Call of Cthulhu: Shadow of the Comet

Call of Cthulhu: Shadow of the Comet, developed by Infogrames and later published under the Atari label, is a classic 1990s adventure game that sought to capture the eerie dread of H. P. Lovecraft’s stories and translate it into interactive form. Released in 1993, the game blends investigative exploration, puzzle solving, and bursts of danger into a three-day narrative set in the isolated New England town of Illsmouth. Players take on the role of John Parker, a photographer intent on documenting Halley’s Comet, only to find himself entangled in an occult conspiracy that threatens not just the town, but his own sanity and survival. The game’s most enduring strength lies in its atmosphere. Even with pixelated graphics by modern standards, Shadow of the Comet creates a thick sense of unease. The town feels lived-in but unsettling, with crooked houses, secretive residents, and an ever-present tension that grows as Parker digs deeper. The slow pacing of the first day, where you spend much of your time speaking to villagers and picking up hints of something sinister beneath the surface, works in its favor. By the second and third days, the narrative escalates into open threats, rituals, and otherworldly encounters that pull the player fully into a world of cosmic horror. The minimal use of music and reliance on ambient noise and sudden sound cues amplify the dread without overwhelming it. At the core of the gameplay is a traditional adventure structure built around inventory puzzles and exploration. You navigate the town and surrounding areas, collecting items and piecing together clues, all while avoiding cultists and unnatural horrors. While this design lends itself to methodical detective work, it also highlights some of the game’s more frustrating aspects. Inventory management is notoriously rigid—items often need to be used in very specific locations or at exact times, and the game offers little feedback if you’re on the wrong track. Some puzzles are notoriously opaque, forcing players to rely on trial and error or external guides. The navigation, too, can be confusing due to the unusual map layout, which occasionally makes the town feel like a maze rather than a coherent place. Despite these flaws, Shadow of the Comet stands out because of how it tries to balance traditional adventure gameplay with moments of tension and danger. Certain sequences place Parker in immediate peril, pushing you to act quickly rather than calmly cycling through inventory items. These moments sometimes clash with the slower investigative flow, but they do reinforce the sense that the character is truly vulnerable. Combined with the escalating story, which ties together themes of cosmic indifference and cultish devotion, these sequences give the narrative a sense of urgency and mounting dread. From a modern perspective, the game undeniably shows its age. The interface can feel clunky, and the lack of mouse support in early versions made navigation and interaction more cumbersome than necessary. Even the CD-ROM version’s voice acting, while ambitious for its time, varies widely in quality. Yet for those willing to adjust to its dated systems, Shadow of the Comet offers a glimpse of how developers in the early ’90s approached the challenge of bringing Lovecraft’s themes to video games. The atmosphere, the gradual build of horror, and the willingness to immerse players in a narrative where knowledge is as dangerous as ignorance all resonate with the source material. Ultimately, Call of Cthulhu: Shadow of the Comet is a flawed but fascinating piece of adventure game history. Its uneven puzzles and dated mechanics may frustrate modern audiences, but its dedication to creating an oppressive mood and its faithful evocation of Lovecraftian horror make it memorable. It is less about slick gameplay or modern conveniences and more about immersing players in a world where every conversation and shadow hints at something beyond human comprehension. For those with patience and a taste for classic horror adventures, it remains a compelling journey into darkness. Rating: 7/10

"Есть многое на свете, друг Горацио, что и не снилось нашим мудрецам." Забавный фанфик по мотивам Говарда Филлиповича, сомневаюсь что кто либо из смертных в здравом уме способен пройти этот квест без подглядывания в прохождение, здешние головоломки воистину непостижимы и ужасающи, всё по канону. Тем не менее, атмосфера, стилистика и музыка задают отличный тон повествованию сравнимый с просмотром винтажных фильмов ужасов начала 20ого века, и как интерактивное кино на любителя вполне сойдёт.

What an absolutely insane experience it is playing 30+ year old horror adventure games. The tone swings wildly from truly disturbing to absolutely stupid, the voice acting ranges from surprisingly competent to "your jerkiest friend shouting and breathing into his microphone to annoy you," and much of the game feels like some developers had a huge budget for the era and others were given a cassette tape of spooky Halloween noises and told to do their best. But that said, oh boy did I have a great time playing through it--with the usual caveat that I absolutely just followed a walkthrough the entire time. Look, it is one thing to do that with a modern game, but this was the era when developers had no problem letting a mistake you made two hours ago render the game unwinnable, and I just cannot accept that level of backtracking even if it might have meant I got more out of the incidental gameplay and worldbuilding details had I played it a little more blind. Definitely something to check out for all Call of Cthulhu fans, especially given how relatively few games the setting has ever had despite its immense popularity and influence.

"Shadow of the Comet" - квест, который, возможно, в 1993 году игрался и проходился нормально (нет), но в 2025 году играть в него невыносимо сложно. Во-первых, тут очень неудобное и не интуитивное управление. Банальным пиксельхантингом тут не позанимаешься. Необходимо подходить героем к той или иной области на экране и проверять, может ли он с чем-нибудь рядом взаимодействовать или применить какой-нибудь предмет из инвентаря. Благо, что большинство предметов, которые можно взять, указаны пунктирной линией (типа направление взгляда героя). Во-вторых, тут очень много всего непонятного. Лично я без гайдов этот квест не осилил. Например, я так и не понял, как должен был сам догадаться, какие реактивы нужно использовать, чтобы проявить пленку. Или в каком порядке нужно произносить слова заклинаний. Или что главный герой в определенном месте может превратиться в птичку... Список можно продолжать бесконечно. Неспроста в 1994 году по этой игре написали отдельную книгу "Shadow of the Comet: The Official Strategy Guide"! Причем, если бесконечные внезапные смерти (а их тут очень много) меня даже забавляли, то вот неработающие скрипты - бесили. Например, в гайде написано "подойдите к пню и используйте перо". Я подхожу к пню, использую перо, и ничего не происходит. Вообще никак. Загружаю более раннее сохранение, перепрохожу часть игры до этого момента, и все работает. Или был момент с кодом от сейфа. Я ввожу очевидную, но неправильную комбинацию, и ничего не происходит. Потом узнаю правильную комбинацию, ввожу ее, и меня ловит полицейский. Проигрыш. Почему так? Я загружаю более раннее сохранение, сразу ввожу правильную комбинацию (без первой ошибки), и все получается. Короче, сохраняться тут нужно почаще и на разные сохранения, иначе придется переигрывать все заново. Такие моменты прям раздражали. Что хорошо в игре, так это музыка и сюжетный винегрет из разных произведений Лавкрафта, таких как "Ужас Данвича" (общая фабула и персонажи) и "Тень над Инсмутом" (городок в игре называется Иллсмут). В общем, рекомендовать я эту игру не могу.

Reviewing games I played a long time ago: This one brings me good memories from a time I was obsessed with point & click adventures and was really into Lovecraft. It's nice, but word of warning, its a bit frustrating. You'll most likely need a walkthrough and there's absolutely no hand holding. Runs flawlessly on the Steam Deck through DOSBox of course.

Pour Bruno Bonnell et H.P. Lovecraft - La République En Marche!

Spoiler Alert * Story Good story but not recommended for anyone who seeks the actual Cthulhu Mythos experience cause the story in this game will focus on the protagonist who can stop the awakening of The Great Old One and become a Hero, unlike other Cthulhu Mythos media characters who mostly end up insane, suicide, depressed, or live in fear for their entire life. *Performance I often found a bug that makes my screen freeze during the cutscene and a bug that makes me can't interact or speak with some NPC which both result in loading the latest save. This is so annoying especially when I did not save the game at the point where bugs have not occurred. *However, If you are used to the classic game during that period and do not easily get annoyed by the old-school gameplay like me. I highly recommend this game.

I am half way in the game (more or less) and even if the story seems ok, the mechanics are so old that are frustrating. A word to the wise: for the love of the great old ones, please learn the keyboard shortcut for the actions (the game will NOT tell you what they are, but Internet can help), otherwise the game will drag on for ages, while you search for pixel clues using the mouse

შესავალი: ერთ-ერთი ძველი თამაშია, რომელთანაც ბავშვობაში შეხება არ მქონია. მაგრამ, ლავქრაფთისეული სამყაროს გამო, ჩემთვის აუცილებლად გამოსაცდელი იყო. საინტერესო და ოდნავ განსხვავებულია, თუმცა უამრავი ხარვეზით. თამაშის მსვლელობა: ზოგადად ყველაფერი სათავგადასავლო ჟანრის ჩარჩოებში ჯდება, თუმცა მცირე სხვაობებით. ბევრად ნაკლები რამ არის ასაღები და უფრო პირდაპირი ურთიერთქმედებაა გარემოსთან. თუმცა დიდი ნაკლი აქვს თამაშს - სიკვდილი. ანუ ზოგადად თამაშში სიკვდილი კი არაა ნაკლი, არამედ თუ რა ფორმით ხდება. სანამ პირველი სიკვდილის შესაძლებლობა მოგეცემა, რამდენიმე საათი შეიძლება დახარჯო და იმდენად მოულოდნელი და იმედგამაცრუებელია, რომ შეიძლება მეორედ აღარც დაიწყო. გამომდინარე იქიდან, რომ არ იცი როდის რა მოგკლავს, ყველაფრის "შემოწმებას" ვერ რისკავ და თუ დაგავიწყდა რომ ჩვეულებრივმა დიალოგმაც კი შეიძლება მოგკლას და არ შეინახე, კვლავ ნათამაშებ საათებს დაკარგავ. აღარაფერს ვიტყვი უამრავ ხარვეზზე და ურთიერთ აცილებულ ხმასა და ანიმაციაზე. ვეჭვობ რომ სხვა ბაგებიც იქნებოდა, რაც უბრალოდ ვერ შევამჩნიე. შესახედაობა: ერთი მხრივ ლამაზი თამაშია, თუმცა ხედები საკმაოდ თავგზის ამბნევია და ხან და ხან ვერც კი ხვდები, რომ რომელიმე მიმართულებით წასვლა შეგეძლო. მრავალფეროვანი გარემოს ნახვა შეგვიძლია, თუმცა ქალაქის მოცულობა საკმაოდ მცირეა და რთულია აღქმა ზოგიერთი მიმართულების. ასევე ზოგიერთი ანიმაცია მკვეთრად განსხვავედება, ძირითადი გარეგნობისაგან და ფეინთში დახატულს გავს, რაც ძალიან უცნაური და უადგილოა. მოვლენები: საკმაოდ გაწელილი კავშირებია მთავარი გმირების მიზნებთან მიმართებაში. ბევრი ხვრელი აქვს თამაშს და საკმაოდ უცნაურია თუ რამდენი "საიდუმლო" გააჩნია ათიოდე შენობის მქონე ქალაქს. ერთი მხრივ საინტერესო წინაისტორია გვაქვს, თუმცა მეორე მხრივ საკმაოდ გაზვიადებულია ლოგიკური ჯაჭვი. ბევრი დიალოგი კი ცუდად არის დაწერილი და ძნელია მიხვდე თუ რა შედეგი მოყვება. ხმა: რამოდენიმე ფონური გაფორმების იქით, არაფერი განსაკუთრებული არ არის. ძირითადად მიზანი მიმართულია საუბრებსა და გახმოვანებაზე. ბოლოსიტყვაობა: ხარვეზებითა და უამრავი პრობლემით სავსე თამაშია, მაგრამ როგორღაც ახერხებს რომ ადამიანმა გართობა შეძლოს. თუმცა წინასწარი "მომზადება" და დიდი ნებისყოფა დაგჭირდებათ. 6/10 ჩემგან.

Classico senza tempo, molto vecchia scuola sicuramente, con pochissimi aiuti, ma vero e proprio cult