Satellite Reign

Coś jest z tą grą nie tak, ale na dobrą sprawę sam nie potrafię jasno stwierdzić co. Syndicate czy Syndicate Wars na dobrą sprawę nie mówią mi nic, w cyberpunkowe gry nigdy się szczególnie nie zagrywałem, a sama neonowo-futurystyczna oprawa graficzna nie robi na mnie szczególnie pozytywnego wrażenia, choć rozumiem, że może się podobać. I nie chodzi o to, że jestem przeciwnikiem gatunku, wręcz przeciwnie, tematyka implantów, robotycznych usprawnień ciała czy kompletnej cyfryzacji jawi mi się jako niezwykle ciekawa. Po prostu nie jestem zaznajomiony z gatunkiem, więc perspektywę takiego gracza reprezentuję. I obawiam się, że jeżeli na mojej drodze dalej będą pojawiać się takie produkty, to możemy mieć bardzo duży zgrzyt. Jaki jednak jest mój główny zarzut wobec produkcji? Bynajmniej nie te wszystkie niedoróbki, błędy, głupota sztucznej inteligencji albo crashe(a przynajmniej nie bezpośrednio). Chodzi mi bardziej o ogólny odbiór gry, która poza względami świata oraz grafiki, wydaje się być strasznie płaska oraz infantylna. Poważny, brutalny świat cybernetyczny sprowadza się tu do biegania, bycia wysyłanym z miejsca na miejsce, uciekania, wykonywania nie do końca jasnych misji lub dziwnych elementów skradankowych. Olbrzymi plac zabaw w architekturze przyszłości, tyle tylko, że bez zabawy. Nie wiem, może problem leży gdzieś we mnie, ale jakoś nie potrafię wziąć tego wszystkiego na poważnie. Zaznaczałem jakieś postacie, kazałem im w cudaczny sposób przeskakiwać między pomieszczeniami albo otwierać zamki, rozmawiałem z dziwnymi NPCami, strzelałem do przygłupich postaci ganiających za mną po całej mapie... Budowanie jakiegokolwiek napięcia, powolne odkrywanie świata czy chociażby rozbudowane wprowadzenie właściwie nie istnieją. Zamiast tego jest tutorial ze skanowaniem otoczenia, zjeżdżaniem po linie oraz otwieraniem bramy przełącznikiem, aby z czerwonej zmieniła kolor na zieloną. Czad. I co gorsza, w ten sposób można przegrać naprawdę wiele godzin! Biegać z punktu A do punktu B, kogoś tam szukać, w kogoś tam strzelać, coś pobierać, gdzieś się chować... Wygląda to zupełnie jak granie w skomplikowaną grę planszową, kompletnie nie rozumiejąc zasad, ale dzięki pomocy komputera pokonywać kolejne etapy, popełniając mniejsze bądź większe gafy. Przypomina to w większym stopniu chaotyczny sandbox MMO, aniżeli realny, stworzony z ciekawym konceptem świat zniewolonej przez komputery przyszłości. I zanim ktoś nazwie mnie egoistą: widzę te wszystkie elementy rozgrywki. Ciekawą, neonową oprawę, możliwość rozwoju postaci, żyjące miasta, nietypowe rozwiązania związane ze zdobywaniem gotówki, specyficzną pracę kamery, dopracowaną grafikę i tak dalej, i tak dalej... Sęk w tym, że traci to wszystko sens w momencie, gdy wprowadzenie do przedstawionego uniwersum niemal nie istnieje, a skuteczność realizowanych misji poprzez nieustanne bieganie w kółko a taktyczne kombinowanie oferuje taki sam rezultat. Nie widziałem żadnego powodu, aby zgłębiać się w rozumienie tego co widzę, gdyż tytuł pozwala na niezobowiązującą klikaninę prowadzącą do kolejnych obszarów miasta. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że taka recenzja może wydawać się nieco niedorzeczna, więc postaram się ją uprościć i ująć nieco dobitniej. [i]Ta gra nie wymaga od gracza niemal niczego, a oferuje w zamian bardzo dużo niepotrzebnych utrudnień oraz komplikacji[/i]. A że nie widziałem powodu aby wejść głębiej w temat, pozostało mi po prostu cybernetyczne hasanie od nadajnika do nadajnika. Czy to sprawiedliwe podejście? Być może nie. Ale wydaje mi się, że graczy takich jak ja może być więcej, a nie chciałbym, aby padli ofiarą pasjonujących visuali, które w ostateczności zawierają bardzo niewiele treści. Nie taki anioł piękny, jak go renderują.