
Vaporum is a grid-based dungeon crawler RPG in an original steampunk setting, inspired by old-school classics of the genre. Stranded in the middle of an ocean, in front of a gigantic tower, the hero has to find out what the place is, what happened there, and most importantly, who he is.
Modeled estimate, not a reported figure. How we estimate →
Media

About





Genres
Stats
All-time low is the lowest price we've recorded for this game since we started tracking it.
Languages: English*, French, German, Spanish - Spain, Japanese, Polish, Russian, Simplified Chinese, Czech, Hungarian*languages with full audio support
Engagement
Hours played at review time, across 41 reviews with recorded playtime.
Reviews
Themes across 41 recent reviews and how positive each mention is. A keyword signal, not full sentiment analysis.
positive critical· bar length = how often the theme comes up
Reviews
[i]Сразу скажу одну вещь - я не играл в игры этого жанра вообще. Эту "дилогию" я взял просто потому что, ну типа интуиция так сказала, а ещё тут стимпанк... Ну, короче, в этом плане я абсолютно чистый лист, поэтому я не знаю плоха ли эта игра относительно своего жанра или всё в ней пучком. Но лично меня она устроила фактически всем, это если кратко.[/i] [u][b]Геймплей[/b][/u] В общем-то, это Dungeon Crawler, т.е. перед нами не очень большое подземелье в 12 этажей, но при этом оно довольно "развесистое". Каждый этаж здесь, это не один путь по прямой кишке, а этакие развилки, замкнутые и нет, все там "дороги" доступные или последовательно надо идти и т.п., но всегда с одной целью - перейти на следующий этаж. Уровни реально довольно маленькие, если знать куда идти и что делать, они проходятся минут так по 10 от силы, но на первое прохождение у меня ушло все 10 часов. Игра не имеет рандома вообще. Нет генерации этажей, нет генерации лута в ящиках и статы у вещей все фиксированы, ну разве что дроп лута-расходников с мобов случаен. Поэтому у игры есть хорошие карты в инете, которые позволяют посетить все секреты и собрать в них записки, вещи и т.п. без лишних напрягов. Из "развлечений" игра предполагает решение загадок: сокобан, порталы, кнопки нажимные, световые фаерболы и лучи, движение на скорость/запоминание. Ну как-то так. Всё это чаще всего нужно ради движения далее, но изредка и ради секретов/лута/записок. Бои тут... забавные. Штука в том, что игра предполагает прохождение избеганием урона, а противники почти всегда бьют только одним вариантом - лицом к вам (хотя есть и исключения типа аое), поэтому каждый бой тут, это буквально танцы вокруг друг друга почти в пошаговом режиме, ведь и вы в тех же условиях в методах нанесения урона. Это не сложно, пока враг один, а вот с пачками уже приходилось напрягаться. Можно конечно и не парится лишний раз, но хилок тут мало, примерное среднее число штук так 25 на всю игру, поэтому даже на лёгкой сложности чувствуется поджим в ресах. И если что, хилки тут только дропом добываются (как и мана), магазинов никаких нет (хотя они прям напрашивались). Перс здесь один и он фиксированный, т.е. у него есть имя и биография. Всё что мы может организовать от себя, это выбрать стартовый "скафандр" из четырёх и далее делать билд. Причём выбирать всё нужно с умом, ибо все эти действия нельзя отменить вообще никак. Веток прокачки 12, в каждой по 5 пунктов, но за игру можно прокачать пример 3.5 из них, по сути в зависимости от выбранного оружия. Оружия немного и оно не очень разнообразно - дробящее (одно и двуручное), режущее, пистолеты, ружья и щиты. Оружие можно всячески комбинировать, типа пистолет и меч, два пистолета, пистолет и щит и т.п. Но опять же, прокачка разгуляться здесь не даст. Плюс есть некоторое кол-во магии, разных видов. [u][b]Сюжет[/b][/u] Некий дядья очухивается в "режиме амнезии" около огромного здания посреди моря и идёт к нему. Сначала здание его не впускает, но после скана всё же пропускает внутрь. Там мужичок идёт далее и быстро вспоминает кто он, что это за место и по сути получает свою цель таким образом. Сюжет как сюжет, но мне он очень не понравился. Не потому что он плохой, просто здесь моя больная тема в главной роли и это я закину под спойлер. [spoiler]Получается что его жена, будучи неопытной учёной, нарушила протоколы безопасности, что сказалось на её плоде. Который вроде как родился по сути инопланетянином. И видимо сразу она (дочь это) взяла свою же мать под контроль для своих враждебных целей, та эту цель выполнила и стала не нужна, тем более тоже уже "нанюхалась жижи" и получила какие-то силы. В итоге мужик пришёл, завалил свою жинку, спас дочь, а та видать завалила и его, ну или взяла под контроль/превратила в монстра. Как-то так. В чём моя проблема? Я крайне не люблю темы потери своего я. Без разницы с каким посылом и каким методом - контроль, сумасшествие, стирание памяти, единение разумов и т.д. Со всего это меня буквально коробит. И тем более я не люблю это, когда оно ведёт к конфликту/предательству родных. А оно тут и было. В игре буквально нет даже намёка на спасение, прощение или осознание, жена гг так и остаётся монстром до конца и 100% не по своей изначальной воле, дочь монстр. Никакой радости нет вообще в сюжете, ни единого светлого момента. Гадость, фу.[/spoiler] [u][b]Лор[/b][/u] Его в игре немного. О мире почти ничего не говорится: какие-то островные войны с мятежниками были, есть Капитолийский остров, есть некое Бюро. Каткеннат и Вапорум, это научные станции. И фумий, это какое-то инопланетное вещество из метеорита, которое юзается для энергии, телепортов, магии и т.д. и несёт беду в себе. И типа всё, буквально без каких-либо подробностей вообще. Но, в целом, игра ощущается как большой реверанс на биошок. Стимпанк на него навевает, роботы эти местные. Тематика станции в море. Магия от подводного фумия буквально копирует тоники от моллюсков этих биошоковых. Тема сумасшествия, резни и катастрофы. И даже маленькая сестричка с большим папочкой тут есть, по сути. Короче это какой-то биошок в мире десхонореда на тему вторжения жнецов из масс эффекта получился, это неплохо если что, но странно. Правда есть "косяк" лора - сама станция. Не похожа она на научный комплекс, что видимо следует из жанра как раз. Все эти ловушки типа ям с шипами, фаерболов, шипованных деревянных "валиков". Сундуки разные, поиски ключей и секретных дверей. Всё какое-то неуместное что ли. Неплохое для фэнтези пещеры некроманта, но научный комплекс? Хз, хз. В игре, кстати, вообще бедновато с интерьером, это буквально стерильные пустые коридоры и комнаты, где иногда есть столы/кровати, но крайне редко и "одинаково". [u][b]Спорный[/b][/u] момент один - достижения. Довольно сильно разрабы перебрали с ними. Тут как и гринда море, так и просто всяких условий. Я игру из-за этого прошёл пять раз, можно было и меньше конечно. Но всё равно - перебор. И это заметно попортило мнение о игре в итоге. [u][b]Проблемой[/b][/u] можно назвать отсутствие перевода местной "вики" мобов, в остальном же всё работало отлично. [u][b]В целом,[/b][/u] нормальная игра. На разок-два её было довольно интересно пройти. Сюжет правда меня сильно огорчил, а ачивки излишне заставили напрягаться, но всё равно вышло неплохо. Так что если иные игры жанра схожи с этой игрой, можно будет их брать смелее.
[h1]Описание:[/h1] Dungeon Crawler про путешествия мужика в таинственной башне кишащей монстрами, ловушками и кучей загадок. Игра в реальном времени с возможностью пошаговых действий (очень криво реализовано и пригодилось только на финальном боссе). Путешествовать мы будем в одиночку. Торопить нас никто не будет, а в большинстве случаев мы просто будем стоять на месте ожидая восполнения энергии (для применения умений). Графически все красиво. Сюжет скучен и банален и подается в виде записок и аудиозаписей распиханный по ходу всей игры в том числе в секретных местах. Прошел игру с первого захода и у вас это получится если вовремя сохраняться и никуда не торопиться. Монстров в игре много. Головоломок очень много, но со всеми справился сам, без гайдов. Босс в игре всего один, но он прям реально настолько душный что пипец... Потратил 1.5 часа чтобы убить. В целом игра хорошая и один раз точно стоит пройти всем поклонникам жанра... С нетерпением жду скидку на приквел и выпуска новых частей. [h1]Оценка: 7/10[/h1] [h1]Послесловие:[/h1] Если вам понравился этот обзор добро пожаловать в группу http://steamcommunity.com/groups/uojer - тут вы сможете увидеть рекомендованные мною игры, другие обзоры, а также просто пообщаться в хорошей компании.
I wanted to love this game! It looks great, it sounds great, and at the start it even played great! The game introduces combat to you as this back and forth where you're positioning yourself to avoid damage but get hits in. Then 90% of encounters is a 2v1 (or more) where you can't do the positioning because you get surrounded and body blocked, and a number of enemies do massive 3x3 tile AOEs in rooms that usually 4x3 or smaller. And the AOEs persist on the floor to apply statuses and drain HP. The puzzles start off fun; small, varied, satisfying and won't kill the momentum of the gameplay. Then the game devolves its puzzles to mostly block pushing and spotting barely noticeable buttons and levers -- often in combination with the block puzzles. The areas look gorgeous but every part of an area is indistinguishable to every other part of that area, so you're overly reliant on using the map, than navigating by the world itself. Such a shame to be so close, but crashing down at a few hurdles...
I love and hate this game at the same time, because it is very gripping and challenging, it has a very good storytelling, it is scary and difficult sometimes. 💖 And the riddles would be appreciated by the Riddler himself! ✅ But to be honest the game mechanics screwed me over! 😖 I had found out at the end of the game that you could stop time with Caps Lock! ♲ A better tutorial would be welcomed... Guys, remember the Caps Lock! 🌟 Thumbs up! 🏆
[h1] Hodnocení 8/10, [url=https://store.steampowered.com/curator/34526713-Gaming-Professors/] Curator [/url] [/h1] Vaporum je hra, která si na nic nehraje a právě v tom je její kouzlo. Nabízí poctivý zážitek v duchu staré školy, ale s moderními úpravami, které zpřístupňují žánr i novějším hráčům. Pokud máte rádi tajemství, logiku, taktiku a industriální styl, budete se ve věži Arx Vaporum cítit jako doma. [url=https://www.gamingprofessors.cz/vaporum-recenze//]Více v recenzi[/url]
Nigdy nie przeszedłem dungeon crawlera z prawdziwego zdarzenia. Gdy zacząłem przygodę z grami ten gatunek odchodził już do lamusa. Z ciekawości kiedyś sprawdziłem sobie Ultimę Underworld, ale pograłem godzinkę, może dwie. Od biedy można by Might and Magic VII i VIII zaliczyć do tego gatunku. Za dalekich przedstawicieli dungeon crawlerów można uznać serie System Shock i TES. Przemierzając niektóre podziemia w Skyrimie miałem trochę uczucie jakbym grał w dungeon crawlera, choć do pełni doświadczenia brakowało naturalnie skokowego poruszania się i turowej walki. Powrót tego zapomnianego gatunku zawdzięczamy głównie Legend of Grimrock, grze z Kickstartera stworzonej przez fińskie studio Almost Human. Tytuł odniósł dość spory sukces i wówczas stało się jasne, że jest nisza która chce lochołazików utrzymanych w starym stylu. Wówczas powróciła seria Might and Magic z dziesiątą odsłoną, pojawiły się i inne gry utrzymane w tym stylu: The Fall of the Dungeon Guardians, Operencia: The Stolen Sun czy Bard's Tale IV. W 2017 roku wyszedł zaś Vaporum, dungeon crawler utrzymany w steampunkowych klimatach od słowackiego studia Fatbot Games. Wprowadzenie w opowieść jest proste. Bohater budzi się na wysepce pośrodku morza, nic nie pamięta. Widzi jedynie olbrzymią wieżę, która go przyciąga. Wchodzi do niej i tak zaczyna się przygoda. Historię poznajemy głównie ze znajdowanych notatek i audiologów co naturalnie kojarzy się ze wspomnianym już System Shockiem. Podoba mi się, że bohater nie jest bezimienną niemową i często skomentuje jakiś audiolog w zabawny sposób. Czasami komentuje też wydarzenia w grze naprowadzając nas na rozwiązanie jakiejś zagadki. Sprawia to, iż atmosfera aż tak bardzo nie przytłacza. A fabuła jest intrygująca i zaskakuje kierunek w którym podąża. Nie tego się spodziewałem po niepozornym dungeon crawlerze. Walkę w zwykłym trybie prowadzimy niby w czasie rzeczywistym, ale wyraźnie widać ukryte tury. Walcząc z jednym przeciwnikiem i mając dość sporo miejsca można wykorzystać to na swoją korzyść np. strzelając ze strzelby i schodząc w bok kiedy atakuje oponent. Jeśli wejdziemy w odpowiedni rytm to można pokonać niemilca bez ponoszenia większych obrażeń. Problemy zaczynają się gdy walczymy więcej niż z jednym przeciwnikiem. Wówczas można się mocno zagmatwać. Nie dość, że lubią nas okrążać to możemy gdzieś utknąć w ślepym zaułku przy wycofywaniu się. W ferworze walki dość często myliły mi się przyciski odpowiadające za obracanie się i ruch w bok. Spora część przeciwników posiada ataki obszarowe przed którymi dość ciężko uciec w dość ciasnych korytarzach. Gra lubi też stosować ciosy poniżej pasa. Wchodzimy do pomieszczenia, za nami zamykają się drzwi i z obu stron zaczynają atakować nas przeciwnicy. Już w czwartym etapie walcząc z kilkoma silnymi przeciwnikami wystrzelałem się praktycznie ze wszystkich zestawów naprawczych, które służą do odnawiania integralności naszego pancerza, czyli dla uproszczenia: naszego zdrowia. Przeprosiłem się wówczas z trybem turowym, który włączałem przy bardziej wymagających starciach. Wówczas można na spokojnie zaplanować każdy kolejny krok i zaoszczędzić tym samym nieco hapeków. Zestawów naprawczych, którymi się leczymy jest tyle co kot napłakał, więc trzeba je mocno oszczędzać licząc, że w międzyczasie wbijemy level i tym samym zdrowie zregeneruje się do pełna. Często jedyne co zdobędziemy po dość trudnych walkach z przeciwnikami to garść amunicji. Samego sprzętu znajdujemy całkiem sporo, ale nie napotkamy żadnego sklepiku by to wszystko sprzedać i kupić więcej zestawów naprawczych. Craftingu również żadnego nie uświadczymy. Rozwój postaci jest dość prosty, choć daje możliwość stworzenia kilku różnych buildów co ma pewnie zachęcać by przechodzić grę raz jeszcze, ale wybierając inne umiejętności. Do dyspozycji mamy dwanaście prostych drzewek. W każde z nich maksymalnie możemy zainwestować pięć punktów. Poziomów zdobędziemy nie więcej niż 16, ja sam zdobyłem 15. Trzeba więc już na początku zdecydować się w które drzewka będziemy iść. Nie ma sensu inwestować w więcej niż trzy drzewka. Najlepiej wybrać któryś z dwóch rodzajów broni białej: obuchową lub sieczną, zbrojnego, który znacząco zwiększa integralność naszego pancerza a na najwyższym poziomie daje pasywną umiejętność naprawy załączającą się automatycznie gdy nasza integralność spadnie poniżej 25% co przy skąpej liczbie zestawów naprawczych pozwala je zaoszczędzić na finałowe starcie, które przyznam, że nawet na normalu jest dość wymagające. Przed starciem miałem 10 zestawów leczących i na koniec ostał mi się tylko jeden. W grze jest również swego rodzaju magia, którą uskuteczniamy poprzez znajdowane gadżety. Korzystają one z many, tutaj nazywanej energią. Łącznie jest ich chyba 11 rodzajów. Możemy nakładać na wrogów różne efekty: zatrucie, porażenie czy podpalenie, odwracać ich uwagę poprzez tworzenie sobowtóra albo sprawiać by jeden z przeciwników przez chwilę walczył po naszej stronie. Nawet jeśli nie idziemy w "magię" to warto od czasu do czasu korzystać z gadżetów, gdyż bywają pomocne. Zagadki są stosunkowo proste do rozwiązania. Trzeba dobrze rozejrzeć się po lokacji i wówczas rozwiązanie samo powinno się nasunąć. Czasami główny bohater co nieco podpowie. Zagadki polegają głównie na pociąganiu dźwigni w odpowiedniej kolejności, przesuwaniu wielkich pudeł by otworzyć sobie przejście, nieraz trzeba znaleźć konkretny przedmiot np. klucz. Oprawa audiowizualna stoi na przyzwoitym poziomie, choć pewnie wiele zawdzięcza temu, iż w większości etapów jest dość ciemno, więc wszelkie niedostatki budżetu można było w ten sposób ukryć. Jednak dzięki temu poszczególne miejscówki mają swój klimat. Muzyki za wiele nie uświadczymy, jedynie w intro, outro oraz w kilku większych walkach. Atmosferę budują głównie odgłosy otoczenia i dźwięki różnych maszyn. Przejście produkcji Fatbot Games zajęło mi niespełna 20 h, choć przy zapisie widnieje niecałe 13 godzin. Być może w grze liczony jest czas wówczas gdy wykonujemy ruch. Vaporum jest chyba jednym z najprzystępniejszych dungeon crawlerów i jeśli ktoś chciałby rozpocząć przygodę z tym gatunkiem to będzie to dobry wybór. Zarządzamy tylko jedną postacią, więc mnogość mechanik nie przytłacza. Można jednak utknąć jeśli będziemy nieostrożnie inwestować punkty i stworzymy postać do wszystkiego i do niczego. Z chęcią za jakiś czas sięgnę po prequel - Vaporum: Lockdown.
Pretty fun game, but some of the puzzles and secrets can get really easy to miss on the late game, which got a little frustrating.
A grid-crawl game that is truly playable with a controller. The control scheme is very comfortable and intuitive to pick up to the point where I did not need to use the "Super Hot" mode for combat as a "mage" build. The graphics are very good, be sure to use the ability to "free look" when searching for secrets. The combat shows that the developers understand the fundamentals of grid-crawlers. You can easily "two-step" or attack-cycle lock some enemies, but others strafe quickly or have 3x3 AoE attacks forcing strategy evolution as you progress (though I have a hunch the "tank" build might be able to just trade blows straight up). Also, the ability to switch into "Super Hot" mode will be a boon for anyone wanting a more methodical, tactical combat style. Puzzles are also top-notch, especially those for the Fumium key related rewards. I found the "rhythm game" puzzle at the end of the library level to be particularly fun. Good voice acting on the recordings, good environmental sound effects to add character to the levels (pumping sounds, the ominous deep boom coming from some lower level, that sort of thing). Recommended for those who like grid-crawls especially if you prefer (or require) controller use.
Very challenging but fun
Boring and repetitive. Even desperae for something to play that´s vaguely similar to the grimrock games, Vaporum did not manage to endear itself to me at all. Everything is tedious, changes in environment are minimal and there is no interconnectivity at all. You only ever move forward, when interconnected floors and true exploration where one of the best parts of the grimrock games.
Related
Related
Trends
Modeled estimate over time, reconstructed from Steam's monthly review histogram.
Audience
Estimated from the language of this game's reviews — a proxy for where players are, not official Steam demographics.
Related
| Cats and the Other Lives | $446.2K | 1.5K | 91% | $19.99 |
| Oblivity - Find your perfect Sensitivity | $446K | 1.5K | 82% | $9.99 |
| Meta Ghost: Breaking Show | $446.4K | 1.6K | 72% | $12.59 |
| Tales of Kenzera™: ZAU | $446K | 889 | 82% | $19.99 |
| Amazing Frog? 2 | $445.9K | 765 | 77% | $19.99 |
| Burden of Command™ | $445.9K | 642 | 84% | $24.99 |