Gdybym miał robić ranking gier, które w pełni zasługują na odświeżenie i w zasadzie na przypomnienie o swoim istnieniu, tak "Ghost Master" zająłby wysokie miejsce. Oryginał wydany w 2003 roku (zacny rocznik pod względem premier!) wyróżniał się świetnym pomysłem na siebie, miksując elementy strategii czasu rzeczywistego ze strategią oraz... simsami? Gra może nie odniosła dużego sukcesu finansowego, ale zebrała pewne grono oddanych fanów. Po ewentualnej kontynuacji słuch jednak zaginął.
Tu rzeczywiście potrzebne było zmartwychwstanie, a zadania tego podjęła się polska ekipa z Mechano Story Studio, za co wypada tylko chłopakom podziękować. Remaster bowiem oferuje wszystko to co było w oryginale, ale też dodaje nieco od siebie, w tym dodatkową zawartość, która finalnie nigdy nie trafiła "legalnie" do podstawki. W skład nowości wchodzi również kilka podkomendnych duchów, ale też całkiem nowy akt w grze. Reszta zmian dotyczy głównie mechanik wewnątrz gry.
Fabularnie nic się nie zmienia. W grze przyjdzie nam wcielić się w (nie)świeźego Mistrza Duchów, który stawia swoje pierwsze kroki na ścieżce straszenia w mieścince o nazwie Grobowo. Naszym zadaniem będzie głównie wystraszyć wszystkich ludzi z planszy, aczkolwiek twórcy urozmaicili to na tyle ile mogli, czerpiąc jednocześnie garściami z kultowych horrorów. Nie dziwi więc widok chatki rodem z Martwego Zła, gdzie mamy podprowadzić trójkę "wybrańców" w celu przeprowadzenie pewnego rytuału czy zapadłej wioski, po której biega jegomość zaczerpnięty z Jeźdźca bez głowy, a że jest dosyć unikatowy, tak wypada go mieć w swojej "menażerii". Całość jest spięta jakąś intrygą żywych, ale ma to marginalne znaczenie.
W grze chodzi przecież o straszenie, okraszone cudownym, kampowy klimatem spinającym ze sobą humor, jak i grozę. To zachowano, nawet na nowych mapach. Największe zmiany dotknęły oczywiście sfery wizualnej, zwłaszcza że wykorzystano tu Unreal Engine 5. Plansze są nie tylko bardziej "wyostrzone", ale też zapełnione. W oryginale na skrawkach planszy poza budynkami wiał tak de facto cyfrowy wiatr. Tu mamy drzewa, urozmaicony wygląd podłoża i efekty pogodowe, które raz obleczą okolicę w zimową pierzynę, raz zaskoczą rzęsistym deszczem.
Z umiarkowaniem zaś podchodzę do wyglądu postaci. Są, powiedźmy, poprawione, ale tu znaczącej różnicy nie zanotowałem. Świetnie wyglądają za to efekty, towarzyszące mocom duszków. Widać to zwłaszcza po żywiołakach czy mojej ulubionej Kurzej Stopie. która potrafi zalać cały segment planszy efektownie wyglądającą juchą. Na plus można zaliczyć też drobne usprawnienia w interfejsie (zwłaszcza na ekranie doboru ekipy przed nawiedzaniem) czy możliwość podejrzenia poziomu przed rozpoczęciem gry.
Do remastera dodano też perki Władcy Duchów. Nie jest ich za wiele, a i procentowo te początkowe dają raczej niewiele korzyści, tak ich finalne rozwinięcia oferują możliwość skorzystania z aktywnych umiejętności podczas samej gry. To dodamy sobie natychmiast trochę ektoplazmy, to od razu leciutko przerazimy wszystkich obecnych żywych czy zrestartujemy momentalnie moce duszków (mają one swój cooldown). W wersji 1.0 dodano też możliwość wykupienia dodatkowego slotu na duszka, bo każdy level ma ich ustalony limit. W końcu dynie uzyskiwane jako część oceny za pokonany poziom, mają tutaj jakieś zastosowanie i służą zakupowi tych "mocy".
Resurrection trapi jednak wiele przypadłości oryginału. Inteligencja żywych pozostawia wiele do życzenia, potrafią się oni nawet zaciąć w absurdalnych miejscach, na co pomaga tylko restart poziomu. Na mapkach są też poukrywane dodatkowe, opcjonalne zjawy, dla których trzeba coś zrobić. A to sprowadzić do nich jakiegoś delikwenta. A to wystraszyć każdego poza wybraną osobą, czy to wreszcie użyć określonych mocy, aby np. strącić czy zniszczyć jakiś przedmiot, który więzi nieszczęśliwca w tym miejscu. Szkopuł w tym, że czasami to nie działa (tak, na ciebie patrzę Burzoszponie...), skutkując, a jakże - restartem rozgrywki.
Mam wrażenie, że coś przy tym dłubano, bo i straszeni miejscami zachowują się lepiej, a i odblokowanie poszczególnego ducha miejscami bywa szybsze. Sztandarowym przykładam jest szpital i quest dla Strachisławy. Komu od razu udało się w oryginale sprowadzić tego drugiego dzieciaka do sali z duchem, ten był kotem. Tutaj przyszło mi to szybciej. Z drugiej zaś strony mam wrażenie, że poszczególne duszki mają za dużo takich samych mocy, przez co na pewnym etapie na misję bierze się sprawdzonych Przerażaczy, pomijając często nowo nabyte sztuki, bo nie oferują one unikatowych mocy.
Remaster jest też łatwiejszy. Całość pokonałem w mniej niż 15 godzin, zarabiając przy tym niekiedy absurdalne ilości plazmozłotych, tutejszej waluty służącej do wykupu mocy zjaw, czy też wymiany na dodatkowe dynie (jest tryb hard, ale nie jest wcale bardziej wymagający). W wersji z 2003 roku szło to o wiele oporniej. Cieszę się też z wspomnianych dodatkowych poziomów. Mamy tutaj też dodany epilog, którego akcja dzieje się w Gabinecie Strachu (nasza siedziba), gdzie nawet walczymy z bossem rodem z Pogromców Duchów, a który okresowo też się bugował.
Cały akt IV to nowa zawartość, aczkolwiek pod względem fabularnym odstaje od pierwotnej zawartości. Na ten moment dostępne są też poziomy w płatnych DLC, ale są to odczuwalnie poziomy mniejsze, gdzie do mechaniki gry dodano tylko psy i koty, które czasowo odstraszają naszych podopiecznych ( w przeciwieństwie do wiedźm. wróżek czy pogromców z podstawki, które eliminowały mi zjawy z gry na danym poziomie). Cena jest jednak trochę zawyżona.
Na osoby akapit zasługuje warstwa audio. W menu ucho atakuje znany motyw, a podczas gry, kiedy straszenie idzie nam dobrze, ambient zaczyna być dużo bardziej "żywszy". Jest tu też absolutnie genialny polski dubbing, który składa się na tak fantastyczne wspomnienia sprzed lat.
Reasumując. cieszy właściwe podejście twórców do materiału źródłowego. Trzon gry pozostał ten sam, a dokonane zmiany są w większości akceptowalne. W endgame'ie mamy też cztery dodatkowe tryby gry, ale za ich sprawą Ameryki nie odkryto.* Dodatki niestety trzeba przyjąć z "doborem inwentarza" nowych, sporadycznych błędów, ale i tak cieszy mnie, że ktoś rozwija tę franczyzę. Może nie w formie tych płatnych DLC, które oferują mało w stosunku do ceny, ale z radością w serduszku przyjąłbym wiadomość, iż będzie jakaś właściwa kontynuacja. Ghost Master to w końcu szalenie oryginalny koncept, a takie zasługują na rozwój.
Werdykt: 8+/10. Produkcja cierpi na pewne błędy, ale nostalgia wygrywa, dając mi możliwość pogrania w klasyczną już grę z dzieciństwa, uzupełnioną o nową treść, która ładnie wtapia się w całość. Teraz już tylko Nosferatu: Wrath of Malachi (również z 2003 r.) w ten deseń poproszę.
* Można chociażby losowo odbębnić jakiś poziom, tyle że z większą ilością żywych, losowymi duszkami, albo zagrać w tutejszą wariację bicia nadciągających fal żywych.
