Disciples II: Gallean's Return

[h1]Disciples II: Gallean’s Return[/h1] [i]«Некоторые называют это пошаговой стратегией. Я называю это «симулятором семейной драмы нежити». Представьте: ваш муж Галлеан (бывший бог) отверг вас после того, как вы стали бессердечным монстром. Что делает нормальная женщина? Правильно — собирает армию мертвецов, чтобы преподать ему урок. Урок, который оставит шрам на всём его народе. Вот это я понимаю — выяснение отношений. А ещё тут есть люди, гномы и демоны, но их драмы, честно говоря, меркнут перед разборками супругов с того света.»[/i] 💀🖤 [quote][i]Всем привет. Автор не несет ответственности за причиненный вред своими обзорами. Любое сходство с другими обзорами случайно. Данный обзор является лишь мнением автора и вы можете всегда оставаться при своем мнении! Спасибо за понимание и приятной игры![/i][/quote] [h2]📜Описание[/h2] [b]Disciples II: Gallean’s Return[/b] — это сборник, который вобрал в себя всё самое лучшее из легендарной пошаговой стратегии начала нулевых. Внутри вы найдёте базовую игру Disciples II: Dark Prophecy и два самостоятельных дополнения: Guardians of the Light (за Светлые расы — Империю и Горные кланы) и Servants of the Dark (за Тёмные расы — Орду Нежити и Легионы Проклятых). Общий сюжет закручен вокруг возвращения бога Галлеана и того, как его воскрешение (а точнее, месть его жены-нежити Мортис) переворачивает мир Невендара с ног на голову. В игре четыре расы, каждая со своей кампанией, уникальными юнитами и взглядом на то, как правильно насаждать справедливость (или хаос). Русского языка нет, но вам же не нужен перевод, чтобы понять, что инквизиторы — не очень хорошие, а нежить — романтики. [h2]🎨Графика и звук[/h2] Визуальный стиль Disciples II — это отдельный вид искусства. 2D-изометрия с ручной отрисовкой, которая до сих пор выглядит шикарно, если вы любите мрачное фэнтези. Арты в готическом стиле: рыцари в ржавых доспехах, гномы с рунами, демоны с явным комплексом неполноценности, и, конечно, нежить — красивая, жуткая и бесконечно печальная. Анимации заклинаний радуют глаз: падающие метеоры, ожившие тени, взрывы тёмной энергии. Звук — это отдельная симфония мрака. Музыка величественная, траурная, иногда тревожная. Звуки боя: лязг, стоны, шепот. А голос рассказчика в кампаниях звучит так, будто он сам уже лет сто как мертв, но продолжает вещать. [h2]🎮Геймплей[/h2] Пошаговая стратегия с глубокими RPG-элементами. Вы ведёте героя по карте, захватываете города, нанимаете войска и выполняете миссии. В отличие от Heroes of Might & Magic, здесь нет строительства замков — вы просто покупаете существ в городах, а вся экономика завязана на рудах и золоте. Главная фишка — ранги юнитов. Ваши солдаты развиваются от новичков до элитных форм (например, солдат → рыцарь → паладин), но для этого нужно выиграть определённое количество боёв. Потеря ветерана — это потеря часов прогресса, так что берегите их, как зеницу ока. Магия мощная и зрелищная, более 100 заклинаний. В сборник добавлен генератор случайных карт, улучшенный ИИ, режим автобоя (для тех, кто не хочет смотреть, как его паладинов рубят вручную) и поддержка больших карт 144x144. Дополнения приносят новые кампании, юнитов, музыку и даже концепт-арты. [h2]📖Сюжет и атмосфера[/h2] Сюжет — это тёмное фэнтези с налётом греческой трагедии. Основная драма крутится вокруг Мортис, королевы нежити, и её мужа Галлеана, который был богом, но умер, воскрес и отверг её за то, что она стала бессердечным монстром. И она решает ему отомстить. Жестоко. В дополнении Guardians of the Light вы играете за Империю и гномов: империя раздираема внутренними склоками и инквизицией, которая пытает всех подряд, а гномы восстанавливают свои кланы после почти полного уничтожения. Servants of the Dark даёт возможность поиграть за демонов и нежить: демоны хотят украсть силу возрождающегося эльфийского бога, а нежить — просто преподать урок Галлеану. Атмосфера мрачная, безысходная, но эпичная. Диалоги написаны высоким штилем, с пафосом, который здесь уместен. Чёрный юмор в том, что в мире, где боги воскресают и мстят друг другу, обычные люди (и гномы) просто пытаются выжить. И, как правило, не выживают. [h2]✅Плюсы:[/h2] [list] [*] ⭐ Огромное количество контента — базовая игра + два полноценных дополнения, кампаний на десятки часов. [*] ⭐ Уникальная мрачная готическая атмосфера, которая не имеет аналогов. [*] ⭐ Глубокий геймплей с развитием отрядов и героев — каждая потеря болит. [*] ⭐ Генератор случайных карт, редактор, режим автобоя — реиграбельность зашкаливает. [/list] [h2]❌Минусы:[/h2] [list] [*] ⚠️ Нет русского языка — придётся учить английский или играть с переводчиком (но интерфейс простой). [*] ⚠️ Устаревший интерфейс и графика — это ретро, а не минус, но не всем зайдёт. [*] ⚠️ Высокий порог входа — новичков могут оттолкнуть сложность и отсутствие подсказок. [*] ⚠️ Баланс хромает — некоторые расы и юниты сильнее других, а заклинания могут решать всё. [*] ⚠️ Отсутствие системы достижений для истинных коллекционеров прекрасного. [*] ⚠️ Отсутствуют дополнительные материалы в Steam вроде обоев или карточек. [/list] [h2]😈Заключение:[/h2] [b]«Disciples II: Gallean’s Return»[/b] — это эталон пошаговой стратегии для тех, кто любит мрачное фэнтези, сложные механики и готов прощать игре возраст. Если вы скучаете по временам, когда игры делались с душой, а не по формуле, если вам нравится терять элитных паладинов из-за одной ошибки и переигрывать миссии по десять раз — это ваш идеальный выбор. Если вы ждёте ярких красок, простоты и дружелюбного обучения — лучше пройдите мимо. Но если решитесь, то откроете для себя мир, который не отпускает годами. И помните: Мортис всё равно достанет Галлеана. Даже если для этого придётся воскресить пол-континента. [h2]💎Итоговая оценка:[/h2] [h3]Общий балл: 9/10💀[/h3] [h2]Внимание![/h2] [i]Хотите поддержать меня? Тогда проходите по ссылке на мои другие обзоры "[url=https://steamcommunity.com/id/laykan/recommended/]ссылка[/url]". Также буду очень рад любой поддержки с вашей стороны. Всем добра, удачи и приятной игры! ^_^[/i]

Дуже хотів пройти цю гру, але нажаль, вона занадто застаріла. Без фіксів вона на сучасній системі не запусказася взагалі, а з фіксами все одно проблеми через великий екран - всі елементи інтерфейсу і карти або занадто мікроскопічні, або розмиті, якщо приблизити. Також не сподобалась подача сюжету. Тобі просто дають якусь коротку передісторію і випльовують на карту, де треба ходити бити мобів і прокачуватися. У багатьох це була гра дитинства, тому розумію шквал хороших відгуків. Але навіть мені, людині яка дуже любить старі ігри, ця гра занадто уже застаріла) Їй дуже не вистачає ремастеру, або навіть повноцінного ремейку

https://www.youtube.com/watch?v=MBYnuVLSE74&list=RDMBYnuVLSE74&start_radio=1 [h1][b]Disciples II: Gallean's Return - Mroczne Hirołsy dla Dorosłych już Dzieci[/b] [i]Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku. 3 maja - Święto, które jak większość polskich świąt - obchodzimy z mieszaniną dumy i zdezorientowania po majowej rozpuście. I oto jesteś. Wstajesz rano, jeszcze z dalekim echem wczorajszego BBQ w żołądku i w głowie. Słońce bije przez okno z tą bezczelnością, która należy się tylko majestatowi wiosny. Włączasz PC, bo co innego robić z wolnym dniem, jeśli nie zastanawiać się, dlaczego kraj od ponad dwustu lat próbuje być Europą, a wciąż czuje się jak gorsze dziecko historii.[/i][/h1] [b]Konstytucja 3 Maja 1791 roku.[/b] Drugi taki dokument na świecie, pierwszy w Europie. Chwilę potem rozbiory, zdrady, magnaci sprzedający kraj za obce złoto i obietnicę, że ich folwarki przetrwają. Piękna idea, brutalny finał - Targowica, Sierakowscy tego świata kopiący pod własnym stołem, bo tak im wygodniej. I tak sobie przez wieki: wielka idea, małe ludzkie zdrady, sierota-naród taszczący swój patriotyczny, bogo-ojczyźniany krzyż przez kolejne dekady i przemiany. Brzmi znajomo? [b]Oczywiście, że brzmi - Nevendaar też tak wygląda.[/b] Disciples II: Gallean's Return wyszło w 2002 roku - a więc w czasach, kiedy polska klasa średnia dopiero uczyła się, że można mieć więcej niż jeden telewizor, a Internet był dobrem luksusowym. Strategia turowa studia Strategy First, która dotarła do Polski przez CD Projekt - tych samych od Wiedźmina i Cyberpunka - i stała się dla pewnego pokolenia tym, czym Konstytucja Majowa była dla oświeconej, rozwarcholonej szlachty przyzagrodowej: objawieniem, iż coś takiego w ogóle jest możliwe. [b]Nie jest to gra dla każdego - Nigdy nie była.[/b] To nie jest Heroes of Might and Magic w baśniowym, przaśnym fantasy, z zamkami jak z obrazka w blasku słońca i blond elfami w białych tunikach tańczącymi po łące. Disciples to przeklęta natura i zimne kamienie, mgła nad martwymi polami i ambient który gra jak Adieu dla świata, który właśnie kończy się za horyzontem. Nevendaar jest miejscem bez nadziei dla nikogo - Imperium gnije od środka, rozdzierane przez pretendentów do tronu i Inkwizycję siejącą terror. Górskie Klany próbują zebrać szczątki własnej tożsamości po niemal totalnej zagładzie. Legiony Potępionych chcą pochłonąć całe stworzenie w imię upadłego boga. A Nieumarłe Hordy - cóż - mają własną tragedię i ranę której nie da się zasklepić. Brzmi jak polska scena polityczna, prawda? [b]Co i z czym.[/b] Gallean's Return to kompilacja - baza Disciples II: Dark Prophecy plus dwa rozszerzenia: Strażnicy Światła i Słudzy Ciemności. Cztery grywalne rasy, każda z własną kampanią i własnym losem. Cztery perspektywy na ten sam rozpadający się świat. Podobnie jak Konstytucja Majowa, która była próbą pogodzenia czterech sił - szlachty, mieszczaństwa, duchowieństwa i króla. Tamci mieli na to rok. W Nevendaar. Nikomu nawet nie pozostało tyle czasu. [b]Technikalia.[/b] Mechanika jest prosta jak szlachecki honor - złożona jak ichnia moralność. Poruszasz bohaterem po mapie tura po turze, eksplorując kolejne heksy mgły pozyskujesz złoto, klejnoty ( zasób do rzucania zaklęć ), artefakty i mikstury. Twoje oddziały walczą, giną, ewoluują - i tu jest serce tego tytułu. Bo jednostek nie rekrutuje się bez końca. Każda urasta - każda ma własną ścieżką rozwoju: zwykły Giermek może z czasem stać się Serafinem lub Inkwizytorem - albo zgnić gdzieś na płowym ugorze, bo źle oceniło się siły oponenta i pchnęło się go pochopnie na starcie. Tak jak się wysyła niezłomną, lecz nieświadomą młodzież na barykady, bo idea wymaga ofiar, a na decydentach suche buty. Walka jest turowa, statyczna, pozbawiona fajerwerków i absolutnie wciągająca. Nie ma tu dynamicznej siekany i wysublimowanych animacji. Jest za to ten specyficzny surowy dreszcz, gdy zestawiasz skład drużyny przed starciem, kalkulujesz, czyja inicjatywa jest wyższa, czy Druidka zdąży uzdrowić Wojownika Klanów, zanim Lisz ześle na niego morowe powietrze. To szachy, tyle że z nekromantami i runicznymi olbrzymami. [b]Antyestetyzm.[/b] Oprawa z 2002 roku jest tym, czym jest - pikseloza którą przez różowe okulary nostalgii zwiesz klimatyczną. I masz rację ! Bo klimat nie bierze się tu z rozdzielczości. Bierze się z zamysłu - konsekwentnego, ponurego i bezkompromisowego. Disciples II wygląda jak iluminowany rękopis z gotyckiego skryptorium zamoczony w smolistej czerni, zaschniętej posoce, odcieniach ochry i rdzy. Arty jednostek ręcznie malowane, gęste od mroku, pełne tej niepokojąco pięknej brzydoty. Rycerz Imperium nie lśni jak z bajki - jest cierpiętnikiem, którego zgniata blacha oraz instytucja, która miażdży ludzkie żywoty. Demoniczna Sukuba nie jest erotyczną fantazją - jest czymś z głębszego i ciemniejszego miejsca w umyśle, jest - limbo rządz. Nieumarła Zmora - jakby żywcem wypełzła ze szkicu anatomicznego grymuaru, ożywiona wbrew naturze. A Krasnoludzki Król emanuje srogim majestatem - surowym i dostojnym, jak jego broda i posępne oblicze. Każda rasa, istota, mówi tu własnym, odpychającym językiem - od Wilka, Chochlika po Wodza zbirów - każde jest w jakim stopniu osobliwe. To art-direction z prawdziwego zdarzenia. Filozofia wizualna, spójna i mroczna - tonąca w dekadencji - oto jest turpizm wysokiej próby. [b]Eargasm.[/b] Udźwiękownie - jak żałobna msza za konającym światem. Każda rasa ma swój motyw, każdy jest odrębnym nastrojem. Imperium brzmi jak chorał za zamkniętymi wrotami katedry. Nieumarłe Hordy - jak pogrzeb, na który nikt nie przybył. W walce szczęk oręża, chrząkanie jednostek, odgłosy rzucanych zaklęć. Ale prawdziwa magia dzieje się w warstwie ambientu - każda mapa, ma swój oddech, swój szum wiatru i burzy, swoje odległe echo bitwy. Szepty i zawodzenie pokutników, brzmienie kościelnych organów, ponure bicie dzwonów katedr i nekropolii, gdy w tle słychać brzęczenie trupich owadów, krakanie kruków, wycie wilków - albo ciszę - która jest donioślejsza niż jakikolwiek rumor. [b]I tu dochodzimy do sedna.[/b] Disciples II nie jest grą o dobru i złu. Żadne ze stron nie jest tą właściwą - każde ma własny cel, każde nosi na sobie ciężar własnych win i klęsk, każde próbuje przetrwać w świecie wojny - zaszczucia - beznadziei. *Imperium nie jest wspaniałe, choć jawi się jak gargantuiczny kolos - jest ono skostniałe i pożarte przez uber-brutalny, teokratyczny totalitaryzm, ku fanatycznej wierze we Wszechojca. *Klany nie są dumnymi wojami krasnoludzkich twierdz pod górą - są, upartymi wyrzutkami, próbującymi odbudować coś z ruin dawnej chwały i potęgi danej przez ich porywczego boga Wotana, który był bardziej niszczycielem niż budowniczym. *Demony nie są karykaturalnym złem - mają plan, mają zdradzonego boga - upadłego anioła Bethrezena, który stworzył świat a teraz pragnie utopić go we krwi i mają rację przynajmniej co do tego, iż reszta też nie jest bez skazy. *Nieumarli - Nieumarli są może najbardziej ludzcy ze wszystkich, bo ich wolą nie jest żądza władzy ani fanatyczna wiara, lecz coś bardziej bolesnego: odrzucenie, żal i resentyment skrzepły w wieczną, zimną determinację. Mortis wskrzesiła boga elfów Galleana z miłości - a on ją odrzucił, bo stała się czymś, czego nie mógł już kochać. Istotą bez serca. I to serce, którego nie ma, napędza całą jej armię. To nie jest zło dla zła - to jest ból, który nie może umrzeć, bo już skonał. Memento Mori i Requem w malignie dla i tak wymarłej krainy. [b]Brzmi to wszystko jak Polska po kolejnych wyborach.[/b] Cztery strony sporu, każda z własną racją, żadna bez winy, wszyscy w tej samej rozpadającej się matni, z mgłą na horyzoncie i niepewnym jutrem. Konstytucja Majowa była próbą. Dobrą próbą. Skończyła się rozbiorami ale sam fakt, że ją napisano, że ktoś miał na tyle odwagi i wizji, żeby spróbować - to zostaje. Tak jak zostaje Disciples II: turowy, zapomniany, melancholijny klejnot dark fantasy. [h1][b]Słowem - POLECAM ![/b] Dziękuję za lekturę. Møb z redakcji Aga i my.[/h1]

Back in the days, I've played Disciples 2 back and forth. All 4 campaigns, lots of skirmishes, countless hours. Time has passed, other games and real life demanded attention. But this game always held a special place in my heart. Today I gave in to the temptation. Installed Gallean's Return, installed the wrapper, made some minor adjustments, launched the game, started the Undead Hordes campaign... It was 9 hours later I've noticed that the daylight was long gone. They just don't make them like they used to.

Best Disciples ever, I dont like newer ones. Awesome atmosphere and gameplay!

Por poucos reais, este jogo é muito mais viciante e interessante do que muitos AAA de 300 reais. Aqui não tem palhaçada: é só gameplay e pronto. Para quem trabalha em home office ou faz plantão, é perfeito para passar o tempo. Além disso, roda em qualquer coisa, até em uma impressora dica: evite jogar no modo difícil, porque a IA trapaceia.

отличная игра, похожа на jrpg тактику но в мрачной стилистике, забавно что в стиме на странице игры используются скрины с альфы

vse ok?

Recomendado

Одна из лучших пошаговых стратегий - уникальный визуальный стиль темного фэнтези, саундтрек, геймплейная глубина и т.д. Минусы: отсутствие эльфийской компании в данном издании и тот технический вид, что имеет игра в данный момент (Disciples - GL Wrapper всё исправит). Тому, кто пропустил сей шедевр - однозначно рекомендую поиграть (только осторожней, ибо игра хорошо затягивает!)