje schwytana przez poszukiwanego zabójcę. W tym momencie rozpoczyna się szaleńczy wyścig z czasem, podczas którego gracz musi wcielić się zarówno w ściągającą Torturera Victorię, jak i uciekającą przed śmiercią Palomę. Mamy retrospekcję z pierwszej części. Podczas rozmowy z postaciami, mamy do wyboru kwestie dialogowe z różnymi zapytaniami. Przerywniki filmowe są na wysokim poziomie. Mamy ekwipunek, który jest ograniczony slotami mamy 16 miejsc. A jak nam zabraknie miejsca, to możemy je schować do schowków, które są umieszczone w różnych miejscach. Będziemy badać i zbierać próbki do poszlak, jak detektyw. Są czasówki, formie zagadek, które polegają żeby ocalić swoje życie, które wisi na włosku. Trzeba bardzo dokładnie się rozglądać, żeby nie przegapić żadnego śladu, bo można bardzo łatwo coś przeoczyć. Bardzo ładna oprawa graficzna, jak na tamte czasy. Gra ma dwa zakończenia, można uratować Palome, która jest uwięziona na krześle elektrycznym, i wtedy się odblokuje dobre zakończenie. Ale można też zostawić Palome i jej nie uratować i niestety ona nie przeżyje, ale za to Victoria przeżyje, ale to będzie złe zakończenie. Podobała mi się ścieżka dźwiękowa tej gry w menu. Gra ma duży problem, który mnie bardzo irytował, trzeba wszystko zrobić po kolei, jak się nie zrobi to jak wyjdziemy z piwnicy do holu mieszkaniowego pojawi się czarny ekran, i żadne wczytanie savea tego nie naprawi. Podczas słuchania retrospekcji Victorii jak rozmawia ze swoim chłopakiem Richardem, dowiadujemy się co nie co o jego rodzinnych korzeniach, i dowiadujemy się że on był mordercą w pierwszej części. A mordercą w tej części jest Hawker i współpracował z kimś, miał pomocników. Pomimo tego irytującego mankamentu, grało mi się dobrze w tą grę i ją polecam.

Still Life 2, developed and published by Microids, is a dark, atmospheric point-and-click adventure that continues the story of FBI agent Victoria McPherson in her relentless pursuit of a serial killer. As the sequel to the cult classic Still Life, it aims to expand the narrative and introduce more interactive gameplay elements, taking the story from the cold streets of Chicago to the eerie woods of Maine. Released in 2009, the game embraces a grittier tone and a more cinematic structure, merging traditional detective investigation with survival-style tension. While it succeeds in deepening its psychological intrigue and broadening its perspective, it also struggles under the weight of technical issues and uneven pacing that occasionally undermine its potential. The story picks up after the events of the first Still Life, with Victoria still haunted by the unsolved Chicago case that mirrored her grandfather’s investigations decades earlier. Determined to bring closure to her torment, she becomes obsessed with tracking down the new serial killer known as the “East Coast Killer,” whose crimes echo the same chilling brutality. The plot intertwines her investigation with the plight of Paloma Hernandez, a journalist who has been kidnapped by the murderer while covering the case. The game alternates between Victoria’s perspective as she pieces together clues and Paloma’s struggle to escape captivity, creating a tense rhythm between cerebral detective work and desperate survival. This dual narrative structure adds dimension to the story, effectively blending procedural crime-solving with visceral fear. It gives the player two lenses through which to experience the horror—one through intellect and analysis, the other through helpless vulnerability. As an adventure game, Still Life 2 retains the core mechanics of its predecessor while venturing into more interactive territory. Players explore environments, gather evidence, and solve a variety of logic and forensic puzzles to move the investigation forward. Victoria’s segments are slow, methodical, and steeped in realism, requiring attention to detail and patience to interpret clues and assemble theories. Paloma’s sequences, by contrast, are tense and claustrophobic, often involving time-sensitive puzzles and quick decision-making under pressure. This alternating gameplay dynamic keeps the experience varied and helps sustain suspense throughout the campaign. While the investigative sections are the backbone of the experience, the survival elements add emotional weight, making Paloma’s ordeal feel personal and immediate. The game also offers multiple outcomes depending on player performance, though the differences are largely limited to the final moments. Visually, Still Life 2 makes the leap from the pre-rendered backgrounds of the original to full 3D environments. The change allows for greater freedom of camera movement and interaction but comes with noticeable trade-offs in quality. The textures are often rough, character models somewhat stiff, and animations mechanical. Despite these shortcomings, the game still manages to cultivate a strong sense of atmosphere through lighting and art direction. The environments—sprawling crime scenes, desolate forests, and the killer’s labyrinthine lair—are filled with moody shadows and fine details that evoke unease. The use of color, particularly the stark contrast between Victoria’s sterile investigative spaces and Paloma’s dimly lit prison, reinforces the emotional divide between logic and fear. The sound design complements this with eerie ambient noises, footsteps echoing through empty halls, and the unsettling hum of distant machinery. The voice acting, though uneven, captures the exhaustion and intensity of Victoria’s character and the desperation of Paloma’s situation, grounding the narrative even when the visuals falter. From a storytelling standpoint, Still Life 2 carries forward the series’ themes of obsession, trauma, and moral ambiguity. Victoria’s character is explored with greater psychological depth as her professional dedication begins to blur into personal compulsion. Her obsession with catching the killer reflects not only her pursuit of justice but also her attempt to reclaim control over a case that has haunted her career and her psyche. Paloma’s arc, meanwhile, provides an emotionally charged counterpoint, portraying survival not through strength but through vulnerability and intellect. The game’s script often veers into grim realism, unafraid to depict violence and psychological torment in a manner that feels unsettlingly human. This approach gives Still Life 2 a tone closer to a cinematic thriller than a traditional adventure game, though its pacing occasionally suffers as a result. Unfortunately, the game’s ambition is tempered by noticeable flaws in execution. The shift to 3D introduced clunky controls and awkward camera angles that make navigation cumbersome, particularly in tight or detailed areas. The interface is sometimes unintuitive, forcing players to pixel-hunt for small interactive objects hidden in dark corners. Some puzzles are well-designed and logical, but others rely on trial and error or obscure solutions that can break immersion. The inclusion of timed sequences—intended to heighten tension—sometimes comes across as frustrating rather than suspenseful, punishing the player with abrupt failure states. Technical instability, including minor bugs and long load times, also affects the flow. Despite these issues, the game’s pacing remains generally engaging due to the alternating perspectives and escalating stakes. Still Life 2 ultimately stands as an ambitious yet uneven sequel that expands the original’s narrative universe while struggling with the limitations of its design. It offers a deeper emotional experience and a more complex structure, inviting players to engage with both the logic of investigation and the fear of entrapment. Though its mechanics can feel dated and its visuals lack polish, it succeeds where it matters most: atmosphere, tension, and storytelling. For fans of crime thrillers and mystery adventures, the game delivers a dark, mature narrative filled with moral ambiguity and psychological intensity. While it may not achieve the haunting elegance of its predecessor, it remains a compelling continuation—one that captures the uneasy beauty of obsession, justice, and the fragile line that separates detective from victim. Rating: 5/10