https://www.youtube.com/watch?v=MBYnuVLSE74&list=RDMBYnuVLSE74&start_radio=1
[h1][b]Disciples II: Gallean's Return - Mroczne Hirołsy dla Dorosłych już Dzieci[/b]
[i]Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku.
3 maja - Święto, które jak większość polskich świąt - obchodzimy z mieszaniną dumy i zdezorientowania po majowej rozpuście.
I oto jesteś. Wstajesz rano, jeszcze z dalekim echem wczorajszego BBQ w żołądku i w głowie. Słońce bije przez okno z tą bezczelnością, która należy się tylko majestatowi wiosny. Włączasz PC, bo co innego robić z wolnym dniem, jeśli nie zastanawiać się, dlaczego kraj od ponad dwustu lat próbuje być Europą, a wciąż czuje się jak gorsze dziecko historii.[/i][/h1]
[b]Konstytucja 3 Maja 1791 roku.[/b]
Drugi taki dokument na świecie, pierwszy w Europie. Chwilę potem rozbiory, zdrady, magnaci sprzedający kraj za obce złoto i obietnicę, że ich folwarki przetrwają. Piękna idea, brutalny finał - Targowica, Sierakowscy tego świata kopiący pod własnym stołem, bo tak im wygodniej. I tak sobie przez wieki: wielka idea, małe ludzkie zdrady, sierota-naród taszczący swój patriotyczny, bogo-ojczyźniany krzyż przez kolejne dekady i przemiany.
Brzmi znajomo?
[b]Oczywiście, że brzmi - Nevendaar też tak wygląda.[/b]
Disciples II: Gallean's Return wyszło w 2002 roku - a więc w czasach, kiedy polska klasa średnia dopiero uczyła się, że można mieć więcej niż jeden telewizor, a Internet był dobrem luksusowym. Strategia turowa studia Strategy First, która dotarła do Polski przez CD Projekt - tych samych od Wiedźmina i Cyberpunka - i stała się dla pewnego pokolenia tym, czym Konstytucja Majowa była dla oświeconej, rozwarcholonej szlachty przyzagrodowej: objawieniem, iż coś takiego w ogóle jest możliwe.
[b]Nie jest to gra dla każdego - Nigdy nie była.[/b]
To nie jest Heroes of Might and Magic w baśniowym, przaśnym fantasy, z zamkami jak z obrazka w blasku słońca i blond elfami w białych tunikach tańczącymi po łące. Disciples to przeklęta natura i zimne kamienie, mgła nad martwymi polami i ambient który gra jak Adieu dla świata, który właśnie kończy się za horyzontem.
Nevendaar jest miejscem bez nadziei dla nikogo - Imperium gnije od środka, rozdzierane przez pretendentów do tronu i Inkwizycję siejącą terror. Górskie Klany próbują zebrać szczątki własnej tożsamości po niemal totalnej zagładzie. Legiony Potępionych chcą pochłonąć całe stworzenie w imię upadłego boga. A Nieumarłe Hordy - cóż - mają własną tragedię i ranę której nie da się zasklepić.
Brzmi jak polska scena polityczna, prawda?
[b]Co i z czym.[/b]
Gallean's Return to kompilacja - baza Disciples II: Dark Prophecy plus dwa rozszerzenia: Strażnicy Światła i Słudzy Ciemności. Cztery grywalne rasy, każda z własną kampanią i własnym losem. Cztery perspektywy na ten sam rozpadający się świat. Podobnie jak Konstytucja Majowa, która była próbą pogodzenia czterech sił - szlachty, mieszczaństwa, duchowieństwa i króla. Tamci mieli na to rok. W Nevendaar.
Nikomu nawet nie pozostało tyle czasu.
[b]Technikalia.[/b]
Mechanika jest prosta jak szlachecki honor - złożona jak ichnia moralność.
Poruszasz bohaterem po mapie tura po turze, eksplorując kolejne heksy mgły pozyskujesz złoto, klejnoty ( zasób do rzucania zaklęć ), artefakty i mikstury. Twoje oddziały walczą, giną, ewoluują - i tu jest serce tego tytułu. Bo jednostek nie rekrutuje się bez końca.
Każda urasta - każda ma własną ścieżką rozwoju: zwykły Giermek może z czasem stać się Serafinem lub Inkwizytorem - albo zgnić gdzieś na płowym ugorze, bo źle oceniło się siły oponenta i pchnęło się go pochopnie na starcie.
Tak jak się wysyła niezłomną, lecz nieświadomą młodzież na barykady, bo idea wymaga ofiar, a na decydentach suche buty.
Walka jest turowa, statyczna, pozbawiona fajerwerków i absolutnie wciągająca. Nie ma tu dynamicznej siekany i wysublimowanych animacji. Jest za to ten specyficzny surowy dreszcz, gdy zestawiasz skład drużyny przed starciem, kalkulujesz, czyja inicjatywa jest wyższa, czy Druidka zdąży uzdrowić Wojownika Klanów, zanim Lisz ześle na niego morowe powietrze. To szachy, tyle że z nekromantami i runicznymi olbrzymami.
[b]Antyestetyzm.[/b]
Oprawa z 2002 roku jest tym, czym jest - pikseloza którą przez różowe okulary nostalgii zwiesz klimatyczną. I masz rację !
Bo klimat nie bierze się tu z rozdzielczości. Bierze się z zamysłu - konsekwentnego, ponurego i bezkompromisowego. Disciples II wygląda jak iluminowany rękopis z gotyckiego skryptorium zamoczony w smolistej czerni, zaschniętej posoce, odcieniach ochry i rdzy. Arty jednostek ręcznie malowane, gęste od mroku, pełne tej niepokojąco pięknej brzydoty.
Rycerz Imperium nie lśni jak z bajki - jest cierpiętnikiem, którego zgniata blacha oraz instytucja, która miażdży ludzkie żywoty.
Demoniczna Sukuba nie jest erotyczną fantazją - jest czymś z głębszego i ciemniejszego miejsca w umyśle, jest - limbo rządz.
Nieumarła Zmora - jakby żywcem wypełzła ze szkicu anatomicznego grymuaru, ożywiona wbrew naturze.
A Krasnoludzki Król emanuje srogim majestatem - surowym i dostojnym, jak jego broda i posępne oblicze.
Każda rasa, istota, mówi tu własnym, odpychającym językiem - od Wilka, Chochlika po Wodza zbirów - każde jest w jakim stopniu osobliwe.
To art-direction z prawdziwego zdarzenia. Filozofia wizualna, spójna i mroczna - tonąca w dekadencji - oto jest turpizm wysokiej próby.
[b]Eargasm.[/b]
Udźwiękownie - jak żałobna msza za konającym światem. Każda rasa ma swój motyw, każdy jest odrębnym nastrojem. Imperium brzmi jak chorał za zamkniętymi wrotami katedry. Nieumarłe Hordy - jak pogrzeb, na który nikt nie przybył.
W walce szczęk oręża, chrząkanie jednostek, odgłosy rzucanych zaklęć.
Ale prawdziwa magia dzieje się w warstwie ambientu - każda mapa, ma swój oddech, swój szum wiatru i burzy, swoje odległe echo bitwy. Szepty i zawodzenie pokutników, brzmienie kościelnych organów, ponure bicie dzwonów katedr i nekropolii, gdy w tle słychać brzęczenie trupich owadów, krakanie kruków, wycie wilków - albo ciszę - która jest donioślejsza niż jakikolwiek rumor.
[b]I tu dochodzimy do sedna.[/b]
Disciples II nie jest grą o dobru i złu. Żadne ze stron nie jest tą właściwą - każde ma własny cel, każde nosi na sobie ciężar własnych win i klęsk, każde próbuje przetrwać w świecie wojny - zaszczucia - beznadziei.
*Imperium nie jest wspaniałe, choć jawi się jak gargantuiczny kolos - jest ono skostniałe i pożarte przez uber-brutalny, teokratyczny totalitaryzm, ku fanatycznej wierze we Wszechojca.
*Klany nie są dumnymi wojami krasnoludzkich twierdz pod górą - są, upartymi wyrzutkami, próbującymi odbudować coś z ruin dawnej chwały i potęgi danej przez ich porywczego boga Wotana, który był bardziej niszczycielem niż budowniczym.
*Demony nie są karykaturalnym złem - mają plan, mają zdradzonego boga - upadłego anioła Bethrezena, który stworzył świat a teraz pragnie utopić go we krwi i mają rację przynajmniej co do tego, iż reszta też nie jest bez skazy.
*Nieumarli - Nieumarli są może najbardziej ludzcy ze wszystkich, bo ich wolą nie jest żądza władzy ani fanatyczna wiara, lecz coś bardziej bolesnego: odrzucenie, żal i resentyment skrzepły w wieczną, zimną determinację. Mortis wskrzesiła boga elfów Galleana z miłości - a on ją odrzucił, bo stała się czymś, czego nie mógł już kochać. Istotą bez serca. I to serce, którego nie ma, napędza całą jej armię. To nie jest zło dla zła - to jest ból, który nie może umrzeć, bo już skonał. Memento Mori i Requem w malignie dla i tak wymarłej krainy.
[b]Brzmi to wszystko jak Polska po kolejnych wyborach.[/b]
Cztery strony sporu, każda z własną racją, żadna bez winy, wszyscy w tej samej rozpadającej się matni, z mgłą na horyzoncie i niepewnym jutrem.
Konstytucja Majowa była próbą. Dobrą próbą.
Skończyła się rozbiorami ale sam fakt, że ją napisano, że ktoś miał na tyle odwagi i wizji, żeby spróbować - to zostaje.
Tak jak zostaje Disciples II: turowy, zapomniany, melancholijny klejnot dark fantasy.
[h1][b]Słowem - POLECAM ![/b]
Dziękuję za lekturę.
Møb z redakcji Aga i my.[/h1]
