Necrophosis

Devs, show don't tell. This game might be good if you weren't bombarded with overly poetic nonsense non stop. The worst part is that while these characters are inflicting their dark souls fan fic on you, control is taken away from you, so you just have to stand there and take the exposition over and over again. This game is like trying to escape a conversation where the other person can't take the hint that you would like to leave now and stop talking. Do not be fooled by the very cool trailers on the store page.

Odkąd pamiętam, obrazy Beksińskiego budziły we mnie niepokój, a jednocześnie ciekawość. Ten świat, który wydawał się tak obcy i niezrozumiały, był pełny codzienności ukazanej przez karykaturę śmierci i zniszczenia. Z jednej strony odpychał, ale i fascynował. Nie raz pragnąłem wejść głębiej w te obrazy i odkryć co się za nimi kryje. Pierwszą podrożą, taką wykraczającą poza własną wyobraźnię był film Tomasza Bagińskiego o tytule "Katedra", potem było jeszcze trochę różnych animacji, ale faktyczne dzieło w tych klimatach to dopiero gra "Scorn", a teraz "Necrophosis". Obie gry mają podobny klimat, który wciąga w ten dziwny świat, ale Scorn, to prawdziwa opowieść SF o obcym świecie, a Necrophosis jest niestety tylko lub aż instalacją artystyczną, w której rozgrywka pełni drugoplanową funkcję. To nie jest gra, w którą się gra, aby grać... To sztuka, którą należy chłonąć. Obie gry pozwoliły mi spełnić swoje marzenie i wejrzeć za kurtynę martwych obrazów jak nigdy wcześniej. [h1]Martwy Świat[/h1] Wyobraź sobie świat za 40 miliardów lat. Każda znana gwiazda już się wypali, a wszechświat popadnie w stagnację i zimną pustkę. Życie zamieni się tylko w echa egzystencji, a martwy bóg być może urodzi nową świadomość. Tą świadomością jesteś ty, budzisz się w martwym świecie, a twoim oczom ukazują się wizje niczym z obrazów Beksińskiego...Jedyna świadomość budzi zmieszanie i lęk, martwi bogowie zwracają swoje oczy w twoją stronę, a ty musisz odbyć swoją pielgrzymkę, na najwyższe stany uniesienia i udowodnić, że życie ma sens. Obudzić świat i przygotować go na nową iskrę, którą rozniecisz. Rozgrywka przypomina trochę symulatory chodzenia z odrobiną gry przygodowej. Zagadki nie są trudne, są wręcz banalne. Dziwne i niespotykane rozwiązania, jak przykładowo przenoszenie własnego mózgu do urządzeń, aby te zadziałały, budzi zarówno niepokój, jak i ciekawość. Kolejne plansze przemierzamy dość płynnie, a sceneria zmienia się zależnie od etapu. Czujemy się trochę, jak w dziwnej galerii obrazów Beksińskiego i Gigera razem wziętych i chociaż grafiki, to tylko inspiracje dziełami powyższych autorów, to czuć, że twórcy gry dobrze rozumieli przesłanie i wywiązali się wzorowo zarówno przedstawioną treścią, jak i interpretacją dzieł mistrzów. Tutaj warto zwrócić uwagę na fakt, że grze bliżej klimatom do Beksińskiego i kto zna obu autorów, ten zauważy, że wspomniana na wstępie gra "Scorn" jest bliższa Geigerowi, czyli jego wizji obcej cywilizacji, a gra "Necrophosis" jest bliższa wizji Beksińskiego, który rysował bardziej obrazy poruszające tematy egzystencjalne. Widać to też po fabule, która porusza właśnie wątek martwego świata/ światów. Kolejne zadania zagłębiają nas niejako w biblię tego uniwersum, a w późniejszym czasie trafiamy też na etapy, w których da się zginąć. Nie są to jednak etapy wielce zręcznościowe, a sama gra nie ma też cech typowego horroru, ot trzeba unikać martwych dusz, które lgną do nowego życia niczym ćmy do światła. Zresztą śmierć jest tylko umowna, bo nasza powłoka, jest niczym innym, jak tylko powłoką, a tę możemy szybko zmienić i ruszyć ponownie zagłębiając się w opowieść i coraz głębsze zrozumienie życia i śmierci. Ostatecznie gra niesie banalne przesłanie, które można podsumować zwykłym cyklem życia i śmierci, chociaż trzeba przyznać, że robi to niebanalnie i w bardzo klimatyczny sposób, którego nie powstydziłby się sam Beksiński. Największy zarzut do gry to chyba jej długość, która niezbyt jest odzwierciedlona w cenie. Prawie 100zł, za około 3-4 godziny rozgrywki, to śmiałe posunięcie. Ja wiem, że kontemplacja dzieła może mieć bezcenną i ponadczasową wartość, jednak znając potrzeby graczy, uważam, że większość może nie docenić z tego powodu tej wyjątkowej instalacji artystycznej. Ostatecznie więcej tu sztuki i uczty wizualnej, niż samej gry, a to też może wpłynąć na odbiór całości. [h1]OCENA: 6/10 jako gra i 8/10 jako przekaz artystyczny.[/h1] [h1]DODATEK: Necrophosis - Subconsciousness[/h1] Sama świadomość jest niczym, bez swojej podświadomości. Próba rozniecenia iskry nie powodzi się, a my jako podświadomość wkraczamy do martwego świata, aby pomóc świadomości i uratować iskrę od upadku. Dodatek jest znacznie krótszy od podstawki, ale jest to odzwierciedlone też w cenie na premierę tegoż. Można powiedzieć, że dostajemy więcej tego samego. Nowe regiony są równie piękne w swojej grotesce i niesamowite, a sama rozgrywka też się zbytnio nie zmieniła. Może poza faktem, że na samym początku zostajemy zalani przedmiotami i jest jakby więcej interakcji, która ma na celu wydłużenie rozgrywki. Ta sztuka udaje się tylko częściowo i już po upływie około godziny podświadomość dołącza do świadomości i razem wzniecają iskrę w tym martwym, ale fascynującym świecie. Jeśli podobała ci się podstawka, to i dodatek będzie ci odpowiadał. [h3]TECHNIKALIA:[/h3] Pod kątem działania, nie mam nic do zarzucenia grze i wszystko działa, jak powinno. Może odrobinę postać jest ślamazarna, ale ma to uzasadnienie w kontemplacji tego świata, a niecierpliwi mogą zmusić powłokę do biegu, co zostanie okraszone ciekawym upomnieniem:) Jedyne, do czego można się przyczepić, to bardzo niewyraźna czcionka, którą trudno się czyta. Wpisów może wiele nie jest i nie jest to jakiś wielki problem, ale przydałoby się, aby czcionka była lepszej jakości. Dodatkowo gra w trybie okienkowym ma problem z lokalizacją myszki i chcąc najechać np. na menu, to musimy celować centymetr nad napisami! Problem znika w trybie pełnoekranowym, ale nie powinno tak być i w trybie okienkowym też powinno wszystko działać, jak należy. [b]PLUSY: ✔️ Klimat obrazów Beksińskiego ✔️ Muzyka i dźwięk pasujące do obrazu ✔️ Świat przemierzamy z ciekawością NEUTRALNE: ☐ Banalne Przesłanie obdziera świat z tajemnicy ☐ Długość rozgrywki to raptem 3-4 h MINUSY: ❌ Czcionka ❌ Tryb okienkowy nie działa, jak powinien ❌ Mimo wszystko cena[/b] Za pełną cenę kupuj tylko, jeśli świadomie chcesz wesprzeć twórcę. Jeśli szukasz ciekawej oraz innowacyjnej gry, to poczekaj na przecenę co najmniej 30%, abyś nie żałował wydanych złociszy. [quote][h1]Zapraszam do obserwacji naszego kuratora: [url=https://store.steampowered.com/curator/26553378/] ŚWIAT RECENZJI[/url][/h1] Publikacja recenzji także na [url=https://www.sztab.com/]sztab.com[/url] [/quote]

Даже смерть может быть красивой. Настолько, что аж завораживает...

Итак, давайте начнем с самого главного - лучше ли эта игра, чем Scorn? Нет. Она просто очень другая. Scorn взяла целостный концепт про некую расу, потерпевшую жуткую катастрофу и кризис, где мы он имени безликого существа пытались сбежать от своего жалкого существования. Там была целостная эстетика, и понятный посыл. А что насчет Некрозиса? Игра представляет собой полотно, которое сшили из разноцветных заплаток. Тут нет единого стиля, а имеющиеся пейзажи порой представляют собой настоящее мессиво. Но зато какое! У нас тут и песчаные города, усыпанные костями, и космический ужас, и логово Древних Божеств, в общем посмотреть все еще есть на что! И если Scorn ПЫТАЛСЯ быть игрой (да, потому что убогая кривая стрельба не имеет право претендовать на геймплей здорового человека), то Некрозис говорит "Да, я симулятор ходьбы, но зато какой! Персонажи говорят витьиватыми речами, ты видишь много разнообразных причудливых мест! Ты словно сидишь в первом ряду странного спектакля, где потерянная душа пытается решить судьбу давно потерянного и сгнившего мира!" В общем, сама игра мне понравилась. Она простая, причудливая, с интересной атмосферой и визуалом, хотя цена в 600р и кажется немного завышенной для игры длительностью в три часа.

В общем понравилась игра. Пейзажи умиротворяющие, почти все существа которые встречаются на пути очень милаковые, хоть и проклятые. Но они такие уже няшки кавайные) При прохождении не раз возникла идея иметь таких же у себя дома! А некрофосиса я, конечно, немного не понял. Зачем было наводить такую суету. Хотя получилось красиво.

A lovely and disturbing game, a puzzle walking simulator, I deeply enjoyed it.

2 dev indie body horror game HR Giger would be proud of

主题立意比scorn积极 美术非常统一克制 整体主题明确 生物朋克和血肉工艺的秩序美 气氛暗示视角引导做挺好 全程无压力逛街看美景拍照留念顺便听听超绝古神气泡音和享受众神凝视 还行的

Parente bem proximo do Scorn , por mais que as diferenças sejam claras , Necrophosis ele explora muito mais o tema das obras de arte de beksinski misturado com um pouca da mitologia de H.P lovecraft , então para entusiastas do genero : Cosmicismo , Surrealismo , surrealismo Distopico , fantasia sombria , arcanismo , eu acredito que sera uma boa experiencia , por que de fato a sensação não é somente estar jogando um jogo baseado nas obras de beksinski , mas sim de fato estar dentro de uma pintura do proprio. O Inegavel : Direção de arte belissima , cenarios extremamente exagerado parecendo de fato uma pintura do beksinski , trilha sonora pesada e melancolica. Critica : faltou na minha concepção um tempo maior de gameplay para desenvolver mais a importancia do ''Voce é o escolhido para dar ao fim para recriar'' , nessa parte achei que pecou um pouco.

Ugh. Total slop. Boring and only a shadow of Scorn and alike. No brains for this.