Trine 3: The Artifacts of Power

very baggy game with unfinished story

[b]Trine 3[/b] to wizualnie odmienny od pozostałych, lecz w dalszym ciągu bardzo dobry tytuł z gatunku gier zręcznościowo-logicznych. Kolejna kooperacyjna perełka w której to gracz ponownie pokieruje poczynaniami trójki nieustraszonych jak i pozytywnie zakręconych bohaterów w składzie z magiem Amadeus-em, złodziejką Zoyi oraz rycerzem Pontiusem – którzy przez przypadek doprowadzają do uwolnienia ukrytego w tytułowym artefakcie duszy potężnego i złego starożytnego czarownika. Produkcja idealna dla każdego gracza. Z ukierunkowaniem dla tych którzy chcą razem ze znajomymi (max 3 graczy) przeżyć niezwykła przygodę pełną akcji, urokliwych miejsc oraz niezliczonych obszarowych zagadek do rozwiązania. [i]Małą dygresja:[/i] 1. Powyższa produkcja wykorzystuje Steamową funkcję Remote Play Together, dzięki czemu tylko jedna osoba (host) musi posiadać daną grę w swojej bibliotece, a pozostali zaproszeni przez nią osoby będą mogli grać/cieszyć się tym tytułem za darmo. Jednak ma też to swoiste minusy o których wspomnę później. 2. Zachęcam, aby do gry zaprosić znajomych, gra jest wtedy znaczniej przyjemniejsza. Niestety produkcja nie posiada polskiej lokalizacji (nawet tłumaczonych napisów). 3. Klucz do gry przypisywany na platformę Steam możecie zakupić na zewnętrznej stronie, w oficjalnym sklepie z grami cyfrowymi (nie Key-shopy) w cenie ok. 15 zł – nie ma co przepłacać za sam klucz. [h1]Ale do rzeczy:[/h1] Jak już nadmieniłem na samym początku tej recenzji mamy tym razem do czynienia z tytułem z gatunku gier zręcznościowo-logicznych. Kolejna kooperacyjna perełka w której to gracz ponownie pokieruje poczynaniami trójki nieustraszonych jak i pozytywnie zakręconych bohaterów w składzie z magiem Amadeus-em, złodziejką Zoyi oraz rycerzem Pontiusem – którzy przez przypadek doprowadzają do uwolnienia ukrytego w tytułowym artefakcie duszy potężnego i złego starożytnego czarownika. Fundamentem rozgrywki podobnie jak w poprzednich częściach tej serii będzie polegało na pokonywaniu poszczególnych poziomów niezwykle kolorowego i wizualnie pięknego świata fantasy – zbieraniu skrzętnie poukrywanych żółtych trójkącików, niezbędnych do odblokowywania kolejnych fabularnych etapów gry. Prócz tego rozwiązywaniu obszarowych zagadek i łamigłówek torujących drogę naszym bohaterom do jej dalszych miejsc. W tej kwestii dużo się nie zmieniło, czego nie można powiedzieć o oprawie graficznej – jest fenomenalna, ale.. Przejście na model całościowy 3D wywołuje dosyć mieszane odczucia. Z jednej strony mamy ciekawe ukazany/zaprezentowany świat gry po którym aż chce się podróżować wzdłuż i wszerz. Z drugiej strony ma to dosyć solidne odbicie na prowadzeniu rozgrywki, walce z przeciwnikiem – a przy statycznej (systemowej) kamerze, rodzi to za sobą dosyć problematyczne kwestie. Orientacja na planszy w celu poszukania kryształków, ukrytych miejsc czy też oszacowanie precyzyjnego skoku/lądowania itp. jest wielce utrudnione – postać porusza się we wszystkich kierunkach i płaszczyznach. Ciekawy pomysł, lecz też wielce niepraktyczny i w ogóle niepasujący do tej produkcji. [h1]Dalej:[/h1] System zabawy jest w dalszym ciągu skonstruowany swobodnie dlatego też pokonywanie poszczególnych przeszkód czy też rozwiązanie zagadek nie jest sztywnie określony - tu naprawdę można zabłysnąć niecodzienną zręcznościową-kreatywnością. W sytuacji kiedy z jakiegoś powodu ostatecznie podwinie wam się noga (zginiecie), gra wczytuje się od ostatniego punktu auto zapisu. Jeżeli gracz postanowi, że chce zagrać solo (samemu), wtedy będzie dysponował możliwością przejścia/zmiany postaci w trakcie rozgrywki na dowolną wedle uznania. Jednak nie oszukujmy się, to gra dedykowana kooperacyjnej zabawie, dlatego też warto zaprosić znajomych do zabawy – którzy i tak mogą zagrać w nią za darmo, dzięki funkcji Remote Play Together. I jak już wspomniałem wcześniej, można podkreślić pewną wadę zabawy w RPT (na jednym ekranie), gdyż kamera skupia się głównie na postaci hosta (właściciela gry), osoby które będą chciały „pójść dalej w świat”, lub te które pozostaną w tyle będą miały niemały orzech do zgryzienia – nie będą w stanie nic widzieć, co się dzieje w otoczeniu ich postaci do momentu pojawienia się postaci hosta gry. Tego problemu nie doświadczycie kiedy będziecie posiadać własną kopie produkcji w bibliotece, wtedy kamera będzie skupiona na was a nie tylko na hoście. Co do aspektów typowo technicznych (nie licząc powyższych niuansów), oprawa audiowizualna jest fenomenalna, kolorowa, bujna w detale, świetna atmosfera i akcent humorystyczny jak najbardziej będą stale motywowały graczy do zabawy. Sterowanie w większości przypadków jest względnie proste, a same zagadki na idealnym poziomie – nie są to łamigłówki które wymagają godzin analizowania, jednocześnie nie pozwolą wam się też nudzić. Całą grę możecie ukończyć w 5h. [h1]Podsumowanie:[/h1] Trine 3 to wizualnie odmienny, lecz w dalszym ciągu bardzo dobry tytuł z gatunku gier zręcznościowo-logicznych, kooperacyjna perełka dająca wiele dobrej zabawy. Polecam! [quote]Zachęcam wszystkich do obserwacji [url=https://store.steampowered.com/curator/32785706/ ]kuratora[/url], by na bieżąco otrzymywać świeże informacje o nowo zrecenzowanych tytułach.[/quote]

Перехід в 3D вбив цю гру

Оценивать новое творение Frozenbyte нелегко — по сути, мы имеем дело с обрывком того, что можно было бы счесть полноценным произведением. Да, в игре хватает наполнения, чтобы занять вас на приемлемое количество часов. Более того, Trine 3 восхитительно выглядит, приятно звучит, недорого стоит, да и возможность пройти её с друзьями вовсе не лишняя. Но как воспринять треть чудесного приключения? Чего стоит небольшая часть отличного фильма или захватывающей книги без всего остального? Важно ли, в конце концов, чтобы история имела логическое завершение? Думаю, ответ очевиден. Выйди Trine 3 после первой части — и крику вокруг нее было бы стократ меньше. Но вторая часть содержала такой объем игрового опыта, который при нынешних реалиях (включая трехмерность) повторить не удалось. Постороннему человеку Trine 3 не покажется особенно бедной — с таким-то стилем и развеселым кооперативом. Не так уж много на свете игр, где друга можно спихнуть в яму с копьями. Только в Trine 3 методов спихивания стало раз в десять меньше, да и ямы уже не такие хитроумные.

Firstly, I know it is not like Trine, it has garbage controls on the maps and a very short play time . However, I kinda like it. I died constantly while exploring some maps but overall, game looks good. Art style, backgrounds were enchanting again. I love especially book maps. This game would be a nice, short passage to other Trine games.

[h1] Это не игра! [/h1] [u] Trine 3 – это технодемка, замаскированная в триквел [/u], которую продают как полноценную игру. Техническое состояние можно описать одним предложением: когда игра работает нормально, это ощущается, как какое-то допущение, как какая-то ошибка. Она ПОЛНОСТЬЮ состоит из багов, в нее НЕВОЗМОЖНО играть без пива и друзей. Главный твист сюжета заключается в том, что вам выдадут только его маленький обрубок и со словами "ня пока" покажут титры. Это настолько на отвались сделано, что они даже не попытаются сгладить углы, оставить это на длц или следующую часть. Они просто покажут вам кат сцену, которая должна была перекидывать вас в следующий акт, и игра закончится. Это просто пик гениальности. Почему игра, художники которой, я уверен, умирали за свое дело и выкладывались на 200% получается такой? Почему багов в линейном заскриптованном платформере на пару часов столько же, сколько в киберпанке на релизе? Почему вы делаете такой смелый эксперимент в 3D и используете это только пару раз в головоломках? Вы могли хотя бы отполировать вашу технодемку так, чтобы к ней было минимум вопросов, это бы вызвало хоть какое-то понимание, могли бы снизить цену и продавать игру за четверть от ее нынешней цены, что тоже было бы справедливо. Вы не успели сделать игру, но вы получили деньги от преданной фан базы, которой было относительно немало. 3 нормально работающих момента из 1000000

Скорее рекомендую, чем нет. Стоит брать определенно по скидке или когда распродажа всего набора игр идёт. Лично мне не понравились приколы с 3д перспективой, но после пары уровней привыкаешь. Способности персонажам поурезали, а по сеттингу все больше стали уходить в сказку, а не что - то мрачное как это было в первой части. Сама игра не сложная, как и прочие попытки закрыть её на 100% но она короткая и максимум может вызвать ну 2 - 3 затупа на некоторых головоломках, которые иногда можно просто сломать или обойти разными путями. Зачем было делать такую короткую игру с клифхэнгером не совсем ясно, но и назвать игру плохой я не могу. Чиловая адвенчура с местами угарно сломанной физикой.