Death Howl

I loved this game. Every single piece of it works beautifully with every other piece. There's a lot of heart here, and you can tell the developers really cared about what they made. 10/10, I'd howl again

Excellent jeu. Très immersif : décors, atmosphère, univers. L'histoire est touchante et donne un bon fil conducteur sans prendre le dessus sur l'expérience de jeu. Quant au gameplay, je suis novice dans les jeux de cartes et je me suis vraiment pris au jeu sans frictions. Une vraie belle découverte, bravo à l'équipe!

El sistema de combate es divertido y con suficiente variedad en el armado de mazos para no volverse monótono durante las casi 30 horas que puede llegar a durar la partida. Puede ser desafiante en algunos momentos, pero sin volverse del todo frustrante. No hay builds rotas y si no encaras bien los encuentros el juego no perdona. La historia es muy bella, las secundarias están bien implementadas. Artísticamente hermoso. La banda sonora buena y con variedad. Super recomendado si te gustan este tipo de juegos.

Compré este juego porque, a pesar de no soler jugar constructores de mazos, el hecho de que el publisher fuese el mismo que el de Frostpunk y su atractivo visual me hicieron darle una oportunidad. He de decir que es de los juegos más entretenidos, bonitos y gratificantes que he jugado en muchísimo tiempo. Destaca en prácticamente todos sus apartados: - La historia que desarrolla es preciosa, triste y emotiva. - El apartado visual y sonoro es espectacular. Tiene un estilo súper original que atrapa completamente. - La construcción de mazos por zonas funciona muy bien. Te obliga a buscar combinaciones constantemente durante el juego ya que en cada zona las cartas son distintas y estoy seguro de que con la cantidad de cartas que hay la rejugabilidad es muy buena. - Las batallas están muy bien niveladas, requiriendo altos contenidos de estrategia para las importantes y siendo más asequibles las que son más rutinarias. - Los enemigos son lo suficientemente variados por zonas como para que no se sienta que hay contenido reciclado. Obviamente alguno se repite, pero cae dentro de lo lógico. En resumen, si te gustan los juegos de estrategia por turnos y no te desagrada la construcción de mazos, este es definitivamente un "must".

Игра хороша. Заставляет действительно задумываться над колодой и тактиками. Обычно в подобных играх ты находишь какую-то одну стратегию и придерживаешься её, но не тут. Поначалу это раздражало, но позже становится ясно - иначе она просто наскучила бы. В целом хорошая карточная игрушка, если не смотреть на мелочи. А вот с музыкой... хорошие бы треки и цены не было, а так на фон приходится отдельно что-то включать.

Lata temu miałem okazję zapoznać się z karcianką Wojna Krwi: Wiedźmińskie opowieści. I choć bawiłem się w niej świetnie nakreśliła ona w moich oczach poważny problem. Otóż w nie rgouelikowym deckbuilderze relatywnie szybko można zbudować talię, która zwyczajnie działa i pojechać na niej do końca gry. Wojnie Krwi nie udało się temu zaradzić. Dziś jednak chciałbym opowiedzieć wam o produkcji, której, pośród innych zalet wychodzi to znacznie lepiej. Death Howl, bo tak nazywa się owa karcianka, to dzieło duńskiego studia The Outer Zone, które wcześniej kupiło mnie świetnym Mind Scanners. Tym bardziej imponujące, że udało im się zrobić coś tak dobrego w innym settingu i gatunku. Model rozgrywki jest podobny do wspomnianej Wojny Krwi. Walczymy z przeciwnikami, zdobywamy zasoby tworzymy karty, a talie możemy dowolnie edytować pomiędzy walkami. Jak więc udało się uniknąć zabetonowania w jednej strategii. Po pierwsze mamy aspekt, który był też w Wiedźmińskicho opowieściach. Wrogowie różne rzeczy, więc zmiana talii pozwala nam dostosować się do ich ataków, to jak wiadomo samo nie wystarczyło. Gra jest więc podzielona na 4 główne lokacje, z różnymi pulami kart. Karty przyniesione z innych lokacji są o jedną manę droższe (co jak karciankowi eksperci wiedzą nerfi je do gołej ziemi), więc za każdym razem musimy zmierzyć się z nowym wyzwaniem zbudowania strategii i jednocześnie z nowymi przeciwnikami. Przeciwnicy to z resztą trzeci element różnorodności rozgrywki, bo w walce możemy tymczasowo pozyskać duchowe karty bazowane na atakach przeciwników. Są one zwykle bardzo mocne więc warto ich używać. Ten cały pakiet niesamowicie przypadł mi do gustu. Samo myślenie o tym, że przez całą rozgrywkę miałem okazję zbudować cztery potężne synergistyczne strategie napawa mnie satysfakcją. Jednocześnie flow gry jest tak zbudowany, że poprzednie lokacje nie są odkładane całkowicie w odstawkę. jest bowiem część przedmiotów i bezregionowych kart, które nam przechodzą mamy więc meta progres. Finalny boss natomiast to absolutne crescendo, gdzie niczym bohater shonena zdejmujący ciężarki, możemy używać wszystkie karty i stworzyć coś naprawdę potężnego. Satysfakcjonujące acz był jeden problem. Death Howl niestety wpada w jeden mankament nieczytelności. W finalnej lokacji gra dość słabo komunikowała, że "teraz można używać wszystkich kart" i początkowo myślałem, że mogę używać tylko tych neutralnych. Podobnie kilka zadań w grze, przyprawiło mnie o dylemat jak miałem to rozkminić bez sprawdzania w necie. Mimo tego niedociągnięcia mechanicznie Death Howl jest znakomity. Jak prezentują się inne aspekty rozgrywki. To ogromne wyróżnienie dla samej gry, że byłem w stanie powiedzieć o niej tyle dobrego nie wspominając o arcie. Ten jest bowiem fenomenalny i już, gdy przeglądałem materiały z gry urwał mi dupę i był powodem, dla którego była ona na moim radarze. Poza samą jakością pochwaliłbym tez jego unikalności i to jak wpływa na klimat samej rozgrywki. Przez całość rozgrywki nie wciągnąłem się za bardzo w fabułę, a jednak zdecydowanie czułem tę grę. To zdecydowanie podróż po dziwacznym, brutalnym i przepełnionym tragediami świecie duchów i ilustracje to sprzedają praktycznie samodzielnie. Nie będzie wiec zaskoczeniem, że grę serdecznie polecam i przyznaję znak jakości GĘSTE. Komu zaś szczególnie rekomenduję, fanom karcianek, zwłaszcza jeśli podobała się wam formuła rozgrywki w Wojnie Krwi. Po drugie wydaje mi się, że dla samej warstwy artystycznej można się zainteresować. Tu odwołam się do Mind Scanners, które grało na podobnych nutach i jeśli tam art leżał wam tak mocno jak mi to ponownie warto dać szansę. Pomijając te specyficzne przypadki to z reszta silna rekomendacja dla każdego fana gier niezależnych.

Extremely Disgusting Grinding Game