[b]Inny świat[/b]
Pierwsze, co uderza po odpaleniu Papers, please – dosłownie bijąc po oczach z siłą sierpa i młota – to pikseloza. Budząca obawę, czy produkcja ta nie będzie na wielkich, telewizyjnych ekranach nieczytelna i mało przejrzysta. Ja ograłem ją na trzydziestodwucalowym monitorze i dałem radę, choć musiałem się chwilę przyzwyczajać do tej grafiki (by po pewnym czasie zacząć traktować ją jako atut). Równie minimalistycznie jak oprawa wideo prezentuje się warstwa audio: główny motyw muzyczny jest bardzo charakterystyczny, a gracz niemal natychmiast zaczyna nucić go sobie w głowie i… to by było na tyle w temacie soundtracku. Udźwiękowione dialogi w grze w zasadzie nie występują, bo trudno mi uznać za takowe nieartykułowane pomruki czy mamrotania. Gra waży ledwie 86 megabajtów, bijąc tym samym rekord ustanowiony przez To The Moon i stając się najmniejszą z obecnych na moim blogu. Każdy, kto czyta go od początku, wie doskonale, że zwykle preferowanym przeze mnie urządzeniem sterującym jest pad. Lecz nie tutaj; odradzam go i rekomenduję użycie myszki, która sprawdza się znacznie lepiej. Zresztą – na karcie gry brak informacji o obsłudze kontrolerów i by móc ich używać, należy włączyć w jej właściwościach opcję Steam Input. Nie przypadkiem chyba Papers, please nie ukazała się na „dużych” konsolach: brak wersji zarówno na Xboxa, jak i PlayStation. Debiutowała na komputerach, by później doczekać się wydań na platformy mobile: najpierw na Vitę (a więc nie do końca napisałem prawdę, że nie ma jej na PS. Jest, ale tylko w formie na tę zapomnianą już chyba trochę konsolkę przenośną), później na smartfony. I myślę, że ten gameplay – polegający praktycznie w całości na przekładaniu i przeglądaniu dokumentów – zyska na ekranie dotykowym dodatkowe punkty do immersji. Gra owa została zrobiona przez jednego człowieka – Lucasa Pope’a (byłego dewelopera Naughty Dog, pracującego choćby przy Uncharted 2). Pięć lat po pierwotnej, pecetowej premierze ukazał się świetny, kilkuminutowy film aktorski, wprowadzający w jej klimat i rozgrywkę lepiej niż wszystkie trailery razem wzięte (na YouTube dostępny z polskimi napisami). Osiągnęła olbrzymi sukces i zdobyła powszechne uznanie: jej autor w 2023 roku zdradził, że rozeszła się do tamtej pory w pięciu milionach cyfrowych kopii, co dla tak niezależnej produkcji jest wynikiem absolutnie fenomenalnym. Na samym tylko Steamie – zważywszy na liczbę ocen oraz ich charakter (ogólnie rzecz ujmując, 97 na 100 osób poleca ją) – zyskała miano kultowej. Wszystkie te fakty nie powinny jednak dziwić, bo też jest to, mówiąc wprost, gra genialna.
Zacząłem wpis nietypowo, bo też takie właśnie jest Papers, please. Akcja toczy się w fikcyjnym kraju Arstoczka, późną jesienią 1982 roku, co wywołało u mnie mimowolne skojarzenia oraz odniesienia do naszej rzeczywistości: w Polsce mianowicie trwał wtedy stan wojenny. W sumie stwierdzenie, iż miejscem wydarzeń jest jakiś kraj, to gruba przesada. Cała gra toczy się w podzielonym na część wschodnią i zachodnią mieście Grestin, a gracz wciela się w inspektora rezydującego w Punkcie Odprawy Granicznej, oglądając przez zdecydowaną większość gry jeden i ten sam ekran. Jego zadaniem będzie sprawdzanie chcących przekroczyć granicę podróżnych, tj. wnikliwa weryfikacja ich tożsamości oraz dokumentów. Kampania podzielona jest na dni, z których każdy kolejny przynosi nowe wyzwania: wytyczne od przełożonych, zwiększające poziom trudności i komplikujące obsługę petentów. Na koniec każdej dniówki działania inspektora podlegają ewaluacji, a on sam otrzymuje wypłatę, której wysokość uzależniona jest od skuteczności, z jaką pracuje (wtedy też zapisuje się gra. I jeśli nazajutrz stanie się coś złego, zawsze można cofnąć się do poranka i powtórzyć sekwencję. Nie ma potrzeby zaczynania gry za każdym razem od samego początku; można kontynuować od danej daty w kalendarzu). Moje pierwsze podejście do tego tytułu zakończyło się ledwie po dwóch dniach. Zamknięciem w więzieniu z tytułu popadnięcia w długi. Był to Ending 1. Jeden z dwudziestu możliwych.
Papers, please bywa czasem nazywana grą logiczną, ale ja z takim jej określeniem zgadzam się tylko częściowo. Tu liczy się przede wszystkim spostrzegawczość oraz… zręczność. To znaczy taka organizacja pracy, taka jej optymalizacja, by obsłużyć możliwie największą liczbę przyjezdnych (roboczodniówka ma konkretną godzinę rozpoczęcia oraz zakończenia). Lecz działanie pod presją czasu może prowadzić do pomyłek: odmowy wjazdu osobom spełniającym wszelkie warunki lub wpuszczenia takich, które do przekroczenia granicy się nie kwalifikują. To zaś ma swoje konsekwencje. Po dwóch błędach skutkujących jedynie upomnieniem każdy następny wiąże się z nałożeniem kary finansowej. A Arstoczka nie jest krainą mlekiem i miodem płynącą, życie w niej kosztuje i jest bezwzględne. Po każdym dniu gracz musi zdecydować, na co wydać zarobione pieniądze: z wypłaty zawsze potrącany jest czynsz, ale już kupienie jedzenia czy opłacenie ogrzewania pozostaje opcją. I to czasami dosłowną, gdy kasy nie starcza na wszystkie potrzeby, więc trzeba wybierać. By na drugi dzień dowiedzieć się na przykład, że syn jest głodny, a żona zachorowała z zimna i potrzebne są jej leki. To oznacza jedno: kolejne wydatki.
Pełna wersja tekstu dostępna jest na stronie impresjezgier.pl
