Ukończyłem Frontline: Road to Moscow. Brawo Ja! 30 misji mniej lub bardziej powiązanych z historycznymi realiami zajęło mi niemal 20 godzin całkiem udanej zabawy przy grze, która wcale udana nie jest.
Grając w F:RtM postawiłem odważną tezę, zgodnie z którą gra jest idealna dla początkujących wargamerów, taki swoisty żłobek gatunku, na tyle lekki, by nie przerazić złożonością produkcji gier ze stajni 2by3 Games, na tyle ładny, by przyciągnąć uwagę, nader wszystko, podający niemal wszystkie informacje na tacy, począwszy od dokładnych statystyk, a skończywszy na krótkim opisie ukazującym wady i zalety jednostki na zasadzie „kamień-nożyce-papier”, czyli w naszym wypadku „piechota-jednostki pancerne-artyleria”. I to wszystko generalnie miałoby ręce i nogi, ale pod jednym warunkiem, mianowicie, nasz początkujący wargamer musiałby mieć świadomość tego, że istnieje Panzer Corps, od którego można przejść od razu do serii Commander oraz Strategic Command, oraz że finalnie istnieją takie cuda jak gry Garego Grigsby, czy seria Decisive Campaigns, zatem że istnieją produkcje znacznie bardziej rozbudowane, głębsze, a nader wszystko trudniejsze…
Poziom trudności w Frontline: Road to Moscow przełożył się na moje stwierdzenie z początku recenzji – miałem udaną zabawę – zero frustracji, że trzeba powtarzać kilka razy jedną misję, zero dylematów w postaci „hex w lewo czy w prawo”, zero zmartwień przy uzupełnianiu wojsk. Było lekko, za lekko, przez co dochodziło do absurdów, np. wszystkie misje z założenia defensywne były w istocie nowymi ofensywami. Armia Czerwona przypomina w tej grze carskich żołnierzy z 1917 r. - nie chce im się walczyć, a generalicja zdaje się nie wiedzieć, jak walczyć, przez co 80% jednostek stoi w miejscu, 90% jednostek nie atakuje wtedy, kiedy powinno to robić, zaś 100% jednostek nie wie, co to znaczy kurczowa obrona kluczowych obiektów na mapie, dzięki czemu zrzut desantu w okolicach takiego obiektu nie robi na wrogu niemal żadnego wrażenia. Niestety, wojska atakują na zasadzie „trzeba wyeliminować najsłabszego”, przez co bez problemu możemy wyjść obronną ręką, ratując nasze ledwo zipiące czołgi, kierując słabą i tanią jednostkę piechoty na flankę.
Zupełnie inną kwestią jest przyjęta przez twórców mechanika w zakresie zasięgu ataku – i tyczy się to piechoty, która w Frontline może atakować przez dwa, a nawet trzy pola. Idzie się do tego przyzwyczaić, choć jest kompletnie nierealistyczne i ułatwia zbyt dużo.
A do tego wszystkiego należy doliczyć błędy (nie używajcie goliatów, zawieszą wam grę!), oraz generalnie niechluje wykonanie interfejsu (gra jest pełną konwersją z urządzeń mobilnych, i to się niestety aż nazbyt czuje).
Podsumowując – to nie jest gra dla weteranów, natomiast początkujący powinni raczej spojrzeć w kierunku Panzer Corps lub Open General, ale z drugiej strony tytuł jest relatywnie tani (zwłaszcza na przecenach), co w połączeniu z „mobilnym” rodowodem nie daje mi podstaw, by nie wystawić, mimo wszystko, oceny pozytywnej.
+ Grafika,
+ Muzyka,
+ Intuicyjna,
+ Lekka i przyjemna
+ Gier tego typu nigdy wiele,
- Błędy,
- Mechanika ataków piechoty,
- Nudne, mało strategiczne mapy,
- Zachowanie wroga, a w zasadzie jego pasywność,
- Niski poziom trudności,
- Gra robiona z myślą o tabletach.
