Nareszcie finał! Trochę radość, trochę żal.
Piszę tak, ponieważ w moim pojęciu "Córka Diabła" jest ostatnią, pełnoprawną częścią tej rozbudowanej serii z wytwórni Frogware o słynnym londyńskim detektywie. Coś się kończy, coś zaczyna... Twórcy odchodzą od utartych schematów, po raz kolejny tworząc grę opartą na szukaniu poszlak i zbieraniu dowodów, by ostatecznie oskarżyć któregoś z podejrzanych w jednej z kilku spraw do rozwiązania. Znamy to ze "Zbrodni i kar". Zdania na temat tej części prowadzenia fabuły mogą być podzielone, lecz ja stoję zdecydowanie po stronie ukontentowanych odbiorców. Mnie podobała się innowacyjna forma, pociągnięta do kolejnego tytułu. Natomiast jeśli chodzi o wygląd głównych bohaterów zastosowany w "Córce Diabła", (czyli metamorfozę Sherlocka i Watsona), ja tego kroku do końca nie rozumiem. O ile Holmes bardzo przypomina dawnego siebie z poprzednich odsłon przygodówek, o tyle postać doktora wydaje się być tak diametralnie odmieniona wizualnie, że aż trochę razi, jest nie na miejscu. Jakby miejsce Johna zajął, może nie jego syn, a co najmniej młodszy brat. Sam Watson odgrywa zresztą niezbyt istotną rolę w fabule (a szkoda), udziela się głównie w sprawie z reakcją łańcuchową, jako dopełniające wsparcie ratunkowe. Ostatecznie pozostaje w cieniu. Nawet Katelyn jest przy nim bardziej zauważalna, choć zaprojektowano ją jako postać niegrywalną. Dziwi mnie więc, że wizerunkowi Johna poświęcono tyle zbędnej w gruncie rzeczy uwagi. Mogli zostawić nam "dawnego" Watsona - typowego poczciwego pana w średnim wieku, nieco nieporadnego w obliczu poczynań Sherlocka, gdyż wewnętrznie takim ten "nowy" Watson pozostał. I tu twórcom należy się uznanie za nieodbieganie od konsekwentnie obranej drogi. Prawdopodobnie ta akcja z niejakim "odmładzaniem" dobrze nam znanych postaci była zabiegiem, który miał na celu przyciągnięcie nowych graczy, a jednocześnie dać starym, wiernym wyjadaczom do zrozumienia, że już najwyższy czas zerwać z przyzwyczajeniami. Świadczy też o tym większe skupienie na elementach akcji, niż na zagadkach logicznych, archetypowych dla przygodówek "wskaż i kliknij". Seria o pewnego czasu zmienia kierunek, a ja nie jestem pewna, czy chcę za nim jeszcze podążać. Widziałam trochę mało zachęcające recenzje i oceny kolejnej części przygód detektywa z Baker Street, która kieruje nas w czasy jego młodości. Jest też remake "Przebudzenia", ale rzeczony epizod nie podobał mi się już za pierwszym razem, zatem... Trochę szkoda, że muszę się rozstać z tym konkretnym Sherlockiem Holmesem stworzonym przez Frogware, bo była to podróż długa i przyjemna. Z wszystkimi wybojami po drodze w postaci "Psa Baskervillów", czy innymi kwiatkami, którymi wytwórnia się ratowała w trudnych chwilach. A z tego co widzę, nie zapowiada się, by seria zapoczątkowana przez "Chapter One" miała się utrzymać równie długo. Od tego wodospadu Holmes się już nie uratuje, ale pożegnam go z pełnym szacunkiem dla dotychczasowych dokonań. I powracając czasem do jego minionych przygód z wielką ochotą.
